All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 481 - Chapter 490

Noong oras na iyon, dalawang beses siyang binaril ni Vicento. Naka-itim na balabal siya noon, kaya dugo lang ang nakita namin at hindi namin matukoy kung saan mismo siya tinamaan.Pagkatapos ay tumalon siya mula sa mataas na bangin.Nagpadala pa si Vicento ng mga tao upang halughugin ang bundok, ngunit wala silang natagpuang bangkay.Posibleng nahulog siya sa dagat.Nakaligtas kaya siya?Sa tuwing naiisip ko ang babaeng iyon na sukdulan ang galit sa akin, hindi mapalagay ang loob ko. Isinisi niya sa akin ang pagkamatay ni Raul.Pero bakit ako ang una niyang gustong patayin?"Ate," sabi ni Melissa, "hindi naging maganda ang buhay ni Michelle noong bata pa siya. Bata pa lang siya, kakaiba na talaga siya.""Magkasama kayo noon?"Tumango si Melissa. "Magkaedad lang kami halos. Wala pa akong alam noon. Madalas niya akong binubully. Inihahagis niya sa akin ang mga higad, patay na daga, at makamandag na ahas. Kung hindi dahil kay James, matagal na akong namatay.""Pagkatapos?""Pagkatapos...

Bago pa man ako makatanggi, napunta ang mapagmatyag na tingin ni Melissa sa mukha ni Marian.Umupo si Marian sa tabi ko, hinawakan ang kamay ko, at nagsalita. "Napansin kong wala kang ganang kumain nitong mga nakaraang araw. Nag-alala nang husto sina Lolo at Tito Danilo kaya nahulaan nila ang nangyayari. Wala kang dapat ikahiya. Ganiyan din ako noong una akong nagbuntis. Sa umpisa, wala akong naramdaman, pero kalaunan, araw-araw akong nagsusuka. Pagkatapos ng tatlong buwan, saka lang gumaan ang pakiramdam ko.""Naku, nitong mga araw na ito, hindi talaga ako makakain ng kahit anong may mantika. Baka masayang lang ang kabutihan mo." Magalang kong tinanggihan ang alok niya.Sa ngayon, wala akong lubos na mapagkakatiwalaan maliban kina Lolo, Vicento, at Melissa.Ang lahat ng kinakain ko ay inihahanda ng chef na personal na kinuha ni Vicento, kaya ginamit ko ang pagbubuntis bilang dahilan para tanggihan ang alok ni Marian."Ilang buwan na ang bata?" masiglang tanong ni Marian. "Kapag ipina

Matamang nakatitig si Melissa kay Dr. Angelo Bienvenido. Maya-maya, dahan-dahan niyang binitiwan ang kamay ng lalaki at mahina niyang sinabi, "Ayos lang ako."Ako lang ba ang nag-iisip nito? Bakit pakiramdam ko ay may kakaibang tensyon sa pagitan nilang dalawa?Agad akong lumapit sa kanya at sinabi, "Samahan na kita sa banyo. Baka mahimatay ka na naman.""Sige."Hinawakan ni Melissa ang kamay ko at dahan-dahan kaming naglakad. Mahina pa rin ang katawan niya at nahihilo pa, kaya inalalayan ko siyang makabalik sa kama.Sakto namang dumating ang katulong dala ang almusal. Magalang kong sinabi kay Angelo, "Dok, magdamag kayong nagpagod. Pagkatapos ninyong mag-almusal, magpahinga muna kayo sa guest room.""Maraming salamat sa inyong pag-aalala, Mrs. Victorillo. Ito ang reseta na isinulat ko. Maaari ninyo nang ipainom ang mga gamot kay Miss De Leon ayon dito, pero ang tradisyunal na gamot na Tsino ay iinumin lamang niya kapag tuluyan na siyang gumaling sa sipon.""Sige."Umupo ako sa tabi n

Mabilis akong nagpaliwanag, "Vicento, hindi! Hindi pa ako nakakakita ng ganoon. Ang pinakamatindi lang ay mga lalaking kalahating hubad."Masama ang tingin sa akin ni Melissa.Lumapit na si Vicento. Itinaas niya ang kamay niya at marahang hinawakan ang baba ko. "Hindi ko akalaing may ganito ka palang hilig."Patay.Nabisto na ako."Vicento, ipinadala lang iyon ni Mariel. Isang video lang ang pinanood ko. Labinlimang segundo lang iyon. Pagkabukas ko pa lang, natapos na agad ang video. Wala pa nga akong oras na takpan ang mga mata ko."Biglang nagsalita si Angelo. "Tama, Mr. Victorillo. Makapagpapatunay ako na hindi tumingin si Mrs. Victorillo sa mga hubad na modelo. Mga abs lang ng ibang lalaki ang pinanood niya.""Oo! Kita mo? Pati si Dok ang nagsabi. Paano naman ako manonood ng hubad na modelo?"Tumango si Angelo. "Oo. At sinabi rin ni Mrs. Victorillo na dadalhin niya si Miss De Leon sa isang clubhouse para um-order ng sampu o walong male model. Sabi pa niya, nakapagpapahaba raw iyon

Ang pinagsisihan ni Melissa ay ang hindi niya pagpayag noon na magpaalam si James sa kanya. Kaya nang mabalitaan niyang namatay ito, labis siyang nasaktan.Ngayon na nalaman niyang buhay pa pala ito, ayaw na niyang magkaroon pa ng panibagong pagsisisi. Yumuko si James at marahang niyakap siya, unti-unting humihigpit ang kamay nito sa baywang niya.Sa pagkakataong ito, ginamit na niya ang tunay niyang boses. "Alagaan mo ang sarili mo. Huwag ka nang mag-alala sa akin, puwede?"Mahigpit na kinapitan ni Melissa ang damit niya. Sunod-sunod ang pagpatak ng kanyang mga luha. Mahina at halos pabulong niyang sinabi, "Mm..."Marahang binitawan siya ni James at marahang hinaplos ang kanyang mukha. Sa laki ng palad nito, lalo pang nagmukhang napakaliit ng mukha ni Melissa.Puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata. "Pumayat ka na naman. Kumain ka nang maayos at mamuhay nang masaya."Hindi mapigilan ni Melissa ang pagluha. Paulit-ulit niyang pinupunasan ang mga ito, ngunit patuloy pa rin ang pag-ago