All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 21 - Chapter 30

“แหม...ทำมาบอกว่าบอสให้นามบัตรเธอไว้ อย่ามาอำเสียให้ยากเลย คิดจะมาจับบอสน่ะสิ ถ้าจะมาสมัครงาน สำหรับพนักงานระดับล่างคงไม่ต้องถึงขนาดพบบอสหรอกมั้ง แค่ผู้จัดการฝ่ายบุคคลก็พอแล้ว หน้าตาบ้านนอกๆ อย่างเธอ พนักงานทำความสะอาดก็คงพอ ไม่ต้องถึงขนาดไปชงกาแฟหรอก” ริมฝีปากสีพีชแบะออกจากกันเพราะหมั่นไส้สาวบ้านนอกแต่งตัวไร้รสนิยม ที่กล้าเอานามบัตรท่านประธานมาแอบอ้าง ดวงตาแต่งแต้มจนสวยกวาดมองจากใบหน้าลงไปที่ปลายเท้าก่อนของพรบุหลัน ก่อนจะตวัดไล่ขึ้นมาที่ใบหน้าอีกครั้ง “เชอะ! หน้าตาก็ไม่เห็นจะสวย กล้ามากนะเธอ ถึงขนาดเอาชื่อบอสมาอ้าง แล้วสรุปเธอจะบอกได้หรือยังว่าไปเก็บนามบัตรของบอสได้จากที่ไหน ว่ายังไงล่ะเธอ จะมาจ้องหน้าฉันทำไม โอ๊ะ! โกรธเหรอจ๊ะ โกรธแล้วจะทำอะไรได้ จะมาทำงานในที่เจริญแล้วต้องไม่ทำหน้าบึ้งนะจ๊ะ เอ๊ะ! พูดแล้วยังจะมามองหน้าอีก ว่ายังไง! จะทำมั้ยงานน่ะ ถ้าอยากทำก็กรอกใบสมัครซะ ถ้าไม่ทำก็ออกไป เสียเวลาฉันจริงๆ กลิ่นก็ไม่ได้โสภา” พรบุหลันหลุบตามองใบสมัครงานพร้อมปากกาที่เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์สวยแต่รูปกระแทกวางบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าของเธอ พยายามข่มอารมณ์สุดฤท

กายเร่งเร้าเพราะยิ่งเธอถามอย่างไม่แน่ใจ เขายิ่งรู้สึกผิดที่ต้องโกหก ‘โกหก’ เหรอ ไม่หรอก เขาไม่ได้โกหก เขาเพียงแต่ทำตามสิ่งที่บอสบอกก็เท่านั้น ในเมื่อบอสให้บอกเธอว่าที่นี่คือที่ทำงานของเธอ เขาก็ต้องบอกตามนั้น ที่ต้องทำตอนนี้คือพาเธอเข้าไปด้านในให้ได้ เร็วเท่าไรยิ่งดี เพราะไม่อย่างนั้น จ้าวพายุคงมาเยือนเขาอีกแน่ “เอ่อ...” พรบุหลันก้มมองเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของตัวเอง เพราะเสื้อยืดแขนสามส่วนกับกระโปรงยาวมือสองราคารวมกันทั้งชุดไม่ถึง 200 บาทนี้ คงไม่เหมาะที่จะเข้าไปในสถานที่สุดหรูระดับนี้หรอก ยิ่งเห็นรถยนต์ที่แล่นออกมาจากด้านใน พรบุหลันก็ยิ่งประเมินตัวได้ว่า เธอไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ หากต้องมาทำงานที่นี่เธอคงจะไม่สบายใจอย่างแน่นอน ประสบการณ์จากออฟฟิศของแฟรงเกนส์ที่ผ่านมาเมื่อครู่สอนให้เธอเจียมตน ถ้าต้องเข้าไปพบเจออะไรแบบนั้นอีก สู้เธอไม่เข้าไปเสียยังดีกว่า เพราะเครื่องแต่งกายของเธอตลอดทั้งตัวน่าจะมีมูลค่าน้อยกว่ากระถางต้นไม้เพียงต้นเดียวที่ประดับอยู่ด้านหน้าทางเข้าเสียอีก “ไปกันเถอะครับ” “คุณกายคะ ฉันว่าฉันคงไม่เหมาะกับที่นี่หรอก

ริมฝีปากสีระเรื่อเม้มเข้าหากันบ่อยครั้ง เท้าก้าวถอยหลังเมื่อเขาเดินเข้าใกล้ นั่นยิ่งทำให้รอยยิ้มเยาะมีมากขึ้น ขณะที่สายตาก็มองเธออย่างกับเห็นเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจ เขารู้ว่าท่าทางหวาดหวั่นไร้เดียงสา กล้าๆ กลัวๆ แบบนี้คือหนทางอัปค่าตัวที่ดูดีและมีค่าที่สุด และพรบุหลันคงจะยิ่งจัดเจนเพราะเธอมีครูดี ร่างกายที่คล้ายจะสั่นเทานี้จึงกลายเป็นสั่นสู้มากกว่าจะสั่นหนี “กายพาเธอไปดูห้องทำงานหรือยัง” เขาถามเพื่อรอจังหวะกระตุกเบ็ด เพราะถ้าเธอเห็นห้องทำงานแล้ว แต่ยังนั่งรอเขาอยู่แบบนี้ ก็แสดงว่าพรบุหลันรู้งานเป็นอย่างดี แต่ง่ายเกินไปเขาก็ไม่ชอบ คงต้องหาวิธีอื่นมาเล่นสนุก เขาจะไม่มีทางให้เธอสมใจ อยากอ่อยเขา เขาก็จะให้อ่อย อยากสนุกกับเขา เขาก็จะให้สนุก แต่ต้องสอดคล้องกับความทุกข์ที่เขาจะเพิ่มเติมให้เธอด้วย “เอ่อ...ยังค่ะ คุณกายออกไปเอาเอกสารสมัครงานน่ะค่ะ ดิฉันเลยนั่งรออยู่ตรงนี้” อาการวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้าและร่างกายยังมีอยู่ ทว่าไม่ได้มาจากความประหม่าความหล่อของเขาอีกแล้ว แต่เพราะอีกความรู้สึกหนึ่งกำลังเต้นเร้าอยู่ในอก คือความเสีย

“เธอก็เหมาะสมแล้วกับงาน ‘บนเตียง’ เพราะเธอถนัดมาก” เสียงแผ่วในช่วงท้ายกับสายตาประเมินค่าร่างกายของเธอกระแทกเข้าไปถึงหัวใจ ทำให้พรบุหลันหมดความยับยั้งใจอีกแล้ว เธอคงผิดเองที่เข้ามาในอาณาจักรของเขาเพียงเพราะเสียงร่ำร้องจากหัวใจ ผิดที่ไม่รอให้ภากรเป็นคนพามา เธอผิดเองทุกอย่าง “ฉันว่าเราคงคุยกันไม่เข้าใจแล้วละค่ะ” พรบุหลันเดินเลี่ยงเพื่อหลบหลีกให้ออกห่างจากเขา แต่อารัญที่ก้าวประชิดตัวทำให้เธอถลาไปอีกทาง ประสาทสัมผัสตื่นตัว สั่นไปทั้งร่าง เธอเหมือนหนูตัวน้อยที่เสือตัวใหญ่กำลังไล่ต้อน เธอกลัวที่จะถูกจับกิน แต่เสือหนุ่มอยากเล่นสนุกให้เธอเจ็บปวด ก่อนจะกัดกินทั้งเป็น ซึ่งเธอต้องหนีให้ได้ พรบุหลันมองหาทางหนีทีไล่ที่จะออกไปจากห้องนี้ แต่ประตูทางเข้าทางออกมีแค่จุดเดียว ทุกอย่างเลยยากไปหมด “ทำไมถึงจะคุยไม่เข้าใจ งั้นก็คุยกันหน่อยสิ อยากจะนั่งคุยหรือว่านอนคุยดีล่ะ ถึงจะเข้าใจให้ลึกๆ” “คุณอารัญ! คุณพูดไม่รู้เรื่อง ฉันไม่คุยกับคุณแล้วนะคะ หลีกไปค่ะ ฉันจะกลับ” พรบุหลันสติแตกเพราะคำพูดสองแง่สองง่ามนั้น มารร้ายตนไหนเข้าสิงเขาให้พูดจา

พรบุหลันพยายามดิ้นรนเท่าที่แรงมี เธอต้องไปให้พ้นจากที่นี่ เพราะถ้าเธอยังอยู่ต่อ ครั้งต่อไปเธอจะเจอกับอะไร จะแค่จูบรุนแรงแบบนี้ หรือว่าร่างกายของเธอจะถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อคำพูดของเขาส่อไปทางนั้นทางเดียว “จะกลับได้ยังไง ยังไม่ได้เริ่มงานเลย เริ่มงานก่อนสิ ที่ทำงาน...ก็พร้อมแล้ว พนักงานพร้อม นายจ้างก็พร้อม สนุกกันสักเกมสองเกม ถ้าทำให้ฉันพอใจได้ หนี้สินฉันยกให้ทั้งหมด แถมฉันจะจ่ายค่าตัว อ้อ...ไม่สิ จะจ่ายค่าแรงให้อย่างงาม ดีดดิ้นเจ้าน้ำตาแบบเนียะ เดี๋ยวจะมีโบนัสให้นะ พิสูจน์สิว่า ‘ลีลา’ แม่กับลูก ใครจะดีกว่ากัน” พรบุหลันหยุดดิ้นรนทันที มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม สีหน้ายิ้มเยาะกับแววตาสาแก่ใจนั้นทำให้เธอเข้าใจได้อย่างหมดจด เขาตั้งใจให้เป็นแบบนี้ เขาตั้งใจตั้งแต่แรก เขาหวังดีเพื่อหลอกให้เธอตายใจ หลอกให้เธอมาติดเบ็ดที่เขาวางเหยื่อไว้ล่อ แต่เหตุผลล่ะคืออะไร “คุณตั้งใจให้เป็นแบบนี้ คุณตั้งใจหลอกฉันมาที่นี่” เขาไม่ตอบ แต่ยิ้มเยาะมากขึ้น โดยเฉพาะดวงตานั้นมีทั้งความสาใจและตลกขบขันกับสิ่งที่เธอกำลังเป็น “ฉันไม่เข้าใจ คุณทำแบบนี้ทำ