All Chapters of Undisclosure : Chapter 391 - Chapter 400

รถตู้จอดห่างจากสถานีผลิตไฟฟ้าประมาณห้ากิโลเมตร ไม่ใกล้ไม่ไกลนักถ้าเดินเท้าเปล่า แต่จะลำบากหน่อยหากขนอุปกรณ์ออกมา ดังนั้นไมเคิลจึงต้องวางหุ่นยนต์ขนย้ายไว้ด้านหลังบิ๊กบลู เพราะปกติจะออกมาทีละห้าคน แต่ครั้งนี้มีเจ็ด และบิ๊กบลูมีแค่ห้า เซนกับอเล็กซ์จึงให้แฟนสาวซ้อนท้าย ส่วนคนที่เหลือมีหุ่นยนต์เป็นผู้โดยสารแทนเขาเร่งเครื่องแซงคนอื่น กิ่งไม้เล็ก ๆ ดีดตีไปตามลำตัว แต่เพราะสวมเครื่องป้องกันไว้ทุกจุดจึงไม่มีแผลใด ๆ “ชอบไหม” เขาตะโกนถามคนข้างหลัง “ชอบ” อเล็กซิสตะโกนตอบ เธอร่าเริงตั้งแต่ได้ลงจากรถตู้ ป่าไม้แถบนี้รกกว่าทิศอื่น แต่อากาศและสภาพแวดล้อม โดยเฉพาะความสวยงามของธรรมชาติยังคงงามพิศวง ออกมากี่ครั้งก็เหมือนหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง อย่างที่เทสซ่าชอบบอกว่ามันเหมือนดินแดนเทพนิยาย หากไม่ใช่เพราะพวกเขากำลังหนี เกาะแห่งนี้ก็น่าอยู่ไม่น้อย มันมีลำธารใสสะอาด สัตว์ป่ามากมายพอให้ล่ามาเป็นอาหาร พืชพรรณอุดมสมบูรณ์ เขาค่อนข้างชอบมากกว่าอยู่ในเมืองเสียอีก ยิ่งได้อยู่เป็นครอบครัวแบบนี้ไม่รู้สึกเหงาเลย “ไมเคิล ระวังทางด้วย” อาคุสะ

“เอ่อ ตอนนี้พวกฉันก็เหมือนพวกนายแหละ ใช้ไม่ได้” คนที่ถูกอเล็กซ์ยิงเมื่อครู่กล่าว ก่อนจะเป่าปากอย่างเสียดาย “อาซีฟ แกจัดการเร็ว ๆ ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว”ไอ้อาซีฟชายคนดังกล่าวหันไปทางกลุ่มที่เข้ามาสมทบ “สวัสดีคุณโวลคอฟ เราเจอกันอีกแล้วนะ”อเล็กซ์เลิกคิ้วงุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำหน้านึกออก “เดี๋ยว หน้าแกคุ้น ๆ นะ”อาซีฟโค้งตัว “ผมเป็นคนใส่กุญแจมือให้คุณไง”ใบหน้าเขาขรึมลงทันที สีขาวซีดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงไปถึงใบหู “แก...”“ขอโทษที่ทำให้น้องชายคุณเป็นแบบนั้น แต่เขาดื้อรั้นไม่ยอมให้ความร่วมมือ เงื่อนไขของผมอาจจะโหดร้ายไปหน่อย แต่หวังว่าคุณคงไม่โกรธที่เขาแจ้งความคุณกับเพื่อน ๆ”หนุ่มผิวซีดขมกรามแน่น “แกทำอะไรนิค!”“อู้ว กราดเกรี้ยว ตอนนั้นคุณปั้นหน้าเย็นชาใส่น้องชายซะผมยังขนลุก ตอนนี้เป็นห่วงเหรอ”“แกทำอะไรเขา!”ดวงตาสีเขียวของอาซีฟหันกลับมาหาไมเคิลเหมือนหมดความสนใจในตัวอเล็กซ์ ใบหน้ากวนประส

น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง เขาเจ็บปวดที่ไม่อาจช่วยเธอได้ และโกรธจนใบหน้าร้อนผ่าว ภายในหัวเดือดพล่าน ทำไมมันต้องทำให้เธอรู้สึกผิดไปจนวันตาย ทำไม!“ฉันขอแค่พูด แล้วจะเลือก” อเล็กซิสยังคงต่อรองแลกกับอาการปวดแปลบครู่หนึ่งไมเคิลมองไปทางเพื่อนที่เหลือ ลูปรือตามอง เรี่ยวแรงแทบไม่มี แม้เซนคุกเข่าแต่ต้องพยุงร่างแฟนสาวไว้เพราะเธอยืนไม่ได้ ริมฝีปากหญิงสาวเริ่มเป็นสีม่วง ขณะที่ริงโก้กับเฟร็ดต่างมองไปรอบ ๆ เหมือนคิดหาหนทางอยู่ ด้านหลังพวกเขามีสุนัขปีศาจตัวเดียวคำรามขู่อยู่ตลอดเวลา แต่เพราะทหารสามนายจับตัวเขา อเล็กซิส และอเล็กซ์ไว้“เอ้า พูดเร็ว ๆ” อาซีฟยอม “แต่ต้องเลือกนะ”ครั้งนี้ไม่มีอาการทุรนทุราย อเล็กซิสกลืนน้ำลายแล้วกลั้นสะอื้น เธอหันไปหาแฟนหนุ่ม “อเล็กซ์ นายจำวันที่เราเจอกันได้ไหม”เขาพยักหน้า “ฉันไม่โกรธเธอ เลือกเขา ฉันไม่เป็นไร”แฝดสาวเม้มปากแล้วพูดอีกประโยคหนึ่ง “ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง ฉันอยากได้ตั๋วนั้นอีก นายเชื่อใจฉันใช่ไหม”ชายหนุ่มพยักหน้ามองคนรัก ดวงตาสีด

สักพักระเบียงของชั้นพังพินาศ พลันเธอสามารถสูดหายใจได้อีกครั้ง รอบตัวชุลมุน ทุกอย่างน่าสับสน ลูล้มลงกองกับพื้นไปแล้ว เธอคงสลบไปเรียบร้อยแล้ว เหลือสุนัขปีศาจอยู่หนึ่งตัว มันหลุดจากการควบคุมจึงกลับมาเล่นงานพวกเขา อย่างไรก็ตาม อเล็กซิสไม่เคยรู้สึกมั่นใจในตัวเองเท่านี้มาก่อน เธอหยิบขวบน้ำข้างเอวแล้วเทน้ำที่เหลืออยู่ออก จากนั้นซัดเข็มน้ำแข็งใส่ทหารคนหนึ่ง ปฏิกิริยาของเขาไวมาก ถึงขนาดเปลี่ยนทิศทาง กลับตัวกลางอากาศแล้วใช้พายุทรายทำลายเข็มน้ำแข็งจนไม่เหลือชิ้นดี ทั้งที่ยังรับมือกับเฟร็ดและเซนอยู่ อเล็กซิสกำลังจะสร้างอาวุธใหม่ เม็ดทรายมากมายรวมตัวกันเป็นมือยักษ์จะตะปบลงมา เธอวิ่งหนี มันไล่ตามเรื่อย ๆ (ทรายมาจากไหน) มือยักษ์ทำลายกำแพงไปรอบ ๆ พอเหลียวหลังก็ยังเห็นมันไล่ตามเหมือนเงาตามตัว เธอวิ่งไม่คิดชีวิตจนสุดระเบียง มันเปิดออกไปสู่เขื่อน มวลน้ำมากมายอยู่ข้างใต้มุมปากของเธอกระตุกขึ้นอเล็กซิสกระโดดลงไปก่อนที่มือยักษ์ที่บัดนี้กลายเป็นหอคอยขนาดมหึมาจะทับบดร่างจนบี้แบน มวลน้ำโอบล้อมประหนึ่งมือที่พุ่งมารับร่างอย่างประคบประหงม อเล็กซิสดีดตัวขึ้นจากผิวน้ำพร้อมกับคลื่นลูกใหญ่กลืนกินเม็

ไมเคิลยืนกอดอกพักขาไว้ข้างหนึ่ง คอเอียงไปทางขวาเวลาใช้หมกมุ่นอยู่กับความคิดในหัว พอเธอเดินออกมา เขาเงยหน้าขึ้นทันที“เธอเห็นเขาเหมือนฉันใช่ไหม”อเล็กซิสพยักหน้าทันที“เขามีตาสีแดง” น้องชายกอดอกแน่น “ฉันไม่เคยเห็นคนตาสีแดง แล้วเขา...เขายืนดูเฉย ๆ ฉันถามก็พูดไม่ออก แต่ได้ยินเสียงเขาในหัว...เวลานั้นจะขยับตัวไม่ได้จนกว่า...”“...จนกว่าจะมีคนช่วยดึงสติ”ทั้งสองพยักหน้าให้กัน อเล็กซิสจึงเฉลยเรื่องผิวของผู้ชายคนนั้น “ฉันคิดเว่าเขาเป็นคนผิวเผือก แล้วก็มีพลังจิตเอาไว้สื่อสารคน”“โทรจิตเหรอ แล้วผิวเผือกคืออะไร”ผู้เป็นพี่พยักหน้าก่อนจะอธิบายเรื่องผิวของชายคนนั้นก่อน “...แต่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมมีแค่ฉันกับนายที่เห็น แล้วเขาเป็นใคร เขาไม่ทำร้ายพวกเรา แถมยังช่วยเหลือด้วย ถึงแม้จะแค่เสียงเตือนก็เถอะ”ทั้งสองไม่คิดว่าคนคนนั้นเป็นผีหรือวิญญาณ เธอเห็นเงา และสัมผัสได้ว่าเขามีตัวตน แต่ความสามารถของเขาคืออะไรกันแน่ และต้องการอะไร เย็นวันนั้น หลังจา