All Chapters of องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ: Chapter 51 - Chapter 60

“เฟยเฟย เรื่องที่เจ้าพูดกับน้องเจ้า เรื่องที่นางข่มขู่เจ้า นั่นเป็นเรื่องจริงหรือ”ชินอ๋องนึกสงสัยถึงความโหดร้ายและน่าเกลียดของจ้าวซีเหมยที่ทำกับพระชายาของเขา ไม่คิดว่าสตรีผู้นี้ ไม่เพียงไร้มารยาท หยาบคายและไม่ให้เกียรติผู้อื่น แต่กลับนิสัยร้ายกาจและน่ารังเกียจมากกว่าที่เขาจินตนาการได้มากขนาดนี้ ซีเฟยหันมามองหน้าเขา ถอนหายใจก่อนจะตอบ“เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วเพคะ หม่อมฉันเองก็ไม่อยากพูดถึง และไม่ติดใจเอาความนางแล้ว”“เจ้าเล่าให้ข้าฟังเถอะ ข้าอยากรู้เรื่องของเจ้าทั้งหมด”“ก่อนหน้านี้ เสด็จพ่อเรียกพวกหม่อมฉันไปแจ้งเรื่องงานอภิเษก และบอกว่า การอภิเษกครั้งนี้ เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ไม่ให้ชิงโจวทำสงครามกับแคว้นเยี่ยน ปกป้องราษฎร และเพื่อความร่มเย็น เป็นปึกแผ่น การผูกมิตรกับแคว้นใหญ่อย่างชิงโจว นับว่าเป็นเรื่องดี หลังจากนั้น ก็บอกว่าผู้ที่จะแต่ง ก็ต้องมีเกียรติมากพอที่จะส่งไปอภิเษก พอฝั่งชิงโจวแจ้งมาว่าเป็นชินอ๋อง เสด็จพ่อจึงแจ้งว่า เมื่อชิงโจวส่งชินอ๋องมา ผู้ที่เหมาะสมก็ต้องเป็นคนที่ยศใกล้เคียงกัน จึงต้องเป็นจ้าวซีเหมย ซึ่งมียศเป็นองค์หญิงรัชทายาทในตอนนั้นเพคะ”“แต่นางไม่อยากแต่ง นางทำทุกวิถี

ชินอ๋องถึงกับหน้าชา ทำตัวไม่ถูก เขาไม่ได้ตั้งใจ เขาโมโหจนทำอะไรไม่ถูก แต่คิดไม่ถึงว่านางจะเดินมาพอดี“คือว่า เฟยเฟย นี่มัน ข้าอธิบายได้ คือ…”“เด็กๆ .. เข้ามาเก็บ และเอาไปทิ้งให้หมด”“เพคะพระชายา”สาวใช้สามคนพากันเดินเข้ามาเพื่อเก็บเศษขนมและกาน้ำชาที่กระจายเต็มพื้น ซีเฟยมองขนมที่นางอุตส่าห์ลุกขึ้นมาทำตั้งแต่เช้ามืดอย่างตั้งใจ นางเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง“เดี๋ยว เฟยเฟย เจ้าฟังข้าก่อน”ชินอ๋องจะวิ่งตามนางไป ก่อนที่เว่ยอีจะวิ่งมาหาเขา“ท่านอ๋อง เสนาบดีจิ้งมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”ชินอ๋องรู้สึกหงุดหงิดเป็นที่สุด เรื่องเก่ายังไม่ทันแก้ไข เรื่องใหม่ก็เข้ามา แทนที่จะได้คุยกัน ยังต้องมีธุระอื่นมาแทรกอีก“เสนาบดีจิ้งอยู่ไหนล่ะ”“รอพระองค์ที่ห้องโถงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”“ให้เขาไปรอที่ห้องรับรองเลย เดี๋ยวข้าตามไป”“พ่ะย่ะค่ะ”เว่ยอีมองที่พื้นที่เต็มไปด้วยขนมและน้ำชาที่เกลื่อนพื้น เขารู้สึกว่าภายในจวน อาจจะเกิดสงครามประสาทขึ้นเร็วๆ นี้อีกเป็นแน่ แต่จะปลอดภัยกับชีวิตมากกว่า หากเขาเลือกที่จะอยู่เฉยๆ ไม่พูด ไม่ถาม ไม่หาเรื่องซีเฟยเดินกลับไปที่ห้องของนาง และอยู่ในนั้นตลอดทั้ง

ชินอ๋องตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉุกละหุก เขาหันไปที่ซีเฟยที่ล้มที่พื้น แต่ไม่ได้เป็นอะไร กับซูหนี่ว์ ที่โดนน้ำร้อนลวก เขาจึงรีบไปดึงซูหนี่ว์ออกมาจากเตาที่ร้อนอยู่ น้ำในเตาหกกระจายออกมาข้างล่าง พระสนมและทุกคนรีบวิ่งออกมา ต่างตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ซูหนี่ว์เห็นว่าคนออกมาหมดแล้วจึงเริ่มร้อง“พระชายาเพคะ ท่านใจร้ายเหลือเกิน หากไม่อยากสอน บอกข้าดีๆ ก็ได้เพคะ เหตุใดจึงผลักข้าเข้าไปที่เตาไฟที่ร้อนแบบนั้นเพคะ”ซีเฟยหันไปมองเหมยซูนี่ว์ ที่บัดนี้ โผกอดพระสวามีนางอย่างแนบแน่น องค์หญิงหกและองค์หญิงแปดมาประคองซีเฟยลุกแทน และหันไปมองชินอ๋องที่สลัดซูหนี่ว์ไม่หลุด“โอ๊ยยย ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันโดนน้ำร้อนลวกเพคะ เดินไม่ไหวแล้วเพคะ ช่วยด้วยเพคะ ร้อนเหลือเกิน โอ๊ยยย ขาข้า”ซีเฟยใช้มือกำแขนนางเอาไว้แน่น ตอนที่เหมยซูหนี่ว์ดึงนางเข้าไปหา ทำให้แขนนางไปถูกเตาไฟนาบอย่างแรง ก่อนที่นางจะล้มลง และน้ำในเตานึ่งจะคว่ำใส่นาง แต่เตานี้ดับเกือบหมดแล้ว น้ำจึงไม่ได้ร้อนมากขนาดจะลวกใครได้ แต่ไฟในเตาต่างหาก ที่ยังดับไม่หมด องค์หญิงแปด หันไปมองที่แขนขวาของซีเฟย“พี่สะใภ้ แย่แล้ว แขนท่าน ถูกไฟลวกนี่เพคะ แดงจนไหม้เลย

ชินอ๋องรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง เขารู้ว่าอันเหมยไม่พูดเล่นแน่ ด้วยท่าทางและน้ำเสียงของนาง และบุคลิกของนาง ไม่ใช่คนที่จะพูดล้อเล่นด้วยได้ หากเขาเผลอทำผิดกับซีเฟยอีกล่ะก็ คงได้มีเรื่องกับนางเป็นแน่“พี่อันเหมย ข้ามาแล้ว ๆ ”“เอาวางไว้ เดี๋ยวข้าจัดการเอง”“ให้ข้าช่วยอะไรหรือไม่”“เจ้าฝนไพลและผสมกับหญ้าสามแพร่งนั่นที”อันเหมยใช้เข็มเจาะดีงูออกมา ก่อนที่จะทาไปที่แผลของซีเฟย ส่วนที่เหลือนางบีบใส่ถ้วยไว้ เพื่อให้อาเหยาผสมในไพลบดกับสมุนไพร เพื่อเอาไว้ทาแผลตอนนี้ชินอ๋องพึ่งจะเห็นแผลของซีเฟยชัด แผลนางมีเลือดออก และแตกออกคล้ายกับรอยแผ่นดินแยก นั่นแสดงว่านางถูกเตานาบอย่างรุนแรง เหมือนมีคนจงใจเอามือนางไปอังเตา ต้องมีใครสักคนที่อยู่แถวนั้น และเห็นเหตุการณ์ ถึงจะเป็นพยานให้ซีเฟยได้ ว่านางไม่ได้ผลักองค์หญิงต่างแคว้นนั่นล้มอันเหมยค่อยๆ ปักเข็มลงที่แขนซีเฟยทีละอัน เพื่อคลายความเจ็บปวดให้กับนาง เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วยาม กว่าที่อันเหมยจะพอกไพลที่ช่วยทำให้แผลไม่แสบร้อน ตอนนี้นางไม่พันแผลแล้ว เพราะพระชายาไม่ต้องออกไปรับแขกที่ใด“แล้วนี่ ต้องเปลี่ยนยาให้นางถี่เท่าใด”“ทูลท่านอ๋อง ทุกๆ สามชั่วยามเพคะ หม่อมฉ

เหมยซูหนี่ว์เดินกลับเข้าตำหนักมาอย่างรีบเร่ง เมื่อมาถึง นางให้สาวใช้ รีบเผาผ้าคลุมทิ้งทั้งหมด และเดินเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว“ข้าจะดูสิ ว่าใครจะมาชี้ความผิดใส่ข้าได้อีก ซีเฟย ตำแหน่งพระชายาของเจ้า ไม่ช้าจะเป็นของข้า ด้วยรูปร่างหน้าตาของข้า ไม่นานชินอ๋องก็ลืมเจ้าหมดสิ้น”“ข้าอยากแช่น้ำอุ่น พวกเจ้าเตรียมน้ำให้ข้าที”“เพคะองค์หญิง หม่อมฉันเตรียมให้เรียบร้อยแล้วเพคะ เชิญองค์หญิงได้เลยเพคะ”“มาถอดชุดให้ข้าสินังโง่ ต้องให้ข้าบอกทุกวันเลยหรือไง งี่เง่า เมื่อไหร่ที่ข้าได้เป็นพระชายาชินอ๋อง ข้าจะสั่งปลดขี้ข้างี่เง่าอย่างพวกเจ้าให้หมดเลย”“ขออภัยเพคะองค์หญิง”สาวใช้ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้านางออก เหลือไว้เพียงชุดชั้นในตัวจิ๋ว เผยให้เห็นเรือนร่างที่ขาวผุดผ่องหมดจดของนาง หากบุรุษใดได้เห็น คงจะตกตะลึงกับความงามนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นแน่นอน นางหันมามองสาวใช้ที่ยืนตะลึงเมื่อนางเปลือยกายก่อนจะลงไปแช่น้ำ“เจ้ามองอะไร ไม่เคยเห็นข้าแก้ผ้าหรืออย่างไรกัน ถอดชุดให้ข้าอยู่ทุกวัน ยังมายืนโง่อยู่อีก ออกไปสิ เดี๋ยวเสร็จแล้วข้าจะเรียกเอง”“เพคะองค์หญิง”เช้าวันรุ่งขึ้น“องค์หญิงเพคะ”สาวใช้รีบวิ่งพรวดพราดเข้ามายังห้องบรร