All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 491 - Chapter 500

Kuminang nang malamig ang gilid ng salamin niya sa ilalim ng ilaw, at ang mga matang nakatago sa likod ng lente ay napakalalim.Sa sandaling nagtama ang aming mga mata, alam kong wala nang saysay ang lahat ng pagpapanggap ko.Kilalang-kilala niya ako."Niloko mo ako. Akala ko magkaibigan tayo." Matagal niya akong tinitigan bago lumitaw ang bakas ng pagkadismaya sa kanyang mukha. "Anim na buwan na ang nakalipas, pero hindi ka man lang muling nakipag-ugnayan sa akin."Napatingin ako sa pinto. Doon ko lang napansing naisara na pala niya ito."Kailan mo nalaman?""Ria. Ilang taon kitang ginamot. Sa tingin mo ba, maitatago mo ang katotohanan sa akin? Bakit sa tingin mo pumayag akong makipagtulungan sa plano mong ilantad ang pagpapanggap ni Nica? Akala mo ba wala akong ibang ginagawa araw-araw?""Kaya pala. Nagkunwari ka pa ring hindi mo ako kilala."Bahagya siyang napangiti. "Sa totoo lang, noong una ay hindi rin ako makapaniwala. Paanong magkakaroon ng ganoong imposible at kathang-isip na

Iniabot ni Shaun ang kamay kay Vicento. "Mr. Victorillo, matagal ko na kayong hinahangaan."Pareho silang matatangkad.Taglay ni Vicento ang likas na awtoridad ng isang taong nasa tuktok.Samantala, si Shaun naman ay may malamig ngunit napakalakas na presensya.Karaniwang pagbati lang sana iyon. Ngunit bakit pakiramdam ko'y parang nagkikita ang mga pinuno ng dalawang bansa? Para bang anumang sandali ay sasabog ang isang digmaan.Mabilis din nilang binitiwan ang pagkakamay. Halatang hindi interesado si Shaun na magpakitang-gilas o magpabango sa harap ng iba."May iba pa akong aasikasuhin. Mr. Victorillo, mauuna na ako."Bagama't likas na malamig ang ugali niya, tuwing pumupunta ako rito ay siya mismo ang sumasalubong sa akin. Siya rin ang naghahanda ng meryenda, prutas, at inumin para sa akin.Magkaibigan kami.Pero nang makilala niya ang asawa ko, ni hindi man lang niya pinanatili ang pormal na kabaitan.Napahiya ako kaya agad kong ipinaliwanag. "Vicento, huwag mo siyang intindihin. G

May mga bakas pa ng natuyong luha sa papel. Dahil doon, bahagyang kumalat ang tinta sa ilang salita, at muli itong nabasa ng mga luhang tumutulo mula sa aking mga mata."Huwag ka nang umiyak. Ramdam na ngayon ng mga bata ang emosyon mo. Kapag malungkot ka, malulungkot din sila."Nakasandal ako sa dibdib ni Vicento habang binabasa ng aking mga luha ang kanyang damit. Noon, hindi naman ako ganoon kadaling umiyak. Pero mula nang mabuhay akong muli, para bang hindi ko na mapigilan ang aking mga luha.Galit ako sa sarili ko. Parang wala ring silbi ang muli kong pagkabuhay. Noong kaluluwa pa ako, hindi ko man lang nagawang maging isang makapangyarihang kaluluwang kayang gumanti sa masasama.At ngayong nabuhay akong muli, hindi rin naman ako katulad ng mga bida sa nobela. Wala akong kakayahang bumasa ng isip. Wala rin akong anumang pambihirang kapangyarihan.Sa halip ay napapalibutan ako ng mga kaaway na matagal nang nagpaplano. Nagtatago sila sa dilim, palihim akong minamasdan, hinihintay a

Detalyadong ikinuwento sa akin ni Jason ang lahat.Lumalabas na nitong mga nakaraang araw, tinatago pala nina papa at Vicento sa akin ang kanilang plano habang tahimik nilang iniimbestigahan ang tunay na pagkakakilanlan ni Marian.Ang layunin nila ay mahuli ang mga taong nasa likod niya.May senyales na noon pa lamang na malalaglag ang dinadala ni Marian. Ang orihinal niyang plano ay patagalin ang pagbubuntis hanggang lumampas sa anim na buwan.Sa kasalukuyang teknolohiya sa medisina, may posibilidad nang mabuhay ang isang sanggol na ipapanganak nang anim na buwang premature.Kalahating buwan na lang at aabot na siya sa anim na buwan.Palihim siyang nagpapaalaga ng kanyang pagbubuntis nang hindi ipinapaalam sa pamilya Victorillo. Kaya nitong mga nakaraang araw, halos hindi na siya lumalabas ng kanyang silid.Ngunit hindi niya inaasahan na noong gabing iyon, lihim na nilagyan ni Lolo ng banayad na pampalaglag ang kanyang midnight snack.Bagama't malupit ang ginawa niya, hinding-hindi p

Hindi ko inaasahan na ganoon pala ang tipo ni Jason.Ngunit nang palihim ko siyang sundan at makita ang babaeng binibisita niya, natigilan ako.Isa pala siyang munting bulag na babae.Payat siya, maputi, at napakaganda. Parang isang maselang bulaklak.Sa isip ko, ito talaga ang klasikong kuwento ng isang matipunong lalaki at ng kanyang munting asawa.Tuluyan akong napahanga at kinikilig habang nakamasid sa kanilang dalawa.Habang nakatayo si Jason sa likuran ng babae, para lamang siyang anino.Sa isip-isip ko, Kung gusto mo siya, manligaw ka na! Kung hindi, baka maagaw pa siya ng iba.Biglang tumigil ang babae.Hinawakan niya ang kanyang puting tungkod at bahagyang humarap sa direksiyon ni Jason. "Alam kong nandiyan ka, Jason." Nagulat si Jason. Tipid na ngumiti ang babae. "Gaano ka katagal mananatili rito sa pagkakataong ito?"Mahinahong sumagot si Jason, "Hindi muna ako aalis."Biglang tumakbo ang babae papunta kay Jason. Dahil hindi niya nakikita ang daan, muntik na siyang matumba.