Semua Bab His Fake Wife: Bab 411 - Bab 420

Jehan’s Point of View There’s something wrong with me again. Alam ko naman na narito siya, dahil narinig ko ang sinabi ng kasambahay kanina, pero bakit nagugulat pa rin ako sa presensya niya? Unti-unti akong nag-angat ng tingin sa direksyon niya at nakitang palapit na siya sa amin— sa mesa. “Kuya Nex.” Bati ni Nicole. Tumango si Nexon, ngunit saglit lamang ang naging sulyap kay Nicole dahil napatingin siya agad sa akin. Nagtama ang tingin namin at para akong sinipa sa dibdib nang makitang madilim na naman ang anyo niya. Galit na naman ba siya? O default expression niya ang pagiging malagim at malupit? “Kumain ka na ba, hijo? Join us. Nag-uusap pa kami ni Nicole at ni Jehan.” Tumigil sa dulo ng mahabang lamesa si Nexon. Ang tingin niya ay sa akin pa rin kahit na nagsasalita na si Tita Lian. Ako ang unang nagbawi ng tingin, parang hindi ko kayang tagalan ang madilim niyang mga mata. “Nasabi ng kasambahay na dumating ka nga, pero hindi ko maiwan ang mga bisita.” Napa

Jehan's Point of View Bumundol ang kaba sa dibdib ko. Nalilito kong tiningnan ang susi ng sasakyan na ngayon ay nasa kamay ko na. Nakakahiya kung wala akong gagawin, lalo’t iniasa sa akin ni Nicole ang sasakyan, pero ano’ng gagawin ko kung hindi rin naman ako marunong magmaneho? Wala ako sa sarili nang maglakad palabas ng bahay para magtungo sa sasakyan na nakaparada sa may rotunda. Mamamatay ako kung susubukan kong pakialaman ang sasakyan niya, kaya maghihintay na lang siguro ako rito hanggang sa makabalik siya. At least I’ll be honest with her. Tumabi ako sa sasakyan at tumayo ng matuwid. Ngayon ko naisip kung gaano kahalaga na matuto ako na magmaneho kahit na iyong pagpapaandar lang ng sasakyan hanggang sa makaikot. Pero paano ako matututo? Natatakot akong magdrive. “What are you doing here?” Halos mapatalon ako nang marinig ang boses galing sa likod ko. Mabilis ko iyong nilingon at nakita si Nexon. Nakapamulsa ang isang kamay habang hawak ang cellphone sa isa. Ibin

Jehan’s Point of View Para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa sinabi niya. Nexon is to be engaged with my sister… alam ni Nicole ang bagay na iyon. Hindi ko alam kung saan niya iyon nalaman pero mukhang may alam nga siya. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam ang sasabihin. Kaya’t nag-iwas na lamang ko ng tingin. “You know that Tita Lian and Tito Aiden are entitled to have an opinion on their son’s marriage, right? Bilang mga magulang may karapatan sila na magbigay ng opinyon o maghanap ng babaeng karapat-dapat sa anak nila…” Lumiko ang sasakyan kaya napatigil siya saglit. Nasa bayan na kami mismo kaya't may ilan kaming nakakasabay na mga sasakyan, pero karamihan doon ay mga tricycle at pickup. “Pero na kay Kuya Nexon naman kung sino ang pipiliin niya. Well, unlike in our family na parang kailangan sumunod sa tradition ng arranged marriage, sa mga Dela Fuente naman ay may kalayaan pa rin sila na humanap ng taong gusto nilang pakasalan kahit na may napili na para

Tiny is wearing a facemask. Mukhang nasa harap siya ng vanity table niya. Si Abby, halatang nasa kitchen at mukhang sa laptop niya tinanggap ang groupcall. Si Kim naman ay nakahiga na sa kama pero mukhang hindi pa matutulog dahil naghihintay din. “So?” Udyok agad ni Tiny nang makita ako. Sumandal ako sa headboard ng kama at tiningnan sila isa-isa. I do miss them now. Parang noon lang, hindi ako mabubuhay kung hindi sila ang kasama. Mas komportable ako kung kami-kami lang ang magkakasama. Kilala ko na sila at kilala na rin nila ako kaya kahit sa maliliit na bagay ay nagkakaintindihan na agad kami. Hindi ko naisip na mabilis na darating ang panahon na haharapin namin ang mga araw na hindi na namin kasama ang isa’t isa. I thought… I couldn't live without them. Sa ngayon, alam kong nariyan pa naman sila para suportahan ako, pero kailangan ko pa rin na matutong tumayo sa sarili kong mga paa. “Kamusta kayo?” Ngumiti ako ng maliit. “Ano’ng kumusta kayo?” Agap ni Tiny. “Huwag mo munan

Jehan's Point of View Sabay kaming nag-almusal ni Nicole at sa hapag na pinag-usapan ang plano niyang pool party mamayang hapon. “Hindi na iyon ganoon kainit. T’yaka mamaya pa siguro makakarating sila Pamila sa San Gabriel dahil may inaasikaso sila sa Prestino.” Tumango ako. “Umiinom ka ba, Jehan? Ano'ng iniinom mo?” Napatigil ako sa pagkain nang itanong niya iyon. “Um… hindi kasi ako ganoon kalakas uminom. Ayos na sa akin ang wine. O kaya mojito.” “Iyon lang? Cocktail drinks, perhaps?” Maliit akong ngumiti. “Basta ‘yong hindi lang malakas ang tama kasi mabilis akong malasing.” Natawa siya. “Mababa pala ang alcohol tolerance mo?” Tumango ako, hindi na itinanggi ang katotohanang iyon. Isa pa, ayaw ko rin na malasing dahil baka kung ano na naman ang magawa kong katangahan. Mas mabuti nang nag-iingat ako. Pagkatapos namin mag-almusal ay umakyat na ako sa kuwarto para maligo at magpalit ng damit, lalo na’t pawisan pa ako galing sa pagtakbo kanina sa dalampasigan. A