All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 171 - Chapter 180

“ไปแจ้งพ่อบ้านฉินกับแม่นมเสิ่น บอกพวกเขาว่ามีของสำคัญของข้าหายไป สั่งปิดประตูจวนทุกทิศทาง หากข้าไม่อนุญาต ห้ามผู้ใดเข้าออกทั้งสิ้น” น้ำเสียงของไหลเยี่ยนฟางยามนี้หาได้นุ่มนวลเช่นยามปกติ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบประหนึ่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคนที่ขวางหน้า จิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในเรือนจินหยวนหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกซือซือรีบย่อกายรับคำด้วยท่าทางลนลานจนเสียกิริยา “จะ...เจ้าค่ะคุณหนู! บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”สาวรับใช้คนสนิทรีบถอยปราดออกไปอย่างรวดเร็ว หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดซึมตามแผ่นหลัง เพราะนางรู้ซึ้งดีว่ายามที่คุณหนูของนางพิโรธจนดวงตาแดงก่ำ ราวกับต้องมนต์โลหิตเช่นนี้ จวนตระกูลจงกำลังจะเกิดพายุลูกใหญ่ขึ้นแล้วซือซือวิ่งถลำเข้าไปในเรือนพักส่วนกลางด้วยใบหน้าที่ซีดขาวประหนึ่งกระดาษ ร่างของสาวใช้คนสนิทสั่นเทาจนแทบประคองตนไว้ไม่อยู่ นางพบพ่อบ้านฉินและแม่นมเสิ่นที่กำลังปรึกษาหารือเรื่องกิจการในจวนกันอยู่พอดี“พ่อบ้านฉิน! แม่นมเสิ่น! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!” ซือซือโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงขาดห้วง หอบหายใจอย่างหนักพ่อบ้านฉินขมวดคิ้วเข้ม วางสมุดบัญชีในมือลงทันที

กู้เฉิงเฟิงโน้มกายเข้ามาใกล้ไหลเยี่ยนฟางอีกนิด แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง “ในเมื่อข้ารับปากว่าจะมิหยิบยื่นโอกาสให้ใครมาบีบคั้นเจ้าได้อีก ข้าก็จำเป็นต้องรู้ว่ามีใครบ้างที่เจ้าต้องการให้ข้าจัดการให้พ้นทาง เพราะการที่จะมาเป็นสามีและโล่กำบังให้กับนายหญิงแห่งตระกูลจงข้าคงมิอาจสู้กับเงาที่ข้ามองมิเห็นได้หรอก จริงหรือไม่?”ไหลเยี่ยนฟางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ “ศัตรูที่ข้าจะจัดการ คือ ตระกูลโต้ว”หญิงสาวสบตาชายหนุ่มตรงหน้านิ่งเพื่อยืนยันความหนักแน่น “ข้ามิได้ต้องการให้ตระกูลกู้มาเป็นดาบช่วยข้าเข่นฆ่าผู้ใด ทว่าข้าต้องการเพียงนามของสะใภ้ตระกูลกู้ มาเป็นเกราะคุ้มภัยให้คนในจวนตระกูลจงของข้า ในยามที่ข้าเริ่มเปิดโปงความโสมมของพวกมัน ข้าต้องการให้อำนาจของท่านเสนาบดีกู้ช่วยกดดันมิให้ตระกูลโต้วใช้บารมีข่มขู่เหล่าขุนนาง จนมิมีใครกล้ารับทำคดีนี้”การที่จู่ ๆ ไหลเยี่ยนฟางเปลี่ยนคำเรียกตนเองจาก ‘เยี่ยนฟาง’ เป็น ‘ข้า’ ทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึง กำแพงน้ำแข็งที่ถูกก่อขึ้นอย่างกะทันหัน แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไร้การ

เฟยห้าวอันแค่นยิ้มเหี้ยม แววตาไร้ซึ่งความปรานีขณะจ้องมองไปยังกู้เฉิงเฟิงที่ยังคงยืนหยัดท้าทาย “กู้เฉิงเฟิง เจ้าแน่ใจแล้วหรือที่จะแต่งสตรีของข้าเข้าตระกูล?” สุรเสียงของอ๋องหนุ่มเย็นเยียบราวกับเพชฌฆาตที่กำลังจะลงดาบ“หากเจ้ายังดื้อรั้นจะปีนเกลียวข้า ข้าก็มิสนว่าใต้หล้าจะตราหน้าข้าว่าอย่างไร ในเมื่อนางคือสตรีของข้า หากเจ้ายังหาญกล้าสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยว ข้าก็จะใช้บทลงโทษของผู้ที่บังอาจล่วงเกินพระชายา ลงอาญาเจ้าและคนในตระกูลกู้ให้สิ้นซาก”เฟยห้าวอันยิ้มเยือกเย็น “เจ้าเป็นบัณฑิต ย่อมรู้ดีว่าอาญาฐานหมิ่นพระเกียรติและล่วงเกินคนของราชวงศ์นั้นมีโทษหนักหนาเพียงใด เจ้าอยากให้บิดาของเจ้าต้องมาทิ้งทั้งชื่อเสียงและชีวิต เพราะความดื้อรั้นของบุตรชายเพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ?”กู้เฉิงเฟิงนิ่งอึ้ง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้น ทว่าในดวงตามีแววลังเลพาดผ่าน เพราะครานี้มิใช่เพียงชีวิตเขา แต่มันคือความเป็นตายของคนทั้งตระกูลที่ถูกวางอยู่บนคมดาบของเทพสงครามไหลเยี่ยนฟางลอบกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางรู้ซึ้งดีว่าบุรุษเบื้องหน้าคือโอรสที่ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงตามใจที่สุด อีกทั้งการกระทำของเขาที่ผ่าน ๆ มา

“คุณชายกู้... เชิญทางนี้ขอรับ”เสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นของพ่อบ้านฉินดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายชราก้าวเข้ามาหาด้วยท่าทีนอบน้อม แววตาที่ผ่านโลกมามากคู่นั้นมองสำรวจบัณฑิตหนุ่มด้วยความเห็นอกเห็นใจ ทว่าเขามิเอ่ยสิ่งใดให้มากความ พ่อบ้านฉินผายมือเชิญแขกผู้สูงเกียรติให้ก้าวเดินไปตามระเบียงไม้“ลำบากคุณชายแล้วที่ต้องมาเผชิญเรื่องวุ่นวายเช่นนี้” พ่อบ้านฉินเอ่ยขึ้นเบา ๆ เมื่อเดินนำทางมาถึงที่หน้าประตูใหญ่ วาจานั้นแฝงนัยขอบคุณที่เขาไม่ถือสาความเอาแต่ใจของชินอ๋อง และยอมรับการตัดสินใจของคุณหนูของตนกู้เฉิงเฟิงเพียงพยักหน้าเล็กน้อย “พ่อบ้านฉินโปรดรักษาตัวด้วย ฝากดูแลคุณหนูไหลให้ดี”บัณฑิตหนุ่มทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะหมุนตัวเตรียมก้าวขึ้นรถม้าของตระกูลกู้ที่จอดรออยู่ ทว่ายังมิทันจะได้วางเท้าลงบนบันได รถม้าที่ติดตราสัญลักษณ์ของตระกูลเยว่ ก็เคลื่อนเข้ามาชะลอและจอดต่อท้ายในทันทีกู้เฉิงเฟิงปรายตามองเพียงปราดเดียวก็พอจะเดาได้ว่าผู้ที่อยู่ภายในรถม้าคือใคร เดิมทีเขามิคิดจะใส่ใจ ทว่าเสียงใสที่แฝงความหยิ่งทะนงกลับดังขัดขึ้นเสียก่อน“จะรีบกลับไปไหนกันเล่าคุณชายกู้ หรือว่าเจรจาเรื่องวิวาห์เสร็จสิ้นแล้ว จึ

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” เจ้าของจวนเอ่ยถามด้วยความข้องใจแววตาของไหลเยี่ยนฟางเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เพราะก่อนหน้านี้เยว่ซูซินยังนำภาพเหมือนของเหล่าคุณชายทั่วเมืองให้นางเลือกคู่ เพราะว่าเฟยห้าวอันได้พบสตรีในความทรงจำแล้ว และกำลังจะรับสตรีผู้นั้นเข้าตำหนัก ทว่าเหตุใดจู่ ๆ สหายรักกลับเปลี่ยนท่าทีไปราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้เยว่ซูซินเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของไหลเยี่ยนฟาง ประกอบกับคำพูดก่อนหน้าที่สหายรักบอกว่ามีเรื่องรบกวนจิตใจ หญิงสาวจึงตัดสินใจไม่ปล่อยให้สหายต้องมัวแต่เสียเวลาตามหาหยกที่ไม่มีวันพบ“เยี่ยนฟาง ข้ารู้ว่าหยกของเจ้าอยู่ที่ใด”“อยู่ที่ใดอย่างนั้นหรือ” หญิงสาวเจ้าของเรือนจินหยวนรีบถามกลับทันควันด้วยความอยากรู้“ข้ามิรู้ว่าเจ้ากับนังสารเลวโต้วถานอินสนิทกันเพียงใด นางจึงหาทางลักลอบมาเอาของสำคัญของเจ้าไปได้ถึงในเรือนเช่นนี้” เยว่ซูซินเอ่ยอย่างฉุนเฉียว พลางกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นแทนสหายรักไหลเยี่ยนฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ในใจจะเริ่มสงสัยใครบางคน ทว่านางยังต้องการความมั่นใจจึงเอ่ยถามกลับ “แล้วเจ้าไปรู้มาได้อย่างไร ว่าหยกชิ้นนี้ไปอยู่กับโต้วถานอิน?”“ก็เพราะข้าเห็นมันกับตา