บททั้งหมดของ His Fake Wife: บทที่ 401 - บทที่ 410

Jehan’s Point of View The party started a bit too late. Ala syete dapat ay magsisimula na ang party, pero alas otso y media na siguro nakapagsimula, lalo pa’t may mga public officials pa lang inimbita si Madame Sole. Sila ang hinintay kaya mas natagalan. Kasama ako sa mesa ng mga Gazalin. Napapagitnaan ako ni Madame Sole at ni Nicolas. Sa tabi ni Nicolas ay si Clad. Katabi naman ni Clad ang asawang si Daisy. Sa kaliwang upuan ni Madame Sole ay si Nicole. Sa tuwing napapatingin ako sa kabilang mesa ay napapadaan ang tingin ko kay Nicole. At hindi lang isang beses na napatulala ako sa kaniya. She’s the girl version of Nicolas. Sobrang ganda niya na kung hindi siya gagalaw ay mukha na siyang manikang walang buhay. Her face reminds me of those angelic human-like barbie. Kapag napapansin niya na nakatitig ako sa kaniya, napapatingin din siya sa akin. I know it’s rude to stare, but she didn't mind at all. Ngumingiti pa siya sa akin kapag nahuhuli niya akong nakatulala sa kaniya.Sama

Jehan’s Point of View Ang mga bisitang nadadaanan ko pabalik sa loob ng mansion ay patuloy sa pagbati. Ang iba sa kanila ay halatang gustong lumapit at makipag-usap, pero dahil sa mabilis kong paglalakad ay hanggang pagbati lang sila. I smiled politely to all of them. Kahit na hindi ko sila kilala ay ngingitian ko pa rin para magpakita ng paggalang. Mayroon din mga tao sa loob ng mansion, lalo na sa sala. Mga matatanda na, siguro ay ayaw makipagsalamuha sa ilang bisita sa labas at gusto rin ng esklusibong lugar kaya dito na lang naglagi sa loob ng mansion. There were at least twenty of them. Lahat ay matatanda na, may ilang kasamang mga babae— siguro ay asawa— pero lahat sila abala kaya hindi nila napansin ang pagdaan ko. Ang tugtog galing sa labas ay umaabot pa rin hanggang dito sa loob, dagdagan pa ng halo-halong boses ng mga matatandang nag-uusap, kaya maingay din hanggang sa loob ng mansion. Ngunit nang makaakyat na ako sa hagdan, nababawasan na ang ingay. Unti-unti na

Jehan's Point of View Sa hagdan ay naririnig ko pa ang pang-aasar nila kay Nicolas. Ngunit tinawanan lamang iyon ng lalaki. I don’t know, but it feels like everyone’s thinking that there’s something between us. Pero wala naman. Hindi naman si Nicolas ang ipinunta ko sa lugar na ito. T’yaka hindi sinagot ni Nicolas ang tanong ko kanina tungkol kay Liezel. Maybe there’s something between them? O baka ako lang ang nag-iisip no’n dahil sa nasaksihan kanina sa burol? Nang makarating sa ikalawang palapag, kabado kong tiningnan ang sala— umaasang naroon si Nexon. Ngunit wala. Wala nang tao sa sala at malinis na rin iyon. Umuwi na kaya siya? Sabi niya mag-uusap kami, hindi ba? Napahikab muli ako. Mabilis kong tinakpan ang bibig saka napailing sa sarili. Paano pala kung mahilig sa mga party ang pamilyang Gazalin? Baka magmukha akong killjoy sa paningin nila dahil maaga akong nagpapahinga? Paano kung maoffend sila Madame Sole dahil sa pagkawala ko? Pero sinabi naman ni Nicol

Jehan's Point of ViewThe next morning, si Daisy, Clad, at ang anak nilang si Zeke ang naabutan kong nag-aalmusal. I wasn't particularly early or late. Napagtanto ko rin na hindi sila maagang nagigising dito. Ala syete y media ay gising na ako, pero ngayong alas otso lang ako bumaba para mag-almusal na. “Good morning, Tita Jehan.” Ngiting bati ni Zeke nang makita ako. Tinutulungan siyang kumain ng Mommy niya. Sabay na nag-angat ng tingin si Clad at Daisy sa akin. “Good morning, Jehan.” Si Daisy na agad ang pagguhit ng ngiti. Parang nakakahiyang tumawag ng Ate kay Daisy. Kahit na iyon naman ang tawag sa kaniya ni Nicole at ni Nicolas. Mas matanda nga siya marahil sa amin, pero nakakahiya pa rin ang tumawag ng ate. Siguro hindi rin kasi ako sanay na mag-address ng ate kahit sa mga nakatatanda sa akin kasi hirap din akong tawaging ate… si Veda. “Good morning.” “Sumabay ka na sa amin mag-almusal, Jehan.” I smiled politely. Naglabas naman agad ng pinggan at kubyertos ang kasambah

Jehan’s Point of View Hindi naman ganoon kalayo ang mansion ng mga Dela Fuente kaya ilang minuto lang ay natanaw ko na ang pamilyar na malaking gate. Mataas pa rin iyon, mukha mang luma ay halatang matibay pa rin. Ang guwardiyang nakalagi sa guardhouse ay agad na lumapit para buksan ang gate nang makita nito si Nicole. Nakababa kasi ang salamin sa bintanang katabi nito kaya kita agad siya sa loob. “Good morning, Senorita Nicole.” Bati nito sabay ngiti. “Good morning.” Bati pabalik ni Nicole. Nang malaki na ang pagkakabukas ng gate ay at kasya na ang sasakyan ay pinaandar nang muli ni Nicole ang sasakyan. Nakapasok kami at dire-diretso na siyang nagmanahe papunta sa rotunda, sa tapat lamang ng mansion ng mga Dela Fuente. Hindi pa ganoon katagal nang makapunta ako rito. Naaalala ko pa ang intricate exterior design ng mansion, pero ngayon ay nakatulala na naman ako at parang nalululala naman sa rangya ng tahanan. Mayaman ang mga Gazalin. Malaki ang mansion nila at bawat sulok ng t