All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 501 - Chapter 510

Sa tingin ko, napakasama ng hitsura ko ngayon. Maputla ang mukha ko, namumula ang mga mata ko, at magulo ang buhok ko. Dagdag pa ang pagkapayat at panghihina dahil sa pagbubuntis.Talagang hindi ako kaaya-ayang tingnan. Paos ang boses ko nang sabihin ko, "Pasensya na, hindi ko siya nailigtas."Tumayo siya sa tabi ng kama at matagal akong tinitigan. Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita, "Sinabi na sa akin ni Vicento ang lahat. Alam kong ginawa mo na ang lahat ng makakaya mo. Hindi na ako nagulat na ganoon ang naging desisyon ni Melissa. Noon pa man, nang umuwi siyang kasama namin, napansin ko nang wala na ang puso niya sa amin. Bilang mga magulang... wala na kaming magagawa. Pagdating ko rito, narinig ko lang sa doktor na buntis ka."Tumango ako. "Oo. Buntis ako."Muling bumuhos ang mga luha mula sa namumugto na niyang mga mata. Ngunit sa pagkakataong ito, may ngiti ng kaginhawaan sa kanyang labi. "Mabuti. Napakabuti. Sa wakas, magkakaroon ka na rin ng sarili mong anak. Pasensya na. H

Kinabukasan, nagdala si Vicento ng isang hindi ko kilalang babae sa bahay.Ipinakilala niya ito sa akin. "Ito si Carmelle. Isa siyang psychiatrist."Ilang taon na rin akong sumailalim sa psychological treatment noon. Alam ko na ang paraan ng mga psychiatrist, kaya hindi ko ito tinanggihan.Tutal, buntis ako ngayon.Hindi rin maaaring gamutin ang kalagayan ko sa pamamagitan ng gamot. Pero iba ang sitwasyon ko ngayon kumpara noon. Noon, wala na akong pag-asang mabuhay.Ngayon, gusto kong mabuhay.Pero parang hindi ko makontrol ang sarili kong katawan. Sinabi ni Vicento na sikolohikal lang ang problema ko.Pero pakiramdam ko, hindi ganoon kasimple. Hindi ko lang maipaliwanag kung ano talaga ang mali.Ibinaba ko ang tingin sa nakaumbok kong tiyan. Sa pakiramdam ko, mahigit isang buwan pa lamang akong buntis.Pero nang tingnan ko ang mga tala sa cellphone ko, mahigit tatlong buwan na pala ang mga sanggol. Narinig kong kapag nasa ikaapat na buwan na ang pagbubuntis, mararamdaman na ang pagg

Ang lasong ito ay hindi lamang unti-unting nagpapawala ng alaala ko. Nakaaapekto rin ito sa emosyon ko. Pinapabagal nito ang reaksyon ko. Kaya pala bigla na lang akong umakyat sa terasa noon at muntik nang mahulog nang hindi ko namamalayan.Dahil dito, espesyal na nanatili si Vicento sa bahay upang samahan ako sa aking psychological treatment.Unti-unti namang bumuti ang kalagayan ko. Hindi na rin ako gumagawa ng mga mapanganib na bagay.May sarili akong diary.Isinusulat ko roon ang lahat ng nangyayari sa amin ni Vicento. Kahit dumating ang araw na tuluyan ko siyang makalimutan, maaari ko pa rin siyang makilala muli sa pamamagitan ng diary na iyon.Karamihan ng oras ko araw-araw ay ginugugol ko sa paghihip ng hangin sa hardin o sa pagniniting gamit ang sinulid. Ginagawa ko ang mga iyon upang mailihis ang isip ko.Tiningnan ko ang due date ko.May anim at kalahating buwan pa bago ako manganak. Malalagpasan ko ito.Gumawa ako ng maliliit na laruan at mga kumot na may disenyong bulaklak

Nakakapagtaka naman nito.Bagama't pakiramdam ko ay parang nababalot ng makapal na ulap ang isip ko, malalim pa rin ang alaala ko kay Denver.Sabay kaming lumaki.Siya ang nagligtas sa akin.Paano niya ako magagawang ipagkanulo?Tiningnan ko si Shaun. "Bakit ako magkakaroon ng psychiatrist?"Mahinahon siyang ngumiti. "Napakaraming nangyari sa pagitan ng mga panahong iyon.Isa-isa kong ikukuwento sa'yo."Tahimik akong umupo sa duyan habang ikinukuwento niya ang nangyari sa nakalipas na sampung taon.Ayon sa kanya, natapos ang relasyon namin ni Denver nang dumating ang huwad kong kapatid. Dahil sa depresyon na dulot ni Michelle, nakilala ko si Shaun, na ilang taong naging psychiatrist ko.Iniwan daw ako ni Denver sa mismong araw ng kasal.At nang gabing iyon, namatay ako. Pagkatapos ay himalang nabigyan ako ng panibagong buhay.Doon ko raw muling nakilala si Shaun. Nagkaroon kami ng pag-iibigan. At ang kambal na dinadala ko ngayon ang bunga ng pagmamahalan naming dalawa.Dahil may isang

Nang lumapag ang helicopter, umihip ang napakalakas na hangin. Nagliparan ang buhok ko at ang laylayan ng aking damit.Lumingon ako kay Shaun. "Shaun... sino ang dumating?"Napansin kong bahagyang nakakunot ang kanyang noo. Malamig ang ekspresyon ng kanyang mukha. "Wala kang dapat alalahanin. Wala silang kinalaman sa'yo."Makalipas ang ilang sandali, nawala ang lamig sa kanyang mga mata. Muli niya akong tiningnan nang may banayad na ngiti."Mag-asawa tayo. Hindi ba masyadong malamig kung 'Shaun' pa rin ang itatawag mo sa akin?"Natigilan ako."Kung ganoon... ano ang dapat kong itawag sa'yo?"Ngumiti siya. "Tawagin mo akong mahal..." Lumapit siya at marahang inayos ang magulo kong buhok. "At mula ngayon ay tatawagin naman kitang asawa ko. Iyon ang tawagan natin mula pa noon."Nang marinig kong ganoon niya ako tawagin, hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko. Parang may malamig na kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Nagsitayuan ang balahibo ko.Ngunit alam kong mahal niya ako. Kung