All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 161 - Chapter 170

กู้เฉิงเฟิงนิ่งเงียบไปนานแสนนาน ดวงตาคมของบัณฑิตหนุ่มฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก แม้ข้อเสนอของไหลเยี่ยนฟางจะเย้ายวนใจและเป็นทางออกของวิกฤตตระกูลเพียงใด ทว่าในฐานะจิ้นซื่อผู้ยึดมั่นในเหตุผลและหลักการ เขาไม่อาจยอมรับเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันถึงความเป็นตายของตระกูลได้โดยพลการ“คุณหนูไหลข้อเสนอของท่านเป็นสิ่งที่ข้าคาดไม่ถึงจริง ๆ” กู้เฉิงเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กลับมาสำรวมและเว้นระยะห่างอย่างสุภาพ“ทว่าเรื่องการหมั้นหมายและกองกำลังเงาโลหิตนั้น เกี่ยวพันถึงเกียรติยศและรากฐานของตระกูลกู้ ข้าในฐานะบุตรชายมิอาจถือวิสาสะตัดสินใจตามลำพังได้”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนพลางประสานมือคารวะนางอย่างให้เกียรติ “ข้าผู้น้อยจำต้องนำไปหารือกับท่านพ่ออย่างถี่ถ้วนเสียก่อน หวังว่าคุณหนูไหลจะเมตตาให้เวลาข้าได้ไตร่ตรองสักสองราตรี”ไหลเยี่ยนฟางคลี่รอยยิ้มอย่างเข้าใจ นางหาได้เร่งรัดไม่ เพราะรู้ดีว่าการที่เขาต้องไตร่ตรองเช่นนี้ แสดงว่าเขาเห็นความสำคัญของแผนการที่นางวางไว้อย่างแท้จริง“เยี่ยนฟางเข้าใจดีเจ้าค่ะ ความรอบคอบสุขุมของคุณชายคือสิ่งที่ข้าชื่นชม ข้าจะรอฟังข่าวดีจากท่านนะเจ้าคะ”หญิงสาวลุกขึ้นยืนส่งแขกด้วยท่วงท่าที่อ่อนหวา

“ท่านอ๋องทำเช่นนี้เพื่อความสะใจ หรือเพราะรักหม่อมฉันกันแน่เพคะ?” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาหนักแน่นและเย็นเยียบกว่าคราไหนคำถามนั้นประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจพยัคฆ์ เฟยห้าวอันชะงักงัน ไอสังหารที่เคยคุกรุ่นพลันมลายหายไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงความเงียบอันว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดตอบโต้“หากทำเพื่อความสะใจ ยามนี้ท่านอ๋องคงสมปรารถนาแล้ว ทว่าหากบอกว่ารัก...” หญิงสาวแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น“หม่อมฉันก็ยากจะเชื่อยิ่งนัก หากไม่เป็นเพราะเล่ห์กลสกปรกของคนชั่วที่วางยากำหนัด หม่อมฉันก็ยังกังขาว่าท่านอ๋องจะยอมลดองค์ลงมาเกลือกกลั้วกับสตรีเช่นหม่อมฉันหรือไม่”สตรีสกุลไหลเค้นเสียงที่สั่นเครือทว่าเด็ดเดี่ยว “ครานั้นที่ร่างกายของหม่อมฉันต้องแปดเปื้อน หม่อมฉันมิคิดตำหนิท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ท่านอ๋องจะมิรับผิดชอบใด ๆ เลยก็ตาม ทว่ายามนี้ การที่ท่านอ๋องใช้กำลังบีบบังคับขืนใจหม่อมฉันเพียงเพราะความหึงหวง กลับทำให้หม่อมฉันรังเกียจพระองค์ยิ่งกว่าคราที่ถูกวางยาเสียอีก”ไหลเยี่ยนฟางจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมปลาบที่เริ่มสั่นไหวอย่างไม่อาจปิดบัง ยิ่งเห็นแววตาที่เคยดุดันของเฟยห้าวอันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระห

ณ ตำหนักคุนหนิงแสงตะวันยามบ่ายคล้อยทอดเงายาวฉาบยอดหลังคาสีทองของพระราชวังต้องห้ามจนกลายเป็นสีส้มอำพัน ภายในตำหนักอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมรัญจวนของกฤษณาชั้นเลิศห้าวเทียนฮ่องเต้เสด็จมาถึงหลังเสร็จสิ้นราชกิจในยามอัสดง พระองค์ทอดพระเนตรเห็นฉีกงกงคุกเข่ารอรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ภายใต้แสงโคมที่เริ่มทยอยจุดขึ้นรอบตำหนัก“มีเรื่องอันใดกันฉีกงกง เหตุใดเจ้าถึงทำหน้าประหนึ่งแบกภูเขาไว้เช่นนี้” สุรเสียงทรงอำนาจของโอรสสวรรค์ดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบยามเย็น“ทูลฝ่าบาท เรื่องที่คุณหนูไหลนัดพบคุณชายกู้ที่ศาลาริมน้ำเมื่อช่วงบ่าย มิเพียงชินอ๋องที่ลอบเสด็จไปสังเกตการณ์ ทว่าองค์รัชทายาทและคุณหนูซูซินก็ประทับอยู่ที่นั่นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ฮองเฮาที่ประทับอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ทอดพระเนตรแสงสีทองสุดท้ายที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาพลางสรวลในลำคอ นัยน์ตาหงส์ส่องประกายระยิบระยับอย่างมีเลศนัย ทรงรู้สึกขบขันที่ผู้มีอำนาจล้นฟ้าต่างพากันกระโดดลงไปในกองไฟที่พระนางเป็นผู้จุด“ไปกันครบหน้าเพียงนี้ เห็นทีศาลาริมน้ำวันนี้คงมิเงียบเหงา” เยว่ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์ ประหนึ่งกำลังชมบทละครที่ถูกใจที่สุดในรอ

เฟยห้าวซุนนิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะกล่าวเสริมอย่างแยบคาย “ขอเสด็จพ่อโปรดเมตตา เก็บหนี้ชีวิตครั้งนี้ไว้ผูกมัดตระกูลถัง ให้พวกเขาใช้ความจงรักภักดีที่เหลืออยู่ทั้งหมด ตอบแทนด้วยการเป็นกำลังสำคัญในการถ่วงดุลอำนาจตระกูลโต้วเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”ห้าวเทียนฮ่องเต้ได้สดับฟังก็ทรงชะงักพระหัตถ์ ที่กำลังจะลงนามปลดถังป๋อเหวินในราชโองการ แววเนตรที่เคยแผดเผาด้วยโทสะพลันแปรเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยการคำนวณ เฟยห้าวเทียนทรงระลึกได้ว่าสถานะของตนในยามนี้ มิใช่เพียงบุรุษที่อยากทวงคืนความยุติธรรมให้หลานสาวของสหายผู้มีคุณ ทว่าทรงเป็นประมุขแผ่นดินผู้มีเพียงเยว่ลี่อิงเป็นรักหนึ่งเดียว จึงไร้ซึ่งฐานอำนาจจากฝ่ายในคอยสนับสนุน ดังนั้นการลงดาบในยามที่ศัตรูยังรวมตัวกันแน่นหนา อาจมิใช่หมากที่ชาญฉลาดนัก“หากข้าลงดาบตระกูลถังอย่างไร้ความปรานี เสนาบดีกรมคลังผู้เป็นพ่อตาของถังป๋อเหวินย่อมไม่อยู่เฉย แม้เสนาบดีเหอจะมีความจงรักภักดีเพียงใด ทว่าหากบุตรเขยและหลานสาวถูกรุกรานอย่างไม่เป็นธรรม เขาอาจถูกบีบให้ต้องสมานไมตรีกับตระกูลโต้วเพื่อความอยู่รอด ซึ่งนั่นจะกลายเป็นฝันร้ายของราชสำนักอย่างแท้จริง” เฟยห้าวเทียนพึมพำออกมาอย่างใช้ค

เฟยห้าวอันและหานเปี๋ยหลีถึงกับชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกน้ำเย็นจัดราดรดลงบนศีรษะกลางฤดูเหมันต์ ความเงียบที่ปกคลุมห้องบรรทมบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของพยัคฆ์หนุ่มที่บัดนี้เริ่มตระหนักถึงความเขลาของตน“ไม่ว่าแผนการโยนหินถามทางนี้ จะเป็นการจัดฉากของเยี่ยนฟางหรือเป็นเพียงความหวังดีที่อาบยาพิษของสาวใช้ข้างกายนาง ข้าก็หาได้คิดตำหนิไม่” เจ้าของบัลลังก์มังกรตรัสพลางปล่อยมือจากคอเสื้อของบุตรชายอย่างไร้เยื่อใย“ในสมรภูมิรบเจ้าอาจจะเหนือกว่าผู้ใด ทว่าในกระดานแห่งความรู้สึก เจ้ากลับพ่ายแพ้ให้กับสตรีเพียงนางเดียวอย่างยับเยิน หากเยี่ยนฟางเลือกจะใช้อุบายนี้เพื่อทดสอบธาตุแท้ของเจ้า หรือเพื่อกีดกันเจ้าออกไปจากชีวิต ก็นับว่านางมีไหวพริบปรีชาสมกับเป็นหลานสาวของตระกูลจง สตรีที่เจ้ารังแกนางจนย่อยยับย่อมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องตนเองด้วยวิธีใดก็ได้ แม้นางจะใช้เจ้าเป็นบันไดเพื่อก้าวไปหาบุรุษอื่น เจ้าก็มิมีสิทธิ์จะคร่ำครวญ”เฟยห้าวเทียนทรงหยุดตรัสเพียงครู่ ปรายเนตรคมกริบประดุจพญาอินทรีมองสำรวจใบหน้าของบุตรชาย ที่บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด พระองค์ทอดพระเนตรเห็นความสับสนวุ่นวายที่ฉา