LOGINNapagtanto ko na ang kamatayan ko noon ay isa lamang napakaliit na bahagi ng napakalawak na lambat na iyon. Hindi man lang ito nakalikha ng kahit kaunting alon.Sa isang sulok ng mundong hindi nakikita ng iba, may libu-libong taong malas na katulad ko. Kapag namatay sila, para lamang silang mga ligaw na hayop na nasagasaan sa gilid ng kalsada.Walang nagmamalasakit.Taun-taon, milyun-milyong tao ang nawawala sa buong bansa at ang bilang na iyon ay para lamang sa mga kasong naiuulat.Paano pa kaya ang mga hindi naiuulat? Saan nga ba talaga napupunta ang lahat ng taong iyon?Hindi ko na pinangahas pang isipin.Niyakap ako ni Vicento. "Ria, hindi ka diyos. Hindi mo kayang iligtas ang buong mundo. Bawat isa ay may sarili niyang kapalaran.""Alam ko, pero..." Naawa lang talaga ako.Ako, kahit namatay, nabigyan pa ng pagkakataong mabuhay muli. Natagpuan ko ang lalaking tunay na nagmamahal sa akin at ngayon ay masaya akong nasa kanyang mga bisig.Ngunit napakarami pang tao na mamamatay at tu
Ang pinagsisihan ni Melissa ay ang hindi niya pagpayag noon na magpaalam si James sa kanya. Kaya nang mabalitaan niyang namatay ito, labis siyang nasaktan.Ngayon na nalaman niyang buhay pa pala ito, ayaw na niyang magkaroon pa ng panibagong pagsisisi. Yumuko si James at marahang niyakap siya, unti-unting humihigpit ang kamay nito sa baywang niya.Sa pagkakataong ito, ginamit na niya ang tunay niyang boses. "Alagaan mo ang sarili mo. Huwag ka nang mag-alala sa akin, puwede?"Mahigpit na kinapitan ni Melissa ang damit niya. Sunod-sunod ang pagpatak ng kanyang mga luha. Mahina at halos pabulong niyang sinabi, "Mm..."Marahang binitawan siya ni James at marahang hinaplos ang kanyang mukha. Sa laki ng palad nito, lalo pang nagmukhang napakaliit ng mukha ni Melissa.Puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata. "Pumayat ka na naman. Kumain ka nang maayos at mamuhay nang masaya."Hindi mapigilan ni Melissa ang pagluha. Paulit-ulit niyang pinupunasan ang mga ito, ngunit patuloy pa rin ang pag-ago
Pagsapit ng gabi, nakabukas na ang mga ilaw sa labas.Nakasiksik ako sa yakap ni Vicento. Hindi pa kami nakakapaglinis ng katawan kaya malagkit pa rin ang pakiramdam ko.Palibhasa'y labis siyang nag-iingat alang-alang sa sanggol, napakalambing niyang tratuhin ako.Sa bihirang sandali ng katahimikan, marahan kong hinaplos ang matitigas at malinaw na hubog ng kanyang tiyan."Kailan mo nalaman na ligtas pala ang pamilya Aurelio? Bakit hindi mo sinabi sa akin?"Itinaas ni Vicento ang kamay niya at marahang hinaplos ang ulo ko."Tama ang hinala natin. Totoong pinagtangkaan silang patayin ng organisasyon. Pero hindi sila mga taong basta-basta lang. Nakapagplano sila nang maaga at nagkunwaring patay para makatakas. Mas kaunting taong nakakaalam ng bagay na ito, mas mabuti. Ayaw din ng pamilya Aurelio na madamay ka. Nang magkahiwa-hiwalay tayo sa isla, naghinala akong may plano na sila, kaya maaga nilang pinaalis ang kapatid mo para hindi siya madamay.""Kaya paano mo nalaman?" nakasimangot k
Mabilis akong nagpaliwanag, "Vicento, hindi! Hindi pa ako nakakakita ng ganoon. Ang pinakamatindi lang ay mga lalaking kalahating hubad."Masama ang tingin sa akin ni Melissa.Lumapit na si Vicento. Itinaas niya ang kamay niya at marahang hinawakan ang baba ko. "Hindi ko akalaing may ganito ka palang hilig."Patay.Nabisto na ako."Vicento, ipinadala lang iyon ni Mariel. Isang video lang ang pinanood ko. Labinlimang segundo lang iyon. Pagkabukas ko pa lang, natapos na agad ang video. Wala pa nga akong oras na takpan ang mga mata ko."Biglang nagsalita si Angelo. "Tama, Mr. Victorillo. Makapagpapatunay ako na hindi tumingin si Mrs. Victorillo sa mga hubad na modelo. Mga abs lang ng ibang lalaki ang pinanood niya.""Oo! Kita mo? Pati si Dok ang nagsabi. Paano naman ako manonood ng hubad na modelo?"Tumango si Angelo. "Oo. At sinabi rin ni Mrs. Victorillo na dadalhin niya si Miss De Leon sa isang clubhouse para um-order ng sampu o walong male model. Sabi pa niya, nakapagpapahaba raw iyon
Natigilan ako. Hindi pala talaga guni-guni ko iyon.Kaya pala hindi niya agad sinabi at sinadya pa akong papuntahin upang isara ang pinto, dahil natatakot siyang marinig ng mga tao sa bakuran."Ano ang problema?""May senyales ng pagkalaglag ng bata. May amoy ng halamang mugwort sa katawan niya. Mukhang lihim siyang nagpapa-inject at gumagamit ng mugwort para mapanatili ang pagbubuntis."Talagang kakaiba si Marian. Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na malusog ang kanyang anak. Mukhang mas pinahahalagahan pa niya ang batang ito kaysa kay Denver.Siyempre, pribadong usapin na iyon. Hindi ako maaaring manghimasok. Kailangan ko munang alamin ang buong katotohanan bago gumawa ng konklusyon."Maraming salamat, Dok.""Dahil sinabi niyang maayos ang kalagayan ng bata, natatakot akong hindi niya seryosohin ang panganib ng pagkalaglag, kaya sinabi ko ito sa inyo. Sana ay mas mabantayan ninyo siya bilang kapamilya.""Sige."Muling binuksan ni Angelo ang kanyang medical box at nagsimulang magha
Matamang nakatitig si Melissa kay Dr. Angelo Bienvenido. Maya-maya, dahan-dahan niyang binitiwan ang kamay ng lalaki at mahina niyang sinabi, "Ayos lang ako."Ako lang ba ang nag-iisip nito? Bakit pakiramdam ko ay may kakaibang tensyon sa pagitan nilang dalawa?Agad akong lumapit sa kanya at sinabi, "Samahan na kita sa banyo. Baka mahimatay ka na naman.""Sige."Hinawakan ni Melissa ang kamay ko at dahan-dahan kaming naglakad. Mahina pa rin ang katawan niya at nahihilo pa, kaya inalalayan ko siyang makabalik sa kama.Sakto namang dumating ang katulong dala ang almusal. Magalang kong sinabi kay Angelo, "Dok, magdamag kayong nagpagod. Pagkatapos ninyong mag-almusal, magpahinga muna kayo sa guest room.""Maraming salamat sa inyong pag-aalala, Mrs. Victorillo. Ito ang reseta na isinulat ko. Maaari ninyo nang ipainom ang mga gamot kay Miss De Leon ayon dito, pero ang tradisyunal na gamot na Tsino ay iinumin lamang niya kapag tuluyan na siyang gumaling sa sipon.""Sige."Umupo ako sa tabi n
Si Marlon mismo ang tumira ng dalawang sampal na iyon, walang pag-aalinlangan, at hindi iyon pagpapanggap. Malinaw na kitang-kita kung gaano kalaki ang paggalang ni Marlon kay Vicento. Alam ng lahat na makapangyarihan si Vicento noong nasa ibang bansa pa siya, ngunit walang nakakaalam dito kung an
Kinabukasan ng umaga, ginising ako ni Vicento.“Ria, gumising ka na.”Ang ganda ng boses niya, pero ang sarap ng tulog ko nitong mga araw, kaya kahit narinig ko siya ay hindi ko pa rin maimulat ang mga mata ko.Inabot niya ang pisngi ko at marahang tinapik. Napahaplos ako roon nang hindi ko namamal
Sa totoo lang, gusto talaga ni Marian si Denver at handa pa siyang isantabi ang sarili niyang reputasyon para lang mapangasawa ito. Hanggang ngayon, hinahangaan ko pa rin siya sa determinasyon niyang iyon. Kapag may ilang tao na umiibig, kahit sampung baka pa ang humila, hindi na sila mapipigilan.
Sa isipan ko, inasahan ko na ang magiging takbo ng sitwasyong ito. Inakala kong hahantong ito sa isang magulo at magkasalungat na katapusan.Pero hindi ko inaasahan na mauuna pa sa akin si Vicento. Nagawa niya itong gawin at tuluyang itulak ang ilang pamilya sa bangin ng kahihiyan. Doon ko lang tun







