All Chapters of มายารักจ้าวหัวใจ: Chapter 91 - Chapter 100

แต่นั่นคือความคิดของดวงดาราคนเดียว เพราะสำหรับคนเป็นแม่ ไม่ว่าลูกจะเล็กหรือว่าจะโตเป็นสาว ลูกก็ยังคงเป็นคนที่แม่รักและห่วงหาอยู่เสมอ แม้ดวงดาราจะส่งข่าวมาไม่ได้ขาด แต่เธอก็อดจะเป็นห่วงไม่ได้ ยิ่งลูกบอกว่ากำลังได้เบาะแสของคนคนนั้น เธอก็ยิ่งกังวลใจบ้านเมืองที่แม้จะคล้ายคลึงแต่ก็ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอน ดวงดาราจะเจอคนดีหรือคนไม่ดี และคนที่ลูกสาวจะไปพบนั้น จะใช่คนที่ลูกตั้งใจตามหาหรือเปล่า หากบังเอิญไปเจอพวกมิจฉาชีพขึ้นมาจะทำยังไง และความห่วงใยลูกก็ทำให้ความตั้งใจตลอด 20 กว่าปีต้องยุติลง เพราะในเวลานี้คงมีแค่เขาเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้“คุณเดือนคะ หนูดาวจะต้องปลอดภัย เชื่อรินนะคะ เธอเป็นคนเก่ง เธอต้องดูแลตัวเองได้แน่ค่ะ”นารินเอ่ยปลอบใจ แม้ไม่รู้ว่าจะทำให้คุณเดือนดีขึ้นได้อย่างไร เพราะตลอดระยะเวลา 1 เดือนที่ผ่านมานี้ เธอแทบจะดูแล ‘ดวงดารา เกสเฮ้าท์’ ทุกอย่าง เพราะเจ้านายไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย คุณเดือนได้แต่คอยฟังข่าวของลูกสาว ที่ส่งข้อความบอกเล่าเรื่องราวเป็นระยะๆ แต่ไม่ยอมโทรศัพท์กลับมาเลยสักครั้ง แม้จะไม่รู้ความคิดของดวงดารา แต่เธอก็คิดว่าเด็กสาวที่เธอเห็นมากว่า 10 ปีนั้นเป็นคนมี

ปลายลิ้นละเอียดชิมความแข็งแกร่งที่ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากเธอกำลังดูดกลืนไอศกรีมสักแท่ง เพียงแต่ไอศกรีมแท่งนี้ไม่ได้เย็น ทว่าเต็มไปด้วยความร้อนแรง แข็งแกร่ง และตื่นตัวราวกับมีชีวิต เพราะทุกครั้งที่เธอโอบล้อมตัวตนของเขา ความใหญ่โตนั้นราวจะขยายมากขึ้น จนเธอแทบจะโอบล้อมไว้ไม่หมด“โอว... ดาวจ๋า... เมียของพี่... โอว... เก่งเหลือเกิน... โอว...”ยิ่งเธอละเอียดปลายลิ้น เขายิ่งสั่นจนแทบจะฝืนยืนต่อไม่ไหว แต่ความสุขที่เธอตั้งหน้าตั้งตาทำอยู่นี้ก็ทำให้เขาต้องอดทนให้มาก แม้จะต้องกัดฟันกรอดเพราะแรงเสียดเสียวแล่นกระจายไปทั่วทั้งร่าง ในทุกครั้งที่ความอ่อนชื้นไม่ประสานั้นแตะต้องสัมผัส แค่บางเบา นุ่มนวล แต่เขาร้อนจนแทบจะบ้า ยามที่เธอโอบประคองพร้อมตวัดปลายลิ้นขึ้นลง เขาแทบอยากจะพวยพุ่งเข้าไปหา อยากจะจับศีรษะทุยสวยและส่งผ่านความใหญ่โตเข้าสู่อุ้งปากสีหวานไม่ยั้ง แต่ก็ต้องใจเย็นท่ามกลางความร้อนรนที่แทบจะขาดใจอยู่แล้ว“อืม... ดาวจ๋า... เมียของพี่... โอว...”ยิ่งได้ยินเสียงงึมงำในลำคอของเธอ เขายิ่งอยากจะบ้าตาย ดาลาวันรู้ได้ยังไงว่าเสียงของเธอที่เปล่งออกมานั้นคือตัวกระตุ้นความกำหนัดให้ยิ่งใกล้ถึงจุดระเบิดออ

กัญจน์พาดาลาวันกลับมาที่โรงแรมในช่วงบ่ายเพื่อรอสิททิไช เพราะสิททิไชโทร. บอกว่าเขากำลังเข้ามาที่โรงแรม แต่ดาลาวันลืมของสำคัญไว้บนห้อง กัญจน์จึงนั่งรอเธอที่ล็อบบี้ เพราะหากสิททิไชมาถึงก่อนเวลาจะได้คุยกันไปก่อนเสียงเพลง ‘กุหลาบปากซัน’ ดังคลออยู่บริเวณที่เขานั่งอยู่ กัญจน์ยิ้มพลางคิดถึงคำพูดของสิททิไชที่มักบอกเสมอว่าสาวปากซันสวยมาก พร้อมเตือนเขาว่าจะหลงเสน่ห์พวกเธอหากไม่ระมัดระวังหัวใจตัวเอง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคำพูดของสิททิไชไม่เกินจริงเลย เพราะเขาหลงเสน่ห์ดาลาวันจนหัวปักหัวปำจริงๆ เธอสวยงามเหมือนดอกกุหลาบ บอบบาง และหอมที่สุด“ไม่ทราบว่าลูกค้าจะรับเครื่องดื่มอะไรหรือเปล่าคะ”กัญจน์หันมองหญิงสาวรูปร่างเล็กในชุดพนักงานโรงแรมซึ่งเป็นรูปแบบชุดประจำชาติ ใบหน้าสะสวยคมขำกับรอยยิ้มจริงใจนั้นทำให้เขายิ้มตอบ“ขอเป็นกาแฟละกันครับ”“ร้อนหรือเย็นคะ” เธอถามต่อเป็นภาษาไทยสำเนียงชัดเจน“เอ่อ... ร้อนดีกว่าครับ แล้วผมขอน้ำส้มปั่นหนึ่งที่ด้วยนะครับ”“รอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวรับคำก่อนจะไปส่งรายการที่หน้าเคาน์เตอร์ไม่นานนักเธอก็นำกาแฟหอมกรุ่นมาเสิร์ฟ พร้อมแจ้งให้เขารอน้ำส้มสักครู่ กิริยามารยาทและการบริการท

“นี่เราจะทำยังไงกันดี” พิสสะมัยถามความคิดเห็นของทุกคน“ก็คงต้องปล่อยไปแบบนี้สักพักแหละ จะทำยังไงได้ เจ้านายสั่งอะไรก็ต้องทำ ปุ๋ยปุ่ยไม่ออกเลย เฮ้อ!” มดดำถอนหายใจทำหน้าเนือย เพราะตั้งแต่เช้ามายังไม่ได้หยุดพัก“ปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ พรุ่งนี้ก็ไม่รู้ว่าเจ้านายจะสั่งอะไรอีก”“อืม... พี่เห็นด้วยกับหรั่งนะ แต่เราจะทำยังไงล่ะ” สาลี่มองพนักงานรุ่นน้องแต่ละคนก่อนจะสบสายตากับหรั่งที่มีแววเคร่งเครียดไม่แพ้กัน“ผมจะไปคุยกับเจ้านายเอง”หรั่งรับอาสาแววตามุ่งมั่นมองทุกคน จนไปหยุดที่พิสสะมัยที่ส่งรอยยิ้มให้กำลังใจมาให้..พลั๊ก!“ว้าย! คุณกัญจน์ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ หรั่งไปทำอะไรให้”พิสสะมัยถลาเข้าไปประคองหรั่งที่ถูกกัญจน์ปล่อยหมัดเข้าสู่ใบหน้าจนไปนอนกองกับพื้น“พิสสะมัยอย่าว่าเจ้านาย” หรั่งหันบอกเมีย มือกุมริมฝีปากที่มีเลือดไหลซึมออกมา“ไม่ว่าได้ไง ว้าย! เลือด! คุณกัญจน์บ้า! ป่าเถื่อน! ทำแบบนี้กับหรั่งได้ไง เจ้านายอกหักแล้วมันเกี่ยวอะไรกับลูกน้อง!” พิสสะมัยปากไวตามใจคิด จะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว“พอแล้วพิสสะมัย หรั่งไม่เป็นอะไร พอแล้ว” หรั่งพยายามห้ามไม่ให้พิสสะมัยพูดมากไปกว่านี้แต่เธอก็ไม่ยอม“ไม่พอ! ฉ

กัญจน์ฟังถ้อยสนทนาแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง รู้ว่าเด็กหญิงที่ชื่อว่า ‘เจ้าริช’ คงเป็นลูกของผู้หญิงที่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกับเขาที่คุณน้าเดือนเรียกว่า ‘ริน’ แต่คนที่คุณน้าเดือนจะไปตามนั้นนอกจากลูกสาว ยังมีใครอีกคนที่คุณน้าเดือนเรียกว่า ‘พี่’ และคนนั้นเหมือนจะต้องการพบเขากัญจน์พยายามปรับสีหน้าให้เรียบที่สุดทั้งที่อารมณ์เริ่มกรุ่น เมื่อรู้สึกว่าแม่กับคุณน้าเดือนกำลังเล่นเกมจับคู่เขากับผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว หรือทั้งหมดนี่จะเป็นแผนของแม่“นี่แม่คงไม่ได้แกล้งขาแพลงหรอกนะครับ”“บ้าน่ะ! ตากัญจน์ ใครจะแกล้ง นี่แม่เจ็บจริงไม่ได้ใช้สแตนอินเลยนะ”“ขอโทษครับ ก็ผมเห็นแม่...” อยากจะพูดว่ากระตือรือร้นที่จะให้เขาพบหน้าแม่ดอกกุหลาบแห่งปากซันนั้นเต็มที และแม่ดอกกุหลาบนั้นจะตื่นเต้นจริงอย่างที่แม่เธอบอกหรือเปล่า“เขาเรียกว่า พรหมลิขิต กัญจน์จะต้องขอบคุณแม่ คอยดูสิ”“ขนาดนั้นเชียวเหรอครับ” เขาทำสีหน้าเอือมๆ ไม่อยากรับมุกแม่“จริง ไม่เชื่อก็ดูสิ” กาญจนาพยักพเยิดใบหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามกัญจน์มองตามสายตาของแม่ ใครบางคนกำลังเดินออกมาจากในบ้าน ทำให้เขาเผลอลุกขึ้นยืนตกตะลึงก่อนจะหลับตาเรียกสติของตัวเอง เขาอาจจ