All Chapters of หมอขาอย่ากินดุ : Chapter 71 - Chapter 80

ธนาหรี่ตาลงเมื่อเห็นรปภ.ที่เฝ้าหน้าคฤหาสน์หลังงามทำท่าเหมือนจะไล่ใครบางคนที่ยืนอยู่พร้อมเป้สนามหลังใหญ่ เขาขยับแว่นสายตาเพื่อความมั่นใจอีกครั้งก่อนจอดรถแล้วรีบก้าวพรวดพลาดลงไปหาทั้งคู่ทันที “เกิดอะไรขึ้น” ธนารีบเข้ามาขวาง จริงอย่างที่คาดถ้าซื้อลอตเตอรี่คงถูกรางวัลใหญ่ไปแล้ว “ก็ไอ้หมอนี่มันจะเข้าไปเข้าในให้ได้ มันบอกว่าบ้านของมัน” รปภ.หนุ่มรายงานด้วยความหงุดหงิด “ช่างเถอะๆ ไม่มีอะไรหรอกให้เขาเข้าไปเถอะ”ธนารีบไกล่เกลี่ย “แต่ว่า...” “ไม่มีแต่...เรื่องนี้ผมรับผิดชอบเอง” คราวนี้เขาต้องรีบตัดบทแล้วดึงแขนชายนั้นให้เดินตามมาขึ้นรถของเขา เพราะถ้าเดินเข้าไปถึงในตัวอาคารก็กินเวลาหลายนาทีและไม่อยากถูกถามอะไรมากกว่านี้ “จะเข้าบ้านตัวเองแต่ละทีก็ลำบากแหะ” ชายหนุ่มขยับหมวกที่สวมอยู่เผยให้เห็นใบหน้าที่เปื้อนหนวดเคราออกให้เห็นใบหน้าและแววตาขี่เล่นชัดเจนขึ้น “ก็คุณชายทำตัวให้ลำบากเองนี่ครับ” ธนาเคลื่อนรถเข้าไปด้านใน “ก็ประกาศให้ใครๆ รู้ที่นี่ก็ไม่ต้องหลบๆ เข้าบ้านตัวเอง” “ก็ฉันยังไม่อยากให้

“ไม่ชอบหรือไง นี่แนวโลลิต้าเลยนะยะ” เปมิกายักไหล่ “แล้วงานนี้มันปาร์ตี้แฟนซียะ” “ถ้าเป็นปาร์ตี้ธรรมดาฉันคงไม่ได้แหย่ขาเข้าไปใช่ไหม” มาริสาถอนหายใจหนัก “นี่จะให้ฉันเป็นอะไรกันแน่ยะ ใส่ตั้งหลายชุดแล้วนะ”มาริสารวบชายกระโปรงยาวๆ แล้วเดินมานั่งตรงโซฟาที่จัดไว้ให้ลูกค้านั่งพัก เสียงหัวเราะในลำคอของพี่ช่างภาพคนหนึ่งทำให้มาริสายิ้มแหยตอบไป ใครจะรู้ว่า 2 สัปดาห์กับการเข้าคอร์สเป็นไฮโซกำมะลอจะวุ่นวายขนาดนี้ ไหนต้องไปทำสปานวดตัว,สปาเท้า,ทำทรีเมนต์ผม แถมฝึกบุคลิกภาพอีก โอ๊ย!การจะเป็นไฮโซนี่มันยุ่งยากจริงๆ ไอ้เรื่องทำสวยหน่ะไม่เท่าไหร่หรอกแต่ต้องทำเป็นไฮโซนี่ซิลำบากใจแท้ๆ“คิดว่าทำเพื่อฉันหน่อยซิ ไอ้ที่เห็นเนี่ยของสปอน์เซอร์ทั้งนั้นนะ” เปมิกาเดินตามเพื่อนออกมาแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองก่อนอ้าปากค้าง“อะไร?”มาริสาเห็นเปมิกาอ้าปากค้างก็งุนงงกับอาการของเพื่อน เธอลุกขึ้นเพื่อมองตามสายตาเรียวเล็กคู่นั้นแต่ปรากฏว่าร่างชายผมยาวประบ่าคนนั้น ร่างเพรียวทรุดฮวบลงต่ำใต้ขอบพนักโซฟาทันทีพร้อมกับมือที่คว้านิตยสารใกล้มือขึ้นปิดหน้า“นั่นคุณ...เปมิกาใ

“ท่านชายก็ชอบทำบุญทำกุศลเหมือนหม่อมเนตรนภาล่ะครับ” ธนาพูดเสริม “พอแล้วธนา” ศิริชัชยกมือห้าม “ขืนนายยังพูดมากไปกว่านี้ฉันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ” “เอาเถอะๆ” ม.จ.ชัชวาลโบกมือห้าม “ลูกกับแม่ชอบทำกันคนละอย่างก็ไม่แปลกหรอก” “แต่ก็ดีแล้วที่แม่ยังไม่รู้ว่าผมกลับมาแล้ว” ศิริชัชหยิบขนมในจานส่งเข้าปากตัวเอง ท่าทางง่ายๆ ไม่เคยวางฟอร์มเป็นผู้ดีนั้นแหละคือแบบฉบับตัวตนที่แท้จริงของเขา “แกจะหลบแม่ไปได้สักกี่น้ำ” ผู้เป็นพ่อโคลงศีรษะไปมา “เอาให้นานที่สุดก็พอแล้ว” ศิริชัชยักไหล่ “ผมเบื่อ...ไม่ชอบให้แม่จับคนโน้น คนนี้มาให้ดูตัวด้วย” “งั้นแกก็รีบๆ หาแฟนเป็นตัวเป็นตนซิ แม่เค้าจะได้เลิกจับคู่ให้แกเสียที” ศิริชัชอ้าปากจะโต้เถียงแต่พอนึกถึงแววตาแสนดื้อรันของหญิงสาวคนนั้นแล้ว เขาก็เผลอยิ้มออกมา อาการของเขาทำให้ผู้เป็นพ่อถึงกับตบเข่าตัวเอง “มีแฟนแล้วละซิ! แหม่มที่ไหนละ!” “ใช่ที่ไหนละพ่อ” ศิริชัชหัวเราะแล้วลุกขึ้นยืน “ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะพ่อ เอ่อ...ธนาฉันมีเรื่องจะให้ให้นายช่วยหน่อย” “

“ผมจะไม่แปลกใจถ้าเจอคุณหนูมาริสาที่นี่หลังจากหอศิลป์เปิดอย่างเป็นทางการแล้ว” “ฉันก็จะไม่แปลกใจถ้ามาเจอนายที่นี่หลังจากหอศิลป์เปิดอย่างเป็นทางการแล้วเหมือนกัน” มาริสาย้อนคำอย่างเคยตัวด้วยนิสัยยอมใครไม่เป็นของตัวเอง ศิริชัชแหงนหน้าหัวเราะก่อนจะหันมาสบตาดวงตากลมโตของอีกฝ่าย “ตกลงผมจะรู้ไหมว่าคุณมาทำอะไรที่หอศิลป์ของผม” “หอศิลป์ของคุณ?” มาริสาทำเสียงสูงแล้วส่ายหน้าไปมา “ถ้าฉันจำไม่ผิดนี่มันหอศิลป์ของท่านชายศิริชัชไม่ใช่เหรอ” “อ้อ...เอ่อ...ใช่...ผมหมายถึงอย่างนั้น” เขาหัวเราะเก้อๆ เกือบลืมตัวไปแล้วว่าตอนนี้เขาเล่นบทคนรับใช้ของท่านชายศิริชัชต่างหาก “คุณคงไม่ได้คลั่งใคล้ท่านชายถึงขนาดมาเฝ้าที่หอศิลป์หรอกนะ” “โอ๊ย! ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นหรอก” มาริสายักไหล่ “หอศิลป์นี้พี่ชายฉันก็มีส่วนร่วมด้วย แล้วฉันก็...อุ๊บ...” หญิงสาวยกมือปิดปากตัวเอง เธอเป็นคุณหนูมาริสาในสายตาเขา จะมาทำตัวเป็นสาวโปรแกรมเมอร์ไม่ได้ “มีอะไรเหรอครับ” ศิริชัชเริ่มอยากรู้ทุกๆ เรื่องของผู้หญิงคนนี้ ธนายังไม่ได้ส่งข้อมูล

ช้อนนางอ้าปากค้างจะต่อว่าเพื่อนซี้แต่สองสาวก็รีบออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว เธอหันไปสบตากับนริศนิดหนึ่งก่อนหลบสายตาคู่นั้นด้วยการทำงานราวกับเป็นเด็กเสิร์ฟเสียเอง วันศุกร์มีวัยรุ่นมาใช้บริการมากเป็นพิเศษ บางคนนัดหมายเพื่อนเพื่อพูดคุยเรื่องเรียนพิเศษ บางคนวางแผนไปเที่ยวหรือทำกิจกรรมอื่นๆ ช้อนนางลอบมองลูกค้าในร้านแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะภาพความทรงจำในวัยเยาว์ย้อนคืนหญิงสาวคิดถึงตอนที่ตัวเองยังสวมชุดนักศึกษาและชอบมาสั่งนมปั่นที่ร้านหวานใจ นริศเป็นรุ่นพี่คณะเดียวกันแถมยังเป็นเจ้าของร้านน่ารักๆ นี้ด้วย เขาเป็นผุ้ชายในฝันที่เธอไม่คิดจะแย่งชิง เพราะตอนนั้นนริศมีปรียานุชเป็นคนรักอยู่ก่อนแล้ว แต่เมื่อราวๆ สองปีก่อน ปรียานุชไปเรียนปริญญาโทที่อังกฤษแล้วก็เงียบหายไปไม่ติดต่อกับนริศอีก เธอเห็นคนที่เธอรักปวดร้าวและแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่กระนั้นเธอก็ทำได้เพียงแค่เป็นเพื่อนหรือเป็นน้องที่ดีเท่านั้น หญิงสาวรู้สึกเกลียดตัวเองยามเมื่อคิดในใจไม่ต้องการให้ปรียานุชกลับมาหานริศอีก แต่อีกใจก็ทนเห็นชายคนที่เธอรักปวดร้าวไม่ได้นาฬิกาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงสามทุ่มเศษซึ่งเลยเวลาปิดร้านแล้ว พนักงานคนอื่นทยอยกลั