Lahat ng Kabanata ng Seductress Unforgotten: Kabanata 271 - Kabanata 280

Maagang umaga. Maliwanag ang sikat ng araw na sumisilip sa puting kurtina ng silid nina Apple. Mahimbing pa ang tulog ni baby Lucien sa crib, habang si Amara ay nakahilig sa dibdib ni Apple, tila ayaw pang bumangon.Ngunit isang boses ang nagpangiti sa kanya.“Good morning, lovebirds.”Si Lance. May hawak na tray ng agahan—sinangag, itlog, tapa, at mainit na tsokolate. Nakasuot ng apron na may nakasulat na “Chef Daddy.”Napatawa si Apple. “Ano ’yan, umeksena ka sa kusina?”“Para sa babaeng sinusuyo ko ulit,” sagot ni Lance sabay kindat.Umiling si Apple, pinipigil ang kilig. “Naku ha. Baka masanay ako sa ganito.”“Sana nga masanay ka. Kasi araw-araw ko nang gagawin ’to, kung sakaling... papayag kang maging girlfriend ko ulit.”Napatingin si Apple sa kanya. Tila hindi siya agad makapaniwala. Nakatingin lang siya kay Lance, at sa likod ng ngiti nito, alam niyang seryoso ang tanong.“Hindi kita minamadali,” dagdag ni Lance. “Alam kong nasaktan kita. Pero ngayon, gusto kong itama lahat. S

Ang Romantic Date nina Lance at AppleIlang araw ang lumipas mula nang opisyal silang nagkabalikan, at sa wakas, natuloy rin ang matagal nang pinapangarap ni Lance—isang date na sila lang ni Apple. Walang bata, walang trabaho, walang iniintinding sakit ng nakaraan. Kundi puro ngayon. Puro sila.Gabi. Mahinang ihip ng hangin. Nasa gitna sila ng isang maliit na private garden sa isang rest house sa tagaytay. May mga pinong ilaw na nakasabit sa mga puno, at sa gitna ng damuhan ay may picnic table na may puting linen, bulaklak, at kandila. Sa malayo, tanaw ang mga bituin at ang mga ilaw ng lungsod na parang sumasayaw sa ilalim ng langit.“Wow,” bulong ni Apple habang pinagmamasdan ang paligid. “Ikaw ba ang nag-setup nito?”Lumapit si Lance, nakasuot ng simpleng long sleeves na nakabukas ang unang dalawang butones. Hawak niya ang kamay ni Apple at marahang hinalikan ito. “Ako ang nagplano. Pero ang puso ko… matagal nang handa para sa ‘yo.”Napatawa si Apple. “Cheesy mo pa rin.”“Hindi mo n

Kinabukasan, tahimik ang bahay. Ang dating maingay na kusina ay tila napuno ng sadyang katahimikan. Tanging ang malamyos na ihip ng hangin at ang sinag ng araw na pilit sumisilip sa bintana ang nagbibigay buhay sa paligid.Habang nagkakape si Apple sa kusina, may narinig siyang mahinang kaluskos mula sa pintuan. Kumunot ang kanyang noo. Akala niya ay si Mia lang iyon na bumaba para kumuha ng tubig. Ngunit hindi siya agad bumalik sa paghigop ng kape. Napatitig siya sa pinto.Maya-maya pa’y nagliwanag ang screen ng cellphone sa mesa. Isang mensahe. Isang pangalan.“Nathan?”Mahina ang pagkakabanggit niya pero puno ng pagtataka. Wala pang sagot ang kanyang isipan nang bumukas bigla ang pintuan sa likod. Mabilis. Parang may gustong ipaglaban. Napalingon siya, hawak pa rin ang tasa.Si Nathan.Nakatayo siya sa harap nila. May backpack sa likod. Halata ang pagod at paglalakbay sa kanyang mga mata. Pero higit pa doon, ang bigat ng damdamin ang nangingibabaw.Napatingin si Lance mula sa sala.

Sa paglipas ng mga araw, dumating na rin ang pinakahihintay na unang family outing nina Apple, Lance, Amara, at baby Lucien. Maagang gumising ang buong pamilya. Habang abala si Lance sa pag-aayos ng mga gamit sa sasakyan, si Apple naman ay naghahanda ng baon—prutas, sandwich, at paboritong cookies ni Amara. Si baby Lucien ay mahimbing pa rin ang tulog sa kanyang crib, habang si Amara ay palundag-lundag sa sofa, hawak ang sun hat at maliit na backpack.“Mommy, ito na ba 'yung araw na sinasabi mong pupunta tayo sa bundok?” tanong ni Amara na punung-puno ng sigla.“Oo, baby. Magpi-picnic tayo sa bukid. May mga bulaklak, damo, at hangin na malinis,” sagot ni Apple habang hinahalo ang juice sa malaking bote.Lumingon si Lance mula sa may pintuan ng kusina.“Lahat ready na. Picnic mats, speaker, prutas, damit, at lampin ni baby. Let’s go?” ngumiti siya habang inaabot ang kamay ni Apple.Magkahawak-kamay silang lumabas ng bahay, bitbit ang pag-asa at panibagong simula. Ang araw ay sumikat na

Kumatok siya. Isang mahinang tok tok, at ilang segundo lang, isang tinig mula sa loob ang sumagot.“Tuloy kayo.”Pagpasok nila, agad nilang nakita si Rodrigo, nakaupo sa isang wheelchair, nakatanaw sa bintana. Payat na, may puting buhok at bahagyang kuba na ang likod. Pero malinaw ang mga mata—mata ng isang amang minsan ay naging estranghero, pero kailanma’y hindi nawala sa puso ni Apple.Napalingon si Rodrigo.Sa isang iglap, tila tumigil ang mundo. Napapikit si Apple, nilabanan ang luha.“Papa…” mahinang tawag niya.Namilog ang mata ni Rodrigo. Mabagal siyang napalingon nang buo, at dahan-dahang lumapit ang tingin kay Apple, bago napako sa batang babae sa tabi nito.“Apple? Ikaw ba ‘yan?” bahagyang nanginginig ang boses niya.Tumango si Apple, ngayon ay may luhang umaagos sa kanyang pisngi. “Ako po, Pa… at kasama ko po si Amara… ang apo n’yo.”“Lolo!” sabay takbo ni Amara papunta sa matandang lalaki. Walang alinlangan, walang takot—tanging kagalakan ang nadarama ng bata sa kanyang u