All Chapters of Undisclosure : Chapter 241 - Chapter 250

บรรยากาศไม่เหมาะนั่งกินดื่ม ทั้งหมดจึงข้ามเขตไปยังนอร์ธเพื่อดูการประลอง เทสซ่าปิดปากเงียบ ไม่ชวนคุยเหมือนทุกที คงเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นผู้คนมากมายเดินเบียดเสียดจอแจ ผู้ไม่ชอบเข้าใกล้คนนอกอย่างไมเคิลเดินห่อตัวลีบแม้ขนาบด้วยสองอเล็กซ์ ยังไม่มีใครเข้าใกล้ลานเพราะต้องผ่านขั้นตอนลงทะเบียนแต้มพนันเสียก่อน เขาเพิ่งรู้ว่ากรรมการจะคอยสอบถามคนที่หาคนเสนอตัวลงเวทีก่อนเสมอเพื่อให้แน่ใจว่าวันนั้นจะมีผู้กล้าลงแข่ง เพราะพวกเขาชวนไมเคิลกับอเล็กซ์ให้ลองสู้ดู แต่อเล็กซ์ปฏิเสธเพราะรู้กฎว่ากลุ่มเสี่ยงห้ามใช้พลัง ดังนั้นถ้าเทียบกับกลุ่มต้องสงสัยบางคนแล้ว เมื่อปราศจากพลัง พวกเขาไม่ได้มีฝีมือเท่าไร ทว่าไมเคิลลังเลเพราะอยากลองสู้ และเขาคิดว่าจะชนะไม่ยากอย่างไรก็ตาม เขาโดนทักเรื่องกำลังที่มากกว่ามนุษย์ปกติรวมทั้งความเร็ว ในเมื่อโตมาพร้อมกับความพิเศษ เขาไม่รู้ว่าจะลดมันลงได้อย่างไร ในเมื่อทุกหมัดออกมาตามธรรมชาติ ผู้ดูแลลานประลองจดรายละเอียดแล้วส่ายหน้า “ถ้ามีกลุ่มเสี่ยงเป็นคู่แข่ง ฉันจะเสนออีกที ยกเว้นแต่พวกนายอยากลองสู้กันเอง” อเล็กซ์ส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง ชายคนดังกล่าวจึ

ตามทางน้ำไปตัวอักษรดังกล่าวลอยออกจากกำแพงราวกับเวทมนตร์ปลุกมัน ลอยจนแทบประชิดติดใบหน้า เวลาเดียวกับที่สิ่งมีชีวิตนับพันร้องจี๊ดระริกระรี้พัวพัน เขาพยายามหนีแต่ไม่อาจหลุดพ้นกองกำลังจิ๋วที่พร้อมใจกันรุมกินขา เขาพยายามวิ่งหนีแต่มีอันต้องล้มลุกคลุกคลานทุกครั้ง มือทั้งสองข้างปัดป่ายจนจับเท้าเปล่าของผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อเงยหน้าจึงเห็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำสนิท มันเย็นชาไร้ชีวิตยิ่งกว่ามนุษย์เหล็กตนใด ดวงตาที่ปราศจากแววและนิ่งรับกับวงหน้าขาวนวลของลู ส่งไอเย็นจนขนลุกชัน ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย “ทำไมนายเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว” หล่อนเตะเข้าสีข้าง พอบลูจะหนีกลับพบว่าแขนทั้งสองข้างถูกมัดจับขึงกับขื่อ“เฮ้ย พวกแก ยืนบื้อทำซากอะไร ช่วยฉันดิวะ” แต่เอมอนกับริงโก้ไม่ขยับแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สายตากลับแสดงออกว่าสมน้ำหน้า ยังมีเพียซ โอลิแวน และเดสซิเรที่พร้อมใจกันส่ายหน้าเอือมระอา ไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยสักคน ยิ่งไปกว่านั้น “เห็นแก่ตัว” เพียซปาก้อนหินใส่ บลูเบี่ยงตัวหลบจนข้อเท้าพลิกแต่ไม่ล้มเพราะเชือกมัด

ถ้าเป็นคนอื่นคงเดาว่ารายชื่อสูญหายคือติดเชื้อและถูกกำจัดไปก่อนแล้ว แต่...เพราะข้อความนั้น เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งนอกกำแพง สุดท้ายชายหนุ่มถอนหายใจ มีบางสิ่งพยายามทำให้เขาคล้อยตามเอมอน บลูแอบยอมรับในใจว่าทฤษฎีของเซนอาจเป็นไปได้ แต่เขาไม่มีวันยอมให้น้องชายและเพื่อนทั้งกลุ่มตบเท้าเดินตรงไปหากับดักเด็ดขาด ด้านนอกกำแพงอาจเป็นป่าทิ้งร้าง อย่างน้อยอยู่ในนี้ก็ยังกินอิ่มนอนหลับ แล้วไหนจะยังสัตว์ประหลาดอีก ถ้าข้างนอกมีสัตว์นรกเหมือนด่านทดลองคอยกำจัดคนที่หนีออกไปได้เล่า บลูเข็ดขยาดกับการเอาชีวิตรอดแบบนั้น แม้มันผ่านมาห้าปี เขาไม่เคยอยากกลับไปอีก“เฮ้ย” มือหนึ่งโผล่ออกมาจากกำแพง แขนข้างซ้ายกางออกเพื่อกันเด็กสาวให้หลบมาอยู่ข้างหลัง ทั้งสองมองมือดังกล่าวเลื่อนออกมาเรื่อย ๆ จนเห็นทั้งตัว ถ้าหากไม่คุ้นเคยกับคนจำพวกนี้ เขาคงหัวใจวายเป็นแน่ เด็กหนุ่มผมสีแดงร่างสูงเก้งก้างยืดตัวขึ้นเมื่อเท้าแตะพื้น เผยให้เห็นแขนขาอันยาวเหยียด “เฟร็ด! แกเข้าไปทำอะไรในราซาวะ” ได้ยินที่พวกเราคุยกันหรือเปล่านะ“แค่อยากเข้าไปดู” ผู้ที่เพิ่งออกมาตอบ “พวกนั้นรู้เร

“เขาโวยวายเสียงดังลั่น บอกมา แกทำอะไรไว้ บอกมา! แต่อีกฝ่ายเงียบ อืม หรือไม่ก็พูดเสียงเบามากจนฉันไม่ได้ยินอะไรเลย หรือเพราะแสตนเนอร์พูดดังเกินไป เอาเถอะ ฉันได้ยินเขาเอาแต่ตะโกน เพราะอะไร ผมต้องการคำอธิบาย ฉันก็เลยแนบหูกับกำแพง แต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงทรอยปริปากจนพวกเขาย้ายไป...” เทสซ่าได้ยินโคดี้เล่าออกรสเป็นครั้งที่สาม แฟนหนุ่มน่าจะมีปัญหาเรื่องความจำและอาจเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ “แสตนเนอร์หัวร้อนมาก ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงร้อนขนาดนั้น ไม่รู้มีเรื่องอะไรกับทรอย“อาฮะ” ไมเคิลตอบขอไปที เพราะคงฟังจากเรมีแล้วสามบล็อก กับอีกสิบเก้า เท้าหยุดอยู่ตรงขอบฝาท่อสี่เหลี่ยม เทสซ่าคิดว่านี่คือทางลง ขยันกันจริง เซนให้เฟร็ดส่งแผนที่มาให้ แต่ละกลุ่มจะได้รับไม่เหมือนกัน หรือนี่เป็นการฆ่าเวลา เธอพยักหน้าให้อเล็กซ์ เขาดึงตะแกรงขึ้น ง้างแผ่นคอนกรีตอีกชั้น พอส่องไฟลงไปจึงเห็นบันไดเหล็กสีดำและทางเดินแคบ ไม่ถึงกับมืดสนิท “ฉันนำเอง” เขาอาสาแล้วกระโดดลงไปเลยโชว์ออฟ“ไม่ลึกมาก ลงมาเลย”เทสซ่าก้มหน้าลง หนทางมืดสลัว เสียงน้ำไหล ท่อทรงกระบอกยาวพาดผ่าน พื้นผิวคอนกรีตแสนสกปรก จากที่กำลังจะก้าวลงไปกลับชะงักงัน มือทั้งสองเลื่อน

“แค่เริ่มต้น นายก็ทำให้พวกเราเสียเวลาแล้ว” เธอไม่รู้ว่าคนพูดเป็นใคร รู้เพียงว่าเขาอยู่ในกลุ่มไซเรน ซึ่งเป็นกลุ่มเดียวที่มีชื่อกลุ่ม ทำไมเราไม่ตั้งชื่อกลุ่มบ้างนะ“เราต้องการคน ถ้าเป็นไปได้ เราต้องการทุกคน” เซนให้เหตุผล ยิ่งฟัง ยิ่งมอง เธอพบว่าผู้ชายคนนี้มีข้อได้เปรียบที่สายตา ทุกครั้งที่เขากวาดตามอง เธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงให้ตั้งใจฟัง ดวงตาที่สะกดใจเหมือนเขาจ้องผู้ฟังทุกคนพร้อมกันได้ “ตั้งแต่กลับจากราซา ฉันกับลูต่างคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในนั้น อันที่จริงพวกเราอาจคิดมานานแล้วก็ได้ แต่พยายามห้ามไม่ให้ความคิดก่อตัวจนกลายเป็นภัย เราเคยชินกับนิสัยสะกดกลั้นให้อยู่ภายในกรอบที่คนอื่นตั้ง หากใครยังไม่เคยเข้าไปในราซา พวกคุณคงไม่เห็นว่านรกเป็นแบบไหน คุณอาจบอกว่าทุกคนล้วนผ่านนรกมาแล้ว ใช่ ไม่เถียง แต่ราซาทำให้เราตระหนักว่าถูกจับมาเพราะอะไร เพื่ออะไร และเพราะเหตุนี้ เราจึงตัดสินใจนัดทุกคนมาเพื่อปรึกษากันนรกคือความจริงที่เราเมินเฉย การสร้างชิปก็เพื่อดึงให้พวกเราเขาสู่ระบบตลาด ทำให้เราเข้าใจว่านี่แหละ เสรีภาพ เราเลือกบ้าน เราเลือกอ