All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 151 - Chapter 160

วันต่อมา เฟยห้าวอันส่งเทียบไปยังจวนตระกูลจงเพื่อนัดพบไหลเยี่ยนฟาง ณ ภัตตาคารเฟยเจิน ด้วยใจที่หมายมั่นจะสะสางเรื่องราวอันหนักอึ้งให้จบสิ้นลงโดยไว ทว่าเขากลับต้องพบกับความผิดหวัง เมื่อคนจากจวนตระกูลจงตอบกลับมาว่าคุณหนูไหลมิได้พำนักอยู่ในเมืองหลวง เนื่องจากนางออกเดินทางไปตั้งโรงทานสร้างกุศล เพื่ออุทิศให้แก่ท่านผู้เฒ่าจงและมารดาผู้ล่วงลับ ณ วัดเจียหลุน ซึ่งกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจก็ต้องรออีกถึงสองวันเต็มในคราแรกที่ห้าวอันอ๋องได้ยินคำตอบจากตระกูลจง เขาก็มิอาจรั้งรอได้อีกต่อไป อ๋องหนุ่มตัดสินใจควบม้าพุ่งทะยานออกจากตำหนัก หวังจะไปพบไหลเยี่ยนฟางที่อารามให้จงได้ ทว่าโชคดีที่คนของเยว่เยี่ยนคุนเร่งเดินทางมาดักหน้าแจ้งข่าวได้ทันท่วงที ว่าเยว่ซูซินกำลังเดินทางมุ่งหน้าไปหาไหลเยี่ยนฟางที่วัดเจียหลุนเช่นกันทันทีที่ได้ยินชื่อญาติผู้น้อง เฟยห้าวอันพลันกระชากบังเหียนม้าจนมันชูคอร้องลั่น ฝีเท้าม้าของเขาหยุดชะงักลงพร้อมกับความกังวลที่พุ่งเข้ามาเกาะกุมจิตใจ ด้วยเกรงว่าหากดึงดันเดินทางต่อไป ย่อมต้องสวนกันหรือเผชิญหน้ากับเยว่ซูซินระหว่างทางเป็นแน่ และนั่นอาจกลายเป็นมูลเหตุให้นางเกิดความสงสัยจนยากจะบิดพลิ้ว แล

นัยน์ตาของนางวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นที่เฟยห้าวอันมิอาจเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ “ในเมื่อท่านอ๋องทรงตัดสินพระทัยเลือกหนทางแห่งการตอบแทนคุณ หม่อมฉันก็ขอถวายพระพรล่วงหน้าเพคะ ขอให้ชีวิตสมรสของพระองค์กับคนตระกูลโต้วเต็มไปด้วยความร่มเย็นจนหาที่เปรียบมิได้”เฟยห้าวอันยืนนิ่งอึ้ง หัวใจถูกบีบคั้นจนแทบแหลกสลาย เขาเอ่ยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หวังเพียงจะรั้งความรู้สึกสุดท้ายไว้“ขอเพียงพวกเจ้าทั้งสองอยู่ด้วยกันดี ๆ ข้าย่อมอยู่อย่างมีความสุขแน่นอน”ไหลเยี่ยนฟางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีพร้อมแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ“ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านอ๋องผิดหวังแล้วเพคะ แม้ก่อนหน้านี้หม่อมฉันจะเคยปรารถนาเป็นสตรีเคียงข้างพระองค์ แต่นั่นเป็นเพราะหม่อมฉันเชื่อมั่นว่าพระองค์จะมีเพียงภรรยาเดียวตลอดไป ทว่ายามนี้ แม้แต่ธรณีประตูตำหนักหม่อมฉันก็ยังมิได้ก้าวข้าม กลับมีสตรีอื่นมานั่งคอยท่าเสียแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอยอมถอยออกมาเสียยังดีกว่า ดีกว่าต้องไปนอนระทมทุกข์ช้ำใจอยู่ในตำหนักของพระองค์ไปจนชั่วชีวิต”“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังกังวล เจ้าคงได้ยินเรื่องที่นางเป็นสตรีที่ข้าเฝ้าตามหามานานปีแล้วสินะ” เฟยห้าวอั

ทางด้านองค์รัชทายาทห้าวซุนที่นั่งจิบสุราอยู่ไม่ไกล เขาลอบสังเกตท่าทีของพระอนุชาด้วยแววตามาดหมาย จ้องมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความรื่นรมย์ ในฐานะพี่ชายที่เติบโตมาด้วยกัน ชายหนุ่มสามารถอ่านสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่ง ว่าเหตุใดแม่ทัพผู้เกรงขามอย่างชินอ๋องห้าวอัน ถึงได้แต่นั่งนิ่งเป็นใบ้ ปล่อยให้สตรีสองนางเลือกสามีใหม่ให้สตรีของตนเองเช่นนี้‘คงถูกแม่นางไหลปฏิเสธไม่ยอมเข้าจวนสินะ สตรีที่ถือศักดิ์ศรีดั่งชีวิตเช่นนาง มีหรือจะยอมก้มหัวรับน้ำชาของพระชายารองที่นั่งรอชุบมือเปิบอยู่ก่อนแล้ว’ เฟยห้าวซุนคิดในใจพลางกระตุกยิ้ม เพราะเขารู้ดีว่าสตรีที่มีความทะนงตนและยึดมั่นในศักดิ์ศรีอย่างไหลเยี่ยนฟาง มีหรือจะยินยอมเป็นชายาเอก ที่ต้องนั่งรอส่วนแบ่งความรักจากบุรุษที่มีสตรีอื่นรอท่าอยู่ในใจแม้เจ้าของตำหนักบูรพาจะรู้แจ้งว่าคุณหนูตระกูลโต้วผู้นั้นกำลังรับโทษทัณฑ์อย่างลับ ๆ จากการบังอาจวางยากำหนัดน้องชายของเขา ทำให้ความจริงที่ว่าโต้วถานอินคือสตรีที่เฟยห้าวอันพลิกแผ่นดินตามหา ยังคงถูกปิดตาย มิอาจแพร่งพรายต่อหน้าเสด็จแม่ได้ในยามนี้ เขาจึงทำได้เพียงใช้ถ้อยคำอ้อมค้อมเพื่อสะกิดแผลใจน้องชายเล่นเท่านั้น“ห้าวอัน เจ

และแล้ววันที่เฟยห้าวอันหวาดหวั่นที่สุดก็มาถึงณ ศาลาริมน้ำในยามบ่ายวันนี้ช่างดูงดงามรื่นรมย์ ทว่าสำหรับเฟยห้าวอันที่ลอบสังเกตการณ์อยู่บนหอคอยสูงไม่ไกลนัก บรรยากาศรอบกายของเขากลับเยือกเย็นจนน่าขนลุกด้วยไอสังหารที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัวเดิมทีชินอ๋องหนุ่มตั้งใจจะกบดานอยู่แต่ในตำหนักอ๋อง มิปรารถนาจะมาเห็นภาพบาดตาบาดใจให้ต้องขุ่นมัว ทว่าในส่วนลึกของหัวใจกลับมิอาจตัดใจวางได้ลง ประจวบเหมาะกับที่เฟยห้าวซุนแวะเวียนมากล่าวชวนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งยังหนีบเอาเยว่ซูซิน ญาติผู้น้องจอมแก่นตัวดีติดสอยห้อยตามมาด้วย อ๋องหนุ่มจึงอ้างเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ว่าจะตามมาเพียงเพื่ออารักขาเสด็จพี่และดูแลญาติผู้น้อง ทว่าแววตาในยามนี้ที่จดจ้องอยู่เพียงจุดเดียวนั้นกลับทรยศคำพูดของเขาอย่างสิ้นเชิงเมื่อสามพี่น้องมาถึงก็เป็นเวลาเดียวกับที่ไหลเยี่ยนฟางมาถึงพอดี สายตาคมกริบจดจ้องไปยังร่างอรชรของไหลเยี่ยนฟาง ที่วันนี้นางจงใจสวมอาภรณ์สีชมพูกลีบเหมย ขับผิวพรรณให้ดูผุดผ่องดั่งไข่มุกต้องแสงตะวัน ความงามอันอ่อนหวานที่นางแสดงออกมานั้น ช่างบาดตาบาดใจบุรุษที่แอบมองอยู่เบื้องบนยิ่งนักกู้เฉิงเฟิงในอาภรณ์บัณฑิตสีฟ้ากระจ่างตา ดูสุข

“เยี่ยนฟางได้ยินมาว่า ตระกูลกู้ยึดถือความสัตย์เป็นที่ตั้ง โดยเฉพาะคุณชายกู้ที่ใครต่อใครต่างร่ำลือกันว่า เป็นบัณฑิตผู้เที่ยงตรงดุจคันฉ่อง” หญิงสาวเอ่ยเริ่มบทสนทนาด้วยเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่าง“ทว่าในราชสำนักที่เต็มไปด้วยคลื่นลมแปรปรวนเช่นนี้ ความซื่อตรงเพียงอย่างเดียว จะเพียงพอสำหรับการรักษาชีวิตตนเองและผู้ที่อยู่เบื้องหลังจริงหรือเจ้าคะ?”กู้เฉิงเฟิงชะงักมือที่กำลังรินชา นัยน์ตาของเขาสั่นไหวเป็นประกายเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไปภายใต้ท่าทีนุ่มนวลดังเดิม “คุณหนูไหลกล่าวเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไรหรือ? หรือว่าท่านกำลังกังวลสิ่งใดอยู่”“โลกนี้มิได้มีเพียงขาวและดำเจ้าค่ะ บางครั้งการจะกำจัดวัชพืชที่คอยชอนไชรากแก้วของแผ่นดิน เราอาจจำเป็นต้องยอมให้มือต้องเปื้อนโคลนตมบ้าง” นางแสร้งโน้มกายเข้าหาเขาอย่างแช่มช้า ปล่อยให้กลิ่นหอมกรุ่นจากอาภรณ์สีหวาน แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของคนตรงหน้า หวังจะสั่นคลอนสมาธิของบัณฑิตหนุ่ม และในขณะเดียวกัน ก็เพื่อราดรดน้ำมันลงบนกองเพลิงแห่งความริษยาในใจของบุรุษที่ลอบมองอยู่จากที่สูง“คุณชายกู้เห็นด้วยกับเยี่ยนฟางหรือไม่เจ้าคะ?”กู้เฉิงเฟิงวางจอก