Semua Bab Rejected Wife of A Heartless CEO: Bab 511 - Bab 520

May kakaiba at napakalakas na aura ang dalawang taong iyon. Hindi sila mukhang ordinaryong tao.Nakasulat sa mga liham na iniwan ko para sa sarili ko na dahil sa mga impormasyong natuklasan nina Melissa at James, marami nang mga pugad ng organisasyon ang nawasak.Ang maliliit na tauhan ay matagal nang nahuli.Ibig sabihin ang mga natitira ngayon ay ang tunay na malalaking isda.Naalala ko ang paraan ng pagtingin sa akin ng babaeng iyon. Puno iyon ng pagkamuhi. May lantaran pa ngang intensyon na patayin ako. Siya kaya ang tunay na utak sa likod ng lahat ng ito?Kung hindi, bakit ganoon na lamang ang kasama ang tingin niya sa akin? Malinaw na alam niya kung sino talaga ako.Sa sandaling iyon, nanginig ang buong katawan ko.Kinakabahan ako. Ngunit kasabay nito, sobrang nasasabik din.Marahil, ito na ang pinakamalapit na pagkakataong nakaharap ko ang tunay kong kaaway.Gusto kong maghiganti. Ngunit napatingin ako sa malaking tiyan ko. Limang buwan at kalahati pa lamang akong buntis, nguni

Hindi ko na maalala kung paano niya ako ginamot noon. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang ekspresyon niya ngayon, pakiramdam ko ay mas siya ang nangangailangan ng kaligtasan kaysa sa akin noong mga panahong iyon. Hindi naman mahirap sagutin ang tanong niya. Pero natatakot akong magalit siya. Kaya sinabayan ko na lang ang gusto niyang marinig. "Marami na akong hindi malinaw na naaalala. Pareho lang kayo ni Vicento. Para sa akin ngayon, pangalan lang si Vicento na palagi kong naririnig mula sa'yo. At ikaw, isa ka lang na psychiatrist." Marahan kong binawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. Pagkatapos ay hinaplos ko ang malaki kong tiyan. "Isa lang akong buntis ngayon. Ang pinakamalaki kong hiling ay maisilang nang ligtas ang mga anak ko." Mukhang nasiyahan siya sa sagot ko. Sa isip niya, magkapantay na sila ni Vicento sa puso ko. "Naiintindihan ko, Ria. Hindi kita sasaktan. Ang hinihiling ko lang ay bigyan mo ako ng patas na pagkakataon." Dahan-dahan siyang tumayo. Binuksan niya

Nang makita ko ang pulang ilaw ng helicopter na paulit-ulit na kumikislap sa kalangitan, mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Shaun. "A-Ano'ng gagawin natin?"Nasa gitna kami ng dagat. Kapag umatake sila, wala kaming matatakbuhan."Huwag kang matakot. Dugo pa rin ng pamilya Valdez ang dumadaloy sa katawan ko. Kung balak nilang gamitin ka upang bantaan ang pamilya Victorillo, hindi nila tayo basta-basta papatayin."Mahinahon niya akong inalo. Ngunit kahit ganoon, hindi pa rin mawala ang takot at pagkalito ko.Sa gitna ng napakalawak na dagat, si Shaun lamang ang maaari kong sandalan.Napansin kami ng helicopter. Agad nila kaming hinabol. Sa sandaling iyon, wala akong ibang hiniling kundi sana si Vicento ang sakay ng helicopter na iyon.Kung siya ang dumating, maliligtas kaming mag-iina.Ngunit mas malupit ang katotohanan kaysa sa inaasahan ko. May taong may hawak na mabigat na machine gun sa loob ng helicopter.Bigla nila kaming pinaputukan."Dok Shaun! Ano'ng gagawin natin?"Sa sobran

Pagkasabi ko noon, hindi lamang siya huminto— mas lalo pa siyang bumilis sa pagtakbo.Pabigla niyang sinabi, "Miss Ria, magtiis muna kayo. Hindi pa ito ang tamang oras para manganak. Kapag huminto tayo ngayon, pareho tayong mamamatay."May mali.Pakiramdam ko, wala siyang pakialam kung mabuhay man ako o hindi. Ang mahalaga sa kanya ay maihatid ako sa isang lugar sa lalong madaling panahon.Unti-unting sumibol ang isang nakakatakot na hinala sa isip ko.Marahil...ang taong napatay ay hindi pala ang traydor. Iyon ang totoong tauhan ni Shaun.At ang lalaking bumubuhat sa akin ay siya ang espiya ng matandang baliw. Sinamantala niyang wala si Shaun upang dalhin ako sa barkong naghihintay sa pantalan.Dahil sa sunod-sunod na paghilab, basang-basa na ng pawis ang noo ko. Kinagat ko ang labi ko upang tiisin ang sakit. Habang hindi siya nakatingin, dahan-dahan kong inilabas ang punyal na nakatago sa manggas ko.Sa paningin niya, isa lang akong buntis na malapit nang manganak. Nakatutok ang at

Namumuo rin ang luha sa kanyang maiitim na mga mata. Isa-isang tumulo ang maiinit niyang luha sa mukha ko. Mahina kong sinabi, "Vicento... ang bata... May isa pa... Hindi pa siya naipapanganak."Doon lamang niya naalala ang unang sanggol. Napatingin siya sa maliit na sanggol na nakahiga sa gitna ng dugo, na hindi pa man lang napuputol ang pusod. Agad niyang binaling muli ang tingin sa akin. "Ria, huwag kang matakot. Malapit na ang doktor. Magiging maayos kayong mag-iina. Nakalabas na ang unang sanggol. Tama na rin ang puwesto ng pangalawa. Magtulungan tayo."Kasunod niya sina Mariel, na nagmamadaling tumakbo habang nagmumura sa kaba, at ang obstetrician na halos nanginginig sa takot.Buti na lang, napakamaingat ni Vicento. Pinaghandaan niya ang lahat ng posibleng mangyari.At ngayon, naging malaking tulong ang paghahandang iyon. Kasama rin nila si Jander, na matagal ko nang hindi nakita.Pagkakita niya sa akin, hindi niya napigilang magsalita. "Ate Ria... Hindi mo ba talaga ako naaala