《ชายาอสรพิษ》全部章節:第 261 章 - 第 270 章

270 章節

หัวใจแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์

 “ใครอยู่ตรงนั้น”เสียงเย็นเยียบดังแทรกผ่านหมอกมรณะ ชิงเหยียนโหรวลุกขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องพุ่มไม้แน่นิ่ง พลังชั่วร้ายแผ่ออกมาจนพื้นดินส่งเสียงแตกกรอบตูมโดยไม่คิดจะเสียเวลา ยิงพลังยุทธ์พุ่งเข้าใส่ พุ่มไม้ระเบิดกระจายร่างหนึ่งก้าวออกมาจากควันฝุ่นอย่างไม่เร่งรีบ ชุดสะอาดไร้รอยขาด ดวงเรียวทอดมองอีกฝ่ายคล้ายกำลังดูเด็กเล่นขายของ“ใจร้อนจริง” หลี่หลิงเฟิ่งปัดเศษใบไม้บนไหล่ “ข้าแค่มาเดินเล่น เจ้ากลับปาพลังใส่คนดีมีศีลธรรมเช่นข้าได้ลงคอ”‘งั้นก็สังเวยชีวิตเจ้าคนแรก ‘หลี่หลิงเฟิ่งคิดในใจอย่างรื่นเริงข้ากะจะมาเผือกเงียบๆ แต่ในเมื่อเจ้าชวนเล่นบทสายดาร์ก งั้นข้าขอรับบทนางฟ้าผดุงธรรม กำจัดภัยร้ายแก่มวลมนุษย์ชั่วคราวก็แล้วกัน ดูสิ... ข้าช่างเป็นคนดีอะไรขนาดนี้ ถึงขั้นยอมลงแรงกำจัดมารร้ายด้วยตัวเองเชียวนาชิงเหยียนโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าอ่อนหวานยามนี้ดูบิดเบี้ยวสยดสยอง“หลี่หลิงเฟิ่ง? เป็นเจ้าเองรึ”ตอนแรกนางเพียงประหลาดใจ
閱讀更多

ทำงานถนัด ยกเค้า!

 ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์จำนวนมากหนีตายมาจากทิศทางต่างๆ รวมตัวกันบริเวณรอบนอกโดยมิได้นัดหมาย ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าใกล้เกินเขตปลอดภัย เพราะสนามรบเบื้องหน้าคือเขตแดนของตัวตนระดับยอดพีระมิดแห่งโลกผู้ฝึกยุทธ์บนผืนฟ้าฉีกกระชาก ยอดฝีมือกำลังห้ำหั่นกันอย่างน้อยเจ็ดแปดคู่ บางคนตวัดกระบี่จนเกิดเป็นนทีกระบี่พาดผ่านสรวงสวรรค์ บางคนอัญเชิญเงาอสูรบรรพกาลมหึมาออกมาคำรามลั่น บางคนเพียงสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ มิติรอบกายก็แตกร้าวราวแผ่นกระจกเพียงแค่ยืนมองจากระยะไกลยังทำให้คนเห็นหนังศีรษะชาวาบ“สวรรค์ นั่นคือบรรพชนตระกูลหลินจริงๆ หรือ วิชานั่นมันเหนือล้ำไปแล้ว”“คนข้างๆ นั่นเจ้าสำนักดาบเมฆาครามมิใช่หรือ ข้าเคยเห็นท่านแค่ในภาพวาดบรรพบุรุษเท่านั้นเอง”พวกรุ่นเยาว์ต่างตกอยู่ในอารมณ์ผสมผสานระหว่างความหวาดกลัวและความตื่นเต้น หาได้ยากยิ่งที่ยอดฝีมือระดับนี้จะเปิดศึกตะลุมบอนกันกลางแจ้ง ปกติเพียงแค่ระดับราชันย์ลงมือก็ถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายแล้ว แต่นี่กลับเป็นเหล่าเฒ่าชราที่ซ่อนตัวมานับพันปีสู้กันจนฟ้าถล่มดินทลาย สำหรับพวกเขามันมิต่างจากกา
閱讀更多

มีคนรนหาที่ตายอีกแล้ว

หลังขุดเหมืองแร่ไปได้กองใหญ่ หลี่หลิงเฟิ่งก็เริ่มเดินสำรวจพื้นที่ใต้ดินต่ออย่างอารมณ์ดียิ่งเดิน นางยิ่งรู้สึกว่ารังของเถาหนามเขี้ยวพิษมรกตแห่งนี้สะสมสมบัติมาอย่างจริงจัง"ต้นไม้ต้นเดียวสะสมของเก่งขนาดนี้เชียว"เสี่ยวจูจูพยักหน้าแรง ดวงตากลมเป็นประกายด้วยความเห็นด้วยอย่างจริงใจในฐานะหมูผู้รักการกิน มันเคารพผู้ที่ทุ่มเทชีวิตให้กับการสะสมสิ่งดีงามเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือสมบัติก็ตามหลี่หลิงเฟิ่งก็หยุดฝีเท้า พบห้องหินอีกแห่งหนึ่ง ยังไม่ทันเข้าไป กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยออกมาก่อนแล้ว กลิ่นที่แม้แต่คนที่ไม่ดื่มสุราก็อดรู้สึกสดชื่นไม่ได้นางผลักประตูหินเข้าไป ก่อนดวงตาจะสว่างวาบภายในห้องมีไหสุราขนาดใหญ่เรียงรายแน่นขนัดหลายไห ผิวไหเต็มไปด้วยลวดลายโบราณ ดูเหมือนถูกแกะสลักด้วยเล็บพฤกษาอสูร ไอปราณเข้มข้นลอยออกมาจากด้านในแทบเป็นไอหมอก ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องราวกับห้องนี้กำลังหายใจเพียงสูดหายใจรู้สึกสดชื่นไปทั้งร่าง"สุราเถา"หลี่หลิงเฟิ่งยกคิ้ว นางเปิดไหหนึ่งออกมาดื่มบึ้มกลิ่นหอมรุนแรงนุ่มลิ้น แค่อึกเดียวเหมือน
閱讀更多

กระหายการเข่นฆ่า

 “พูดต่อสิ เมื่อครู่พวกเจ้าสนุกกันไม่ใช่หรือ”หลี่หลิงเฟิ่งมองพวกเขาแล้วความสงสัยเอ่อล้น ผู้แข็งแกร่งที่สุดยังเป็นเพียงนภาขั้นกลาง แต่เข้ามาในแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ ดูท่าคงมีใครบางคนอมเงินแอบขายโควตาอยู่เบื้องหลัง ก็ไม่รู้ว่าเทพองค์ใดหน้าใหญ่ถึงเพียงนี้ กล้าหากินอย่างเปิดเผยเช่นนี้หลี่หรูอี้เม้มริมฝีปากแน่น แม้ในใจจะสะดุ้งไปวูบหนึ่ง แต่ยังคงเชิดหน้าหยิ่งผยอง“แล้วอย่างไร ข้าพูดผิดตรงไหน เจ้าเองก็เป็นลูกของหญิงชั้นต่ำจริงๆ”พอได้ยินเช่นนั้น หลี่หลิงเฟิ่งกลับหัวเราะทีหนึ่งเสียงหัวเราะนั้นเบามาก แต่กลับทำให้หลายคนขนลุกอย่างประหลาด“ข้าชอบจริงๆ เวลาพวกเจ้ายืนอยู่รวมกัน” นางเอียงศีรษะเล็กน้อย “มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกำลังมองดูหมากลุ่มหนึ่งเห่ากันเองอยู่”สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนทันที “เจ้าด่าข้า!”ชายคนหนึ่งเพิ่งจะก้าวออกมา กลับถูกสายตาของหลี่หลิงเฟิ่งกดจนชะงัก นางมองเขาเพียงแวบเดียว แรงกดดันเย็นเยียบกลับแล่นจากสันหลังขึ้นมาถึงหนังศีรษะหลี่หลิงเฟิ่งยิ้มจาง &
閱讀更多

คำเตือนของธิดาเทพ

 เมื่อเห็นว่าเป็นเขา หลี่หลิงเฟิ่งก็เบนสายตาไปอีกทาง หมุนตัวเตรียมไปจากตรงนี้ไม่ทันจะหนี หลี่เจี้ยนขัดจังหวะขึ้นมาก่อน “น้อง...หลี่หลิงเฟิ่ง ช่วงนี้แดนศักดิ์สิทธิ์แปลกๆ ผู้ฝึกยุทธ์อยู่ๆ ก็คลั่งขึ้นมา สังหารกันเป็นผักปลา ร่วมทางกันเถอะ อย่างน้อยก็อุ่นใจกว่า”หลี่หลิงเฟิ่งมองเขาแวบหนึ่ง มองจนหลี่เจี้ยนอึดอัด แววตาเฉยเมยยากจะอ่านความคิด ผ่านไปครู่หนึ่งก็เห็นนางพยักหน้า เขาจึงถอนใจออกมา“เอาสิ” พูดจบก็เดินนำไปข้างหน้า หลี่เจี้ยนมองแผ่นหลังของนาง ก่อนตามไปเงียบๆระหว่างทางไม่มีเสียงพูดคุย บรรยากาศวังเวงอย่างประหลาด เสี่ยวจูจูและเสี่ยวไป๋มองซ้ายทีขวาที ชวนอึดอัดจนมันไม่กล้าร้องสุ่มสี่สุ่มห้าพักใหญ่ หลี่เจี้ยนเริ่มทนไม่ไหว กำมือแน่นอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “เรื่องปีนั้นในจวนหลี่ ข้า...”เปิดปากสองสามก็พูดต่อไม่ออก คำพูดมันติดอยู่ในลำคอ เขาเดิมคิดไว้มากมายคิดจะอธิบายเรื่องในอดีต อยากเล่าความรู้สึกในช่วงหลายปีมานี้ แต่พอมองหลี่หลิงเฟิ่งแล้วก็ได้แต่หุบปากคำพูดนับพันรวมไว้เพีย
閱讀更多

โม่จื่อหลิงมาแล้ว

ยิ่งเข้าใกล้เขตกำเนิดหัวใจแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ หมอกมรณะโดยรอบก็ยิ่งบางเบาลงเรื่อยๆ แต่แรงกดดันไม่ลดทอนลงเลยณ กลางท้องนภา เหล่าเฒ่าประหลาดต่อสู้กันเป็นวงกว้าง พื้นละแวกใกล้เคียงเสียหายรุนแรง“ถึงแล้ว” ธิดาเทพผละตัวจากไปโดยไม่แม้แต่กล่าวคำลาหลี่หลิงเฟิ่งสองคนถูกการต่อสู้ของยอดฝีมือดึงดูดสายตาเช่นกัน“ส่งหัวใจแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์มา”“สารเลว ยังคิดหนีอีกหรือ”“ระวังตัว บุคคลลึกลับผู้นี้มิใช่คนธรรมดา”เสียงตะโกนดังระงมทั่วผืนฟ้าหลี่หลิงเฟิ่งมองบุรุษที่ถูกรุมยำแล้วถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจถึงกับเป็นเขาอีกฝ่ายแปลงโฉมไม่เหลือเค้าเดิม เนื้อด้วยนางมีถิงถิง วิชาอำพรางเหล่านี้ไร้ความหมาย มองทะลุได้หมดหลี่หลิงเฟิ่งละสายตา ถามหลี่เจี้ยน“พี่ชายท่าน ตอนนี้แข็งแกร่งระดับใดแล้ว”หลี่เจี้ยนฉงน จากนั้นความยินดีแล่นริ้วเต็มหน้า นางเอ่ยถามถึงหลี่เฟยหยาง หรือว่าในใจยังมีพวกเขาอยู่ ไม่ได้ไร้เยื่อใยอย่างที่แสดงออกสีหน้าของเขาอ่อนลงไม่น้อย “ข้าเองก็ไม่แน
閱讀更多

เยือนตำหนักธิดาสวรรค์

 ทั้งคู่นั่งวิหคหงส์เพลิงบินกลับหอสิบทิศ บรรยากาศหวานชื่น ส่วนหลี่หลิงเฟิ่งกลอกตาในใจ หมอนี่พอเนื้อเข้าปากแล้วไม่ยอมคายเลยนะโม่จื่อหลิงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“ออกจากเมืองหลักเถอะ”หลี่หลิงเฟิ่งเลิกคิ้ว “รีบขนาดนั้น?”“อืม” เขาพยักหน้า “ข้าถอนกำลังหลักของหอสิบทิศออกไปเกือบหมดแล้ว ธุระทางนี้เสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน”หลี่หลิงเฟิ่งได้ยินแล้วก็เข้าใจ ดูเหมือนแม้แต่โม่จื่อหลิงเอง ก็ไม่คิดอยู่ท่ามกลางกระแสน้ำวนครั้งนี้ต่อ โม่จื่อหลิงมองนาง กล่าวด้วยรอยยิ้ม“เทพเซียนทะเลาะกัน ปุถุชนอย่างพวกเราควรหนีให้ไกลที่สุด”หลี่หลิงเฟิ่งหัวเราะออกมาในทันที หากคำพูดนี้ออกจากปากคนอื่น นางคงเชื่ออยู่บ้างแต่พอออกจากปากคนผู้นี้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็รู้สึกว่า “ปุถุชน” ที่เขาพูดถึง ค่อนข้างไม่มีความจริงใจเท่าใดนัก โม่จื่อหลิงเห็นนางหัวเราะ มุมปากก็ยกขึ้นจางๆ เช่นกันจากนั้นจึงกล่าวต่อ“นางมารน้อย ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนแล้ว พวกเรากลับบ้านกันสักระยะดีไหม”
閱讀更多

ทางรอดเดียว 1

 “ในยุคนั้น สำนักไร้ขอบยังคงเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่งแห่งแดนไร้ขอบ”ปุโรหิตชุดขาวเอ่ยเนิบช้า น้ำเสียงเรียบเฉย หากกลับให้ความรู้สึกราวแบกกาลเวลาหลายพันปีเอาไว้เบื้องหลัง“เจ้าสำนักในเวลานั้นมีนามว่า เฮ่อจื่อชิว”เพียงชื่อเดียวหลุดออกมา หลี่หลิงเฟิ่งก็ชะงักชื่อนี้ นางเคยได้ยินมาก่อนครั้งก่อนเผชิญหน้ากับกลุ่มมือสังหาร คนพวกนั้นเคยเอ่ยถึงบุคคลผู้นี้ด้วยสีหน้าเกรงกลัวปนคลุ้มคลั่ง ตอนนั้นนางไม่รู้จัก ดูไปแล้วสงสัยมีส่วนคล้ายบิดาไม่ทางใดก็ทางหนึ่งกระทั่งวันนี้ ปุโรหิตทอดสายตามองออกไปไกล ราวกับมองผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลาอันเลือนราง“เฮ่อจื่อชิวคือผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งยุค และก็เป็นสหายร่วมตายของข้า”ภายในศาลาเงียบลงโดยไม่รู้ตัว อวิ๋นหลิ่วก็ไม่กล้าเอ่ยแทรกแม้แต่คำเดียว“ห้าพันปีก่อน เขตจิตลวงเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มีบางสิ่งตื่นขึ้นจากส่วนลึก มันมิใช่มารทั่วไป หากแต่เป็นสิ่งโสมมจากนอกฟ้าดิน”ทันทีที่คำว่า “นอกฟ้าดิน” หลุดออกมา บรรยากาศทั้งห้องพลัน
閱讀更多

ทางรอดเดียว 2

 อวิ๋นหลิ่วมองเงาร่างของหลี่หลิงเฟิ่งที่ค่อยๆ ก้าวลึกเข้าไปในหอคัมภีร์ชั้นสูงสุด แววตาพลันซับซ้อนขึ้นหลายส่วนประตูหินโบราณปิดลง เสียงครืนต่ำหนักดังสะท้อนภายในตำหนัก ตัดขาดกลิ่นอายภายนอกโดยสมบูรณ์ภายในศาลาจึงเหลือเพียงอาจารย์และศิษย์สองคน สายลมยามราตรีพัดผ่านม่านโปร่ง เปลวตะเกียงส่ายไหว เงาของคนทั้งสองทอดยาวอยู่บนพื้นหินสีขาวผ่านไปพักใหญ่ อวิ๋นหลิ่วจึงเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยเสียงเบา“อาจารย์ เหตุใดท่านต้องทำถึงเพียงนี้ด้วย” ถึงขั้นยอมเปิดหอคัมภีร์ชั้นสูงสุดให้อีกฝ่ายปุโรหิตชุดขาวเพียงยิ้มบาง ดวงตาอ่อนโยนดังสายน้ำ ทว่าเบื้องลึกกลับซ่อนความอิดโรยที่ปกปิดไม่มิด“ศิษย์เอ๋ย ตำหนักธิดาสวรรค์ในวันนี้ ไม่เหมือนวันวานแล้ว” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา คล้ายลอยมากับสายลม“เหล่าอาวุโสพวกนั้น ในหัวมีเพียงผลประโยชน์กับการช่วงชิงอำนาจ พวกเขาลืมเจตนารมณ์ดั้งเดิมของตำหนักไปหมดสิ้น”อวิ๋นหลิ่วเงียบลง รู้ดีว่าอาจารย์ไม่ได้กล่าวเกินจริงหลายปีมานี้ ภายนอกตำหนักดูสงบเยือกเย็นดุจแดนเซียน ทว่ากระแสน้
閱讀更多

มหาคัมภีร์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า กลับแคว้น

หลี่หลิงเฟิ่งเปิดคัมภีร์ในมือออกอย่างระมัดระวัง เพียงเห็นอักษรบรรทัดแรก รูม่านตาของนางก็หดตัว“มหาคัมภีร์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า… ครึ่งหลัง?”ลมหายใจของนางถี่กระชั้น สมองว่างเปล่าอยู่หลายอึดใจ ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าเต็มๆ คลื่นยักษ์ก็ระเบิดขึ้นในใจไม่หยุดหย่อน‘ครึ่งหลัง!?’‘นี่คือครึ่งหลังจริงๆ!’หลี่หลิงเฟิ่งกรีดร้อง นางได้มหาคัมภีร์สวรรค์เก้าชั้นฟ้ามาครึ่งหนึ่ง ฝึกจนแตกฉาน ตอนแรกคิดว่าทั้งชาติอาจหาอีกครึ่งไม่เจอ ใครจะคิดวันนี้ นางกลับพบอีกครึ่งหนึ่งในหอคัมภีร์ของตำหนักธิดาสวรรค์!หลี่หลิงเฟิ่งสูดลมหายใจลึก พยายามกดความตื่นเต้นเอาไว้ ก่อนรีบเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ยิ่งอ่าน แววตายิ่งสว่างขึ้นไม่ผิดแน่ทั้งแนวทาง กลิ่นอายของคัมภีร์ รวมถึงอักขระโบราณ ล้วนเชื่อมต่อกับครึ่งแรกอย่างสมบูรณ์แบบ จิ๊กซอว์ที่แตกหักมานาน ในที่สุดก็กลับมาสมบูรณ์อีกครั้งมุมปากของหลี่หลิงเฟิ่งกระตุกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ หากมิใช่ยังมีคนรออยู่ด้านนอก นางเกรงว่าตนคงหัวเราะออกมาแล้วจริงๆนางจึงเก็บคัมภีร์ลงอย่างแนบเนียน ก่อนเริ่มเดินดูเคล็ดวิชาอื่นต่อน่าเสียดาย…แม้เคล็ดวิชาในชั้นนี้จะล้วนเป็นสมบัติสะเทือนโลก กระนั้นไม่มีวิชา
閱讀更多
上一章
1
...
222324252627
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status