All Chapters of เหนือหัวใจภาคี: Chapter 161 - Chapter 170

เหนือฟ้า ภาคี อินเหลาเดินทางไปศูนย์อำนวยการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมเพื่อทำเรื่องรับมะต๋าวเป็นบุตรคนที่เจ็ด และขับรถพาแฝดสามไปฝากกับพ่อแม่ที่ร้านปลาเผาก่อนจะไปทำธุระ ขณะที่นิ่มฟ้าและน่านฟ้าเปิดเทอมวันแรก ส่วนบะแต๋งนั้นเปิดเรียนอาทิตย์หน้าเด็กชายจึงเดินทางขึ้นรถแวนหรูไปส่งน้องสาวและน้องชายกับมาสแทนพ่อแม่วันนี้แฝดสองพี่น้องขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่สามอย่างเป็นทางการ ระหว่างที่นิ่มฟ้าลงจากรถแวนคันหรูติดฟิล์มดำทึบ รถสปอร์ตคันหรูก็ทะยานเข้ามาจอดเทียบเคียง กระถินอริตัวฉกาจก้าวขาลงมาจากรถแถมยังย้อมผมสีเขียวสะท้อนแสงราวถืออภิสิทธิ์เหนือทุกคน ขณะที่เด็กนักเรียนคนอื่นนั้นมัดผมผูกโบว์เป็นระเบียบเรียบร้อยตามกฏของโรงเรียนนิ่มฟ้าสะพายกระเป๋าและชำเลืองมองหน้ากระถินเล็กน้อยปึ้ก!กระถินไม่พอใจจึงเอากระเป๋ากระแทกกับลำตัวนิ่มฟ้าอย่างแรง"นี่!..." เด็กหญิงก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปหาแต่น่านฟ้าเข้าไปยืนดักพี่สาวก่อนที่พี่จะเดินไปจิกหัวอีกฝ่ายจนต้องเข้าห้องปกครองตั้งแต่เปิดเทอมมาสที่เพิ่งคุยโทรศัพท์กับพ่อเสร็จเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด หลังคุยธุระจบเขาจึงก้าวขาลงมาจากรถเป็นคนสุดท้าย เด็กชายยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูบะแต๋ง

บนโต๊ะอาหารของสองครอบครัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเหนือฟ้ากับราสมาลัยคุยกันถูกคอ ขณะที่ภาคีกับอุษมันก็คุยฟุ้งเรื่องธุรกิจร่วมกันได้อย่างออกรสออกชาติ แต่เดิมบรรยากาศการคุยงานของอุษมันจะเต็มด้วยความเคร่งเครียดทว่าเมื่อเขาอยู่กับครอบครัวนี้กลับรู้สึกว่าสบายใจที่จะเปิดอกคุยทุกเรื่อง"ไปเดินดูอาหารข้างนอกไหม" มาสชวนนิ่มฟ้าไปเดินดูอาหารบุฟเฟต์นอกห้องวีไอพีบะแต๋งเห็นน้องสาวรู้สึกขาดความมั่นใจตนจึงกระซิบกับหูน่านฟ้าแล้วให้น้องชายคุยกับสามแฝดให้อีกทอดเนื่องน้องนั่งอยู่ตรงข้ามเขา เพราะเขานั่งติดกับมาส"เดี๋ยวหมู่เฮาจะออกไปดูอาหารข้างนอกเป็นเปื่อนเน้อ" น่านฟ้าบอก"ดอฉะไป๋กะอ้ายมาก" หมูยอลงจากเก้าอี้วิ่งไปหามาส เด็กชายจึงย่อตัวลงไปอุ้มน้องขึ้นมา"ไปครับ ปะด้วยกันหมดนี่แหละ" มาสเอ่ยปากชวน สายตาปรายมองเด็กหญิงแก้มป่องดูท่าทีว่าเธอจะตัดสินใจว่าอย่างไร"แอ้แอ้" มะต๋าวที่นอนดูดขวดนมอยู่ในรถเข็นเด็กหยัดตัวลุกขึ้นคว้ามือพี่สาวที่นั่งอยู่ข้างแม่"จะไป๋เป็นเปื่อนปี้ก๊ะ" นิ่มฟ้าพยายามใช้ภาษาเหนือกับน้อง มะต๋าวจะได้เรียนรู้ตั้งแต่เล็ก"มะมะ" มะต๋าวยิ้มโชว์ฟันกระต่ายสองซี่บนที่เพิ่งงอกหมาด ๆ"น้องอยากไปด้วยน่ะ

อุษมันกับราสมาลัยเห็นว่าเด็ก ๆ เริ่มง่วงนอนแล้วจึงบอกให้ภาคีรีบพาลูกกลับบ้าน มาสจึงอาสาเดินออกมาส่งที่รถโดยมีโก๋กับเฮงตามมาดูแล ขณะที่ทุกคนขึ้นไปรอบนรถจี๊ปมาสจึงร่ำลากับนิ่มฟ้า"ตอนแรกอ้ายว่าจะกลับไปที่นครนายกพรุ่งนี้ แต่ว่ามีธุระต้องบินไปดูโรงแรมที่เซี่ยงไฮ้กับพ่อแม่ ระหว่างที่อ้ายไม่อยู่นิ่มต้องดูแลตัวเองนะครับ" มาสกำชับ"เจ้า นิ่มจะผ่อกอยตัวเองให้ดีตี้สุด อ้ายมาสก็ต้องผ่อกอยตัวเองโตยเน้อ แล้วไปนานก่อ" พี่ยังไม่ทันจะไปแต่เธอก็รู้สึกคิดถึงเขาซะแล้ว"ไปหนึ่งสัปดาห์ ถ้ามีอะไรก็ใช้สมาร์ทวอชนะแล้วโก๋กับเฮงจะตามไปดูแลนิ่มแทนอ้ายเอง" มาสฝากโก๋กับเฮงดูแลนิ่มฟ้าระหว่างที่ตนไม่อยู่ เพราะไม่มีใครที่เขาไว้ใจได้อีกแล้วนอกจากบอดี้การ์ดพี่เลี้ยงที่ดูแลเขามาตั้งแต่ยังเล็ก"อืม อ้อนิ่มมีเรื่องจะถามโตย""เรื่องอะไร""แคนดี้บอกว่าอนาคตอ้ายมาสจะแต่งงานด้วย หมายถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกันใช่ก่อ" เด็กหญิงเอ่ยหน้าเศร้า มาสจึงขยับตัวเข้ามาใกล้วางมือบนหัวไหล่น้อง"ไปเอามาจากไหน" มาสเองก็ไม่รู้ว่าตนเองมีพันธะสัญญาอะไรกับครอบครัวแคนดี้เช่นกัน เด็กชายเริ่มหวาดวิตกแล้วว่าอนาคตตนอาจจะต้องแต่งงานกับแคนดี้ "ฟังนะ อ้

หลังจากเคลียร์ความรู้สึกที่มันค้างคาใจบะแต๋งก็กลับมาร่าเริงสดใสได้อีกครั้ง เด็กชายบริการคีบเนื้อสัตว์ ผักและตักน้ำซุปหมูกระทะให้ปั้นหยาไม่เคยขาด จนตัวเองแทบจะไม่มีเวลากินหมูยอที่นั่งเคี้ยวหมูแก้มอูมอยู่จึงได้แต่สงสัยว่าทำไมพี่ถึงเอาแค่คีบของกินให้สาว"อ้ายแต๊ะ อะหยังบ่ากิ๋นชักตี กิ๋นฉิ" หมูยอมองหาหมูในถ้วยของตนทว่ามันไม่เหลือแล้ว หนูน้อยจึงขโมยหมูในถ้วยของน้ำเงี้ยวไปใส่ถ้วยบะแต๋งอย่างว่องไว เนื่องจากน้องสาวกำลังเดินไปหยิบเฉาก๊วยนมสดที่ย่าต่ายเอามาฝากจึงไม่ทันสังเกตเห็นเมื่อหนูน้อยผมม้าเต่อกลับมาถึงเก้าอี้ของตน ดวงตากลมโตก็ตวัดไปพบกับวิญญาณถ้วยที่ไม่หลงเหลือสิ่งใดแม้กระทั่งเศษผัก"ไผขี้ลักของกิ๋นงิ้วไป ฉะท่องโดนดีแน่ ๆ งิ้วฉะสับให้หำฝ่อ"หมูยอสะดุ้งเฮือกเพราะเด็กชายเป็นห่วงเรื่องหำที่สุดในชีวิต "เอ่อ ดอเองดอขี้ลักไป ดอขอฉุมาเต๊อะ""อะหยังเติงตำจะอี้ฮะหมูดอ" น้ำเงี้ยวฉุนกึก"ก็ดอหยากให้อ้ายแต๊ะกิ๋นหมูพ่อง" เพราะบะแต๋งเอาแต่คีบเนื้อและผักให้หมูยอกับปั้นหยาจนไม่มีเวลากินสักที"อ๋อ งั้นก็ก๋องิ้วดี ๆ ฉิ" น้ำเงี้ยวไม่ได้ว่าอะไรปั้นหยาที่กำลังนั่งกินไปมองดูบะแต๋งที่ดูวุ่นวายคีบโน่นคีบนี่กำ

หลังจากกลับจากสวนสนุกได้หนึ่งสัปดาห์ควายแคระตัวใหม่ก็ถือกำเนิดขึ้นอีกสามตัวด้วยกัน ตัวแรกคือขันโตก เพศผู้เป็นควายแคระสีดำขาสั้นเหมือนไม้ซุง ตัวที่สองฟองคำควายแคระเผือกผิวเกลี้ยงเกลาขาวผ่องเพศเมีย ตัวสุดท้ายปูจาควายแคระสีน้ำตาลเพศผู้กีบเท้าใหญ่โต แข้งขาใหญ่ ภาคีจึงพาลูก ๆ มาดูควายแคระประจำตัวของตนที่จะใช้ฝึกซ้อมในการแสดงโชว์ในช่วงปลายปี"เอาล่ะป้อจะแนะนำตัวลูกควายเกิดใหม่ให้ลูกรู้จักนะครับ" ภาคีนำสามแฝดไปที่คอกควายขนาดใหญ่ที่มีลูกควายสามตัวกำลังนอนแผ่หลาอยู่กับพื้นอย่างสบายใจเฉิบ"ไหนฟายดอกั๊บ" หมูยอรีบกวาดตามองหาควายของตนเอง"ป้อเลือกให้แล้ว ตัวนี้จื่อขันโตกเหมาะกับหมูยอมากลูก มาจับเขาสิ" ภาคีจูงมือหมูยอไปให้ขันโตกที่กำลังนั่งกระดิกหูจ้องเด็กชายหัวหยิกตาแป๋ว"ฟายขบก่อ" หนูน้อยหัวหยิกกลัวควายกัดจึงถามพ่อก่อนเพื่อความแน่ใจ"ควายบ่าขบแต่มันขวิด""เคเค" หมูยอพยักหน้ารับเดินเข้าไปไกลคู่หูตัวใหม่ ทาบมือเล็กลงบนหัวเจ้าขันโตกก็เลยฉีกยิ้มโชว์ "คิก ๆ กั๋นโตกน่าฮัก""ตาแป้งจี่ครับ ตัวนี้จื่อว่าฟองคำเน้อ" ภาคีกวักมือเรียกลูกสาวแต่หนูน้อยมัดแกะกลั