All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 141 - Chapter 150

“อ๊ะ...อา...ทะ...ท่านพี่...น้ำเย็น ๆ จะสู้แท่งเอ็นยักษ์ของท่าน ได้อย่างไร อื้อออ! มันร้อน...ร้อนจนจะลวกรูรักของอวี่ถงให้ไหม้อยู่แล้วเจ้าค่ะ อวี่ถงเสียว...เสียวจนจะขาดใจอยู่แล้ว”คำพูดหยาบโลนและกิริยาร่านรักของถังอวี่ถง ยิ่งกว่าการเติมน้ำมันลงในกองเพลิง เฟยห้าวซุนคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง“ดี! ในเมื่อเจ้าร่านนัก ข้าก็จะจัดให้จนเจ้าลุกจากถังน้ำนี้ไม่ไหวเชียว”มือหนาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยนางแล้วกดจูบอย่างดูดดื่ม ก่อนจะโหมสะโพกกระแทกกระทั้นสวนลึกเข้าหาจุดกระสันรุนแรงกว่าเดิมจนน้ำในถังไม้กระเพื่อมซัดกระจายไปทั่วห้องมังกรหนุ่มกระเด้าสวนในองศาที่ดุดัน ตัวตนอันเขื่องมุดลึกเข้าไปขยี้จุดอ่อนไหวท่ามกลางกระแสน้ำเย็นที่วนเวียนอยู่ในถังไม้ จนถังอวี่ถงตาเหลือกค้าง ร่างทั้งร่างกระตุกเกร็งบีบรัดท่อนเอ็นร้อนจนแทบขาดใจ“อ๊า...ท่านพี่! อวี่ถง...จะเสร็จแล้ว”ทันทีที่ได้ยินเสียงหวานหวีดครางและสัมผัสได้ถึงแรงบีบรัดถี่รัวจากโพรงรักฉ่ำแฉะ เฟยห้าวซุนที่กำลังถูกราคะครอบงำก็ยิ่งทวีความป่าเถื่อน เขารีบเร่งสะโพกสอบซอยกระแทกกระทั้นเน้นย้ำสวนเข้าไปในร่องรักรัวถี่ หมายส่งหญิงสาวให้ถึงปลายทางสวาทเฟยห้าวซุนรีบเร่งสะโพกจ

เมื่ออาชาคู่ใจหยุดนิ่งลงหน้าประตูอารามเก่าแก่ เฟยห้าวอันก็ก้าวลงจากหลังม้าด้วยท่าทีที่แฝงไปด้วยความอาวรณ์ บรรยากาศรอบวัดเจียหลุนยังคงเงียบสงบดุจวันวาน กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยมาตามลมพร้อมพัดพาเอาภาพจำในอดีตให้หวนคืนมาอีกครั้งท่ามกลางใต้ร่มเงาของต้นมหาโพธิ์ อ๋องหนุ่มยังคงจำได้ติดตาถึงภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งคุดคู้ พยายามซุกใบหน้าลงกับหัวเข่า เพื่อแอบซ่อนหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นมิให้ผู้ใดได้พบเห็น ขอบตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักและหยาดน้ำตาเม็ดใสที่อาบพวงแก้มขาวนวล บ่งบอกว่านางแบกรับความทุกข์ไว้เกินกำลังนางในยามนั้นดูเปราะบางประดุจกิ่งหลิวท่ามกลางพายุ ทว่ากลับดื้อรั้นที่จะเม้มริมฝีปากแน่น เพื่อสะกดกลั้นเสียงพร่ำเรียกหามารดาและท่านตาผู้ล่วงลับเอาไว้ในอก ความพยายามที่จะเข้มแข็งทั้งที่ร่างกายยังสั่นเทาด้วยความอ้างว้างเช่นนั้น ยิ่งขับเน้นให้นางดูน่าเวทนาและน่าทะนุถนอมในสายตาของเขาในวันนั้นเป็นชายหนุ่มเองที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยให้ พร้อมทั้งมอบหยกพกติดตัวเพื่อเป็นสิ่งแทนคำมั่นสัญญา ว่าจะอยู่เคียงข้างนางมิต่างจากเงาตามตัว ทว่าโชคชะตากลับพลิกผัน ในวันที่กำลังจะเดินทางกลับเข้าสู่เมืองหลวง ซึ่

เฟยห้าวอันนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมกริบจดจ้องโฉมงามที่กล้าเปิดเผยความผิดของตนเองอย่างตรงไปตรงมา ความรู้สึกหนึ่งผุดขึ้นในใจว่า ยามนี้โต้วถานอินมิได้เสแสร้งปั้นแต่งคำลวงดังเช่นกาลก่อน ความสัตย์จริงที่นางยอมรับเรื่องการวางยาเขา ทำให้อ๋องหนุ่มตัดสินใจที่จะเอ่ยความจริงที่ซุกซ่อนไว้ออกมาโดยมิคิดปิดบังเช่นกัน“มิใช่ว่าเจ้ามิคู่ควรกับตำแหน่งพระชายาเอก ทว่าข้าได้ลั่นวาจาสัตย์ไว้กับสตรีอีกนางหนึ่งแล้ว สตรีที่ยอมแลกทั้งศักดิ์ศรีและพรหมจรรย์ เพื่อเป็นยาถอนพิษช่วยชีวิตข้าในวันที่เจ้าวางยา ในเมื่อข้าทำลายความบริสุทธิ์ของนางไปแล้ว ข้าในฐานะบุรุษย่อมต้องรับผิดชอบนางด้วยตำแหน่งที่สูงที่สุดเท่าที่ข้าจะมอบให้นางได้”เขาเว้นจังหวะเอ่ย เพราะลำคอตีบตันด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องปฏิเสธสตรีผู้ซึ่งเพิ่งรับคมดาบแทนตนเอง เฟยห้าวอันสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความลำบากใจ“ถานอิน ตำแหน่งพระชายาเอกนั้น ข้ามิอาจมอบให้เจ้าได้จริง ๆ” เขาจดจ้องใบหน้าที่ซีดเซียวของนางด้วยความอาวรณ์“ทว่าในฐานะผู้ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะตบแต่งเจ้าเข้าตำหนักในฐานะพระชายารอง และจะให้คำมั่นสัญญาว่าจ

ส่วนเฟยห้าวซุนนั้น เขามิได้เอ่ยปากคัดค้าน ด้วยเพราะเรื่องส่วนตัวของเขาก็หนักหนาสาหัสเกินกว่าจะเอาตัวไปพัวพันกับเรื่องรักใคร่ของผู้อื่น เจ้าของตำหนักบูรพาเพียงทอดสายตามองน้องชายด้วยแววตาที่อ่านได้ยาก ก่อนจะเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงนัยสำคัญ“ห้าวอัน เรื่องนี้ข้าจะมิก้าวก่ายการตัดสินใจของเจ้า ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากเตือน เจ้าเพิ่งกลับมาจากชายแดน อาจยังมิรู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับตัวตนของคุณหนูไหลมากนัก และแม้ข้าเองก็จะมิได้ล่วงรู้รายละเอียดทั้งหมด ทว่าข่าวลือเรื่องที่นางเด็ดเดี่ยวถึงขั้นปลีกตัวออกจากตระกูลไหลไปพำนัก ณ จวนตระกูลจงเพียงลำพังนั้นหนาหูนัก อีกทั้งเรื่องที่นางมิอาจลงรอยกับแม่เลี้ยง ทั้งยังเป็นบุตรีที่ไหลชิงเยี่ยนตามใจจนถือดีก็มีคนเอ่ยถึงไม่แพ้กัน” เจ้าของตำหนักบูรพาเว้นจังหวะ มองสบตาเฟยห้าวอันอย่างจริงจัง“เจ้าควรไปถามนางให้ดีเสียก่อน ข้ามิแน่ใจนักว่าสตรีที่เย่อหยิ่งในเกียรติและมีทิฐิแรงกล้าเช่นนาง จะยินยอมแต่งเข้าตำหนักอ๋องในฐานะพระชายาเอก โดยมีสตรีอีกนางหนึ่งนั่งตำแหน่งพระชายารองคอยท่าอยู่ก่อนแล้วได้หรือไม่ ข้าเกรงว่าศึกในตำหนักของเจ้า อาจจะรุนแรงมิต่างจากศึกที่ช

“เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ” น้ำเสียงของนางสั่นเครือทว่าชัดเจนทุกคำ“เหตุใดตระกูลโต้วต้องลงมือสังหารจงเจียวมิ่ง มารดาของไหลเยี่ยนฟางด้วย? ในยามนั้นนางมีความผิดอันใดหรือ ถึงขั้นต้องใช้ทหารเดนตายไปปล้นฆ่านางเช่นนั้น บอกความจริงแก่อินเอ๋อร์มาเถิดเจ้าค่ะ”โต้วถานอินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความชิงชังที่เคยมีต่อไหลเยี่ยนฟางบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย“ท่านปู่ ท่านบอกว่าคนตระกูลโต้วยึดถือเกียรติยศเหนือสิ่งอื่นใด ทว่าการลอบสังหารสตรีไร้ทางสู้ในอดีตครั้งนั้น คือเกียรติยศที่พวกท่านภาคภูมิใจนักหรือเจ้าคะ”การถูกหลานสาวที่ตนรักและทะนุถนอมต่อว่าอย่างรุนแรง ทำให้โต้วจื่อจิงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าท่ามกลางโถงบรรพบุรุษ ความรู้สึกเสียเกียรติแล่นริ้วขึ้นมาจนแทบจะเอ่ยคำตำหนิสวนกลับ ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่รื้นด้วยน้ำตาของหลานรัก โทสะที่เคยมีก็พลันมอดดับลง เปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดที่แล่นเข้ามาจุกอยู่ที่อกเขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อินเอ๋อร์ แม้ปู่จะรู้สึกผิด ทว่าหากย้อนเวลากลับไปได้ ปู่ก็ยังยืนยันที่จะทำเช่นเดิม”โต้วถานอินนิ่งอั้นไปประหนึ่งถ