“ใครอยู่ตรงนั้น”เสียงเย็นเยียบดังแทรกผ่านหมอกมรณะ ชิงเหยียนโหรวลุกขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องพุ่มไม้แน่นิ่ง พลังชั่วร้ายแผ่ออกมาจนพื้นดินส่งเสียงแตกกรอบตูมโดยไม่คิดจะเสียเวลา ยิงพลังยุทธ์พุ่งเข้าใส่ พุ่มไม้ระเบิดกระจายร่างหนึ่งก้าวออกมาจากควันฝุ่นอย่างไม่เร่งรีบ ชุดสะอาดไร้รอยขาด ดวงเรียวทอดมองอีกฝ่ายคล้ายกำลังดูเด็กเล่นขายของ“ใจร้อนจริง” หลี่หลิงเฟิ่งปัดเศษใบไม้บนไหล่ “ข้าแค่มาเดินเล่น เจ้ากลับปาพลังใส่คนดีมีศีลธรรมเช่นข้าได้ลงคอ”‘งั้นก็สังเวยชีวิตเจ้าคนแรก ‘หลี่หลิงเฟิ่งคิดในใจอย่างรื่นเริงข้ากะจะมาเผือกเงียบๆ แต่ในเมื่อเจ้าชวนเล่นบทสายดาร์ก งั้นข้าขอรับบทนางฟ้าผดุงธรรม กำจัดภัยร้ายแก่มวลมนุษย์ชั่วคราวก็แล้วกัน ดูสิ... ข้าช่างเป็นคนดีอะไรขนาดนี้ ถึงขั้นยอมลงแรงกำจัดมารร้ายด้วยตัวเองเชียวนาชิงเหยียนโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าอ่อนหวานยามนี้ดูบิดเบี้ยวสยดสยอง“หลี่หลิงเฟิ่ง? เป็นเจ้าเองรึ”ตอนแรกนางเพียงประหลาดใจ
閱讀更多