ログインNamumuo rin ang luha sa kanyang maiitim na mga mata. Isa-isang tumulo ang maiinit niyang luha sa mukha ko. Mahina kong sinabi, "Vicento... ang bata... May isa pa... Hindi pa siya naipapanganak."Doon lamang niya naalala ang unang sanggol. Napatingin siya sa maliit na sanggol na nakahiga sa gitna ng dugo, na hindi pa man lang napuputol ang pusod. Agad niyang binaling muli ang tingin sa akin. "Ria, huwag kang matakot. Malapit na ang doktor. Magiging maayos kayong mag-iina. Nakalabas na ang unang sanggol. Tama na rin ang puwesto ng pangalawa. Magtulungan tayo."Kasunod niya sina Mariel, na nagmamadaling tumakbo habang nagmumura sa kaba, at ang obstetrician na halos nanginginig sa takot.Buti na lang, napakamaingat ni Vicento. Pinaghandaan niya ang lahat ng posibleng mangyari.At ngayon, naging malaking tulong ang paghahandang iyon. Kasama rin nila si Jander, na matagal ko nang hindi nakita.Pagkakita niya sa akin, hindi niya napigilang magsalita. "Ate Ria... Hindi mo ba talaga ako naaala
Hindi lang isa ang narinig kong putok ng baril. Sunod-sunod ang mga iyon. Kumusta na kaya si Shaun? Ayokong mapahamak siya dahil lang sa akin.Ngunit sa kalagayan ko ngayon, wala na akong kakayahang protektahan ang sarili ko. Kasabay ng bawat paghilab, ginagamit ko ang natitira kong lakas upang mailuwal ang mga anak ko.Ilang ulit pa akong inatake ng matinding paghilab. Unti-unting nawalan ng lakas ang buong katawan ko. Pakiramdam ko'y malapit na akong mawalan ng malay.Napakasakit.Pagod na pagod na ako.May mainit at malagkit na likidong umaagos sa ilalim ng katawan ko. Hindi ko na alam kung panubigan ba iyon o dugo na.Ang matandang babaeng tumutulong sana sa akin sa panganganak ay natakot nang marinig ang sunod-sunod na putok ng baril. Agad siyang nagtago sa ligtas na lugar.Karaniwan na raw ang putukan sa islang ito. Kaya likas na sa mga taga-roon ang unahin ang iligtas ang sarili nila. Hindi sila magsasapalaran ng buhay para lang magpaanak ng isang estranghero kapalit ng kauntin
Pagkasabi ko noon, hindi lamang siya huminto— mas lalo pa siyang bumilis sa pagtakbo.Pabigla niyang sinabi, "Miss Ria, magtiis muna kayo. Hindi pa ito ang tamang oras para manganak. Kapag huminto tayo ngayon, pareho tayong mamamatay."May mali.Pakiramdam ko, wala siyang pakialam kung mabuhay man ako o hindi. Ang mahalaga sa kanya ay maihatid ako sa isang lugar sa lalong madaling panahon.Unti-unting sumibol ang isang nakakatakot na hinala sa isip ko.Marahil...ang taong napatay ay hindi pala ang traydor. Iyon ang totoong tauhan ni Shaun.At ang lalaking bumubuhat sa akin ay siya ang espiya ng matandang baliw. Sinamantala niyang wala si Shaun upang dalhin ako sa barkong naghihintay sa pantalan.Dahil sa sunod-sunod na paghilab, basang-basa na ng pawis ang noo ko. Kinagat ko ang labi ko upang tiisin ang sakit. Habang hindi siya nakatingin, dahan-dahan kong inilabas ang punyal na nakatago sa manggas ko.Sa paningin niya, isa lang akong buntis na malapit nang manganak. Nakatutok ang at
"Ate Ria..."Parang pamilyar ang boses niya. Ngunit kahit anong pilit kong alalahanin, hindi ko maalala kung sino siya.Sa pakiramdam ko, hindi naman siya kaaway."Ate Ria, naririnig mo ba ako?"Mabilis akong sumagot. "Oo. Pero nakalimutan ko na ang lahat ng nangyari sa nakalipas na sampung taon. Hindi ko na maalala kung sino ka.""Lintik..."Narinig ko ang gulat sa kabilang linya. Pagkatapos ay tila nagtatampo niyang sinabi, "Talaga? Hindi mo na talaga ako naaalala?""Parang pamilyar ang boses mo. Pakiramdam ko kilala kita. Pero hindi ko na maalala kung sino ka. Pasensya na."Muli siyang nagtanong, "Ibig sabihin, nakalimutan mo na rin si Vicento?"Wala akong nagawa kundi magsabi ng totoo. "Alam kong asawa ko siya. Pero hindi ko na maalala ang mga pinagdaanan naming dalawa."Pagkasabi ko noon, may narinig akong parang malakas na tawang may halong panunukso mula sa kabilang linya. "Vicento, tingnan mo nga naman! Hindi lang ako ang nakalimutan niya, pati ikaw rin! Ako pa rin ang unang n
Nang makita ko ang pulang ilaw ng helicopter na paulit-ulit na kumikislap sa kalangitan, mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Shaun. "A-Ano'ng gagawin natin?"Nasa gitna kami ng dagat. Kapag umatake sila, wala kaming matatakbuhan."Huwag kang matakot. Dugo pa rin ng pamilya Valdez ang dumadaloy sa katawan ko. Kung balak nilang gamitin ka upang bantaan ang pamilya Victorillo, hindi nila tayo basta-basta papatayin."Mahinahon niya akong inalo. Ngunit kahit ganoon, hindi pa rin mawala ang takot at pagkalito ko.Sa gitna ng napakalawak na dagat, si Shaun lamang ang maaari kong sandalan.Napansin kami ng helicopter. Agad nila kaming hinabol. Sa sandaling iyon, wala akong ibang hiniling kundi sana si Vicento ang sakay ng helicopter na iyon.Kung siya ang dumating, maliligtas kaming mag-iina.Ngunit mas malupit ang katotohanan kaysa sa inaasahan ko. May taong may hawak na mabigat na machine gun sa loob ng helicopter.Bigla nila kaming pinaputukan."Dok Shaun! Ano'ng gagawin natin?"Sa sobran
Maaga kinaumagahan, nagising ako dahil sa nakakabinging ugong ng isang helicopter.Wala na si Shaun sa silid.Inalis ko ang kumot at bumangon.Mula sa bintana, nakita kong sumasakay sa helicopter ang mag-asawa at tuluyang umalis.Ganap na nakaharang ang signal sa islang ito. Walang paraan upang makipag-ugnayan sa labas. Bukod kay Shaun, halos wala na akong ibang taong nakikita araw-araw. Napakahirap humingi ng tulong habang palagi niya akong binabantayan.Habang palaki nang palaki ang tiyan ko, lalo kong naiisip kung gaano na kaya nag-aalala si Vicento sa labas. Habang papalapit ang araw ng panganganak, lalo akong nahihirapan tuwing gabi.Habang lumalaki ang mga sanggol, lalo nilang naiipit ang mga laman-loob ko. Madalas umakyat ang asido mula sa tiyan ko papunta sa lalamunan. Para bang nasusunog ang loob ng dibdib ko.Araw-araw, si Shaun ang nagluluto ng sabaw at lugaw para sa akin. Lagi niya akong sinusubuan. Hindi ako makatulog sa gabi, at dahil doon, halos hindi rin siya natutulog
Habang lahat ay abala sa pagkagulat na hindi pa ako bumabalik sa mga De Leon o dito sa bahay ni Lola ay bigla na lang humagulgol si Monica."Lola, simula nang bumalik ako ay hindi mo na ako nagustuhan. Iniisip mong inaagaw ko ang atensyon na dapat ay kay Ate Ria. Kahit anong gawin ko, sa paningin m
Nakatayo ako sa may terrace at pinagmamasdan pa rin ang ulan. Iniunat ko ang kamay ko at hinayaang dumaan sa palad ko ang maliliit na tubig. Napangisi ako, puno iyon ng panunuya.Huli na ang lahat para magsisi ka at iwasto ang lahat ng pagkakamali mo. Paano mo hihingin ang kapatawaran sa isang taon
Nagsimula nang magtaasan ng mga presyo ang mga mayayamamang naroroon. Mukhang marami ang may gustong makuha ang bracelet.Sa harapan ay may isang magandang babaeng nakasuot ng fitted red dress ang may hawak ng tray. Nang marahang alisin niya ang itim na tela na nakatakip sa bracelet ay bigla akong
Kinagabihan ay nilagnat ako nang mataas. Nang malaman ito ng pamilya ko ay iniwan nila ako sa bahay. Walang kahit isang kasambahay ang naiwan. Walang sinuman ang tumingin kung buhay pa ba ako.Oo at may nagdadala ng pagkain para sa akin sa araw-araw—pero paano nila malalaman kung wala akong lakas p







