All Chapters of องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ: Chapter 71 - Chapter 80

ซีเฟยขยับตัวค่อยๆ ลืมตาช้าๆ นางรู้สึกแขนขาแทบจะหมดเรี่ยวแรงไปหมด เมื่อคืนนี้พระสวามีของนางก็ไม่ยอมให้นางพักผ่อนดีๆ กว่านางจะได้นอนก็เข้ายามอู่ไปแล้ว (23.00 - 24.00 น.) นางค่อยๆ ยกแขนของชินอ๋อง ที่พาดกอดนางอยู่ออกเบาๆ เพื่อไม่ให้เขารู้สึกตัวแต่เขารู้สึกตัวก่อนแล้ว จริงๆ เขาตื่นก่อนหน้านางนิดเดียว มือนั้นดึงนางกระชับเข้าใกล้เขา ใบหน้าซุกไปที่ต้นคอนางพร้อมกระซิบถามอย่างงัวเงีย“เจ้าจะไปไหน นี่ยังเช้าอยู่เลย”“หม่อมฉันจะรีบให้อันเหมยไปส่งข่าวที่ตลาดมืดเพคะ เสด็จพี่ ปล่อยสิเพคะ”“อืมม ต้องเช้าขนาดนี้เชียวหรือ”“พระองค์อยากรู้เรื่องเร็วๆ เราก็ต้องรีบนะเพคะ ปล่อยก่อนสิ มู่เหริน หากท่านยังดื้อ ข้าจะซัดเข็มใส่ท่าน”“ใจร้าย”ได้ผล เขายอมดึงมือออกจากตัวนาง และปล่อยให้ซีเฟยลุกขึ้นจากเตียงแต่โดยดี และค่อยๆ ลุกขึ้นตามนาง เขาเอื้อมหยิบชุดคลุมมาใส่ร่างที่เกือบเปลือยของเขา ก่อนจะรวบตัวพระชายาเข้ามากอดจากด้านหลัง“ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว ให้ข้าอาบน้ำให้เจ้าดีหรือไม่”“อย่าเลยเพคะ อาบด้วยกันเดี๋ยวจะช้าเสียเปล่าๆ พระองค์อาบไปคนเดียวเถอะ…. ว๊ายย”ไม่ทันสิ้นเสียง ชินอ๋องไม่ปล่อยให้นางปฏิเสธได้เลย เขารวบตัวพร้อมกั

สมกับเป็นพระชายาของเขา นางมองออกตั้งแต่แรกว่าการอภิเษกนี้มีความผิดปกติ ซีเฟยหันไปมองที่เหมยซูหนี่ว์อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่นางจะหันมา และทำบางอย่างที่ชินอ๋องแทบจะตั้งตัวไม่ทัน“เสด็จพี่ ชิมขนมนี่หน่อยเพคะ อร่อยเหมือนที่หม่อมฉันทำหรือไม่”ซีเฟยหยิบขนมไปป้อนเขาถึงปาก เขาอ้าปากและมองหน้านางอย่างลืมตัว เพราะนางส่งสายตาหวานหยดมาให้เขา ทำเขาตกตะลึง“อืม สู้เจ้าทำไม่ได้จริงๆ ขนมนี่ หวานเลี่ยนเกินไป”ซีเฟยจับหน้าเขาหันมา และใช้ผ้าเช็ดหน้า เช็ดที่มุมปากของเขาเบาๆ อย่างยั่วยวน“ขนมติดเพคะ หม่อมฉันเช็ดให้”ชินอ๋องเริ่มทนไม่ไหวกับการยั่วยวนของนาง เขาก้มลงมาหอมแก้มนางหนึ่งที พระสนมหลินแอบมองทั้งคู่และพากันหัวเราะกับองค์หญิงหกและองค์หญิงแปด ในความกล้าบ้าบิ่นของชินอ๋องที่เคยได้ขึ้นชื่อว่าสุขุม เยือกเย็น แม้แต่แมลงวันบินผ่านเขาก็นั่งนิ่งไม่ไหวติง แต่ตอนนี้กลับกล้าที่จะหอมแก้มพระชายาต่อหน้าผู้คนมากมาย แล้วยังเป็นที่ท้องพระโรงในวังหลวงอีกด้วย“เสด็จพี่ ท่านเล่นเกินบทไปแล้วเพคะ”ซีเฟยกระซิบปรามเขาเบาๆด้วยความเอียงอาย ชินอ๋องตกใจ เล่นเกินบทคืออะไร นางกำลังจะทำอะไรกันแน่ เขาไม่ต้องรอถาม เมื่อเขาหันไปเห็นองค์ห

เมื่ออีอียอมรับปาก ซีเฟยจึงพานางมาหาองค์หญิงทั้งสอง“พวกท่านไปไหนกันมาหรือเพคะ พี่สะใภ้ พี่รองรอท่านอยู่ เขาจะชวนท่านกลับจวนเพคะ”“อืม ถ้าอย่างนั้น อีอี เจ้าจะกลับหรือยัง ท่านแม่ทัพล่ะ”“อีอี ไหนเจ้าว่าคืนนี้จะอยู่ค้างกับพวกข้าอย่างไรล่ะ”“ข้าไม่ลืมๆ เพคะองค์หญิง พี่เฟยเฟย ท่านไปก่อนเถอะเพคะ คืนนี้หม่อมฉันว่าจะอยู่ค้างคืนที่ตำหนักองค์หญิงหกเพคะ”“ออ งั้นดีเลยเพคะองค์หญิง งั้นอีอี องค์หญิงทั้งสอง ข้ากลับก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะพาท่านอ๋องไปลาเสด็จพ่อเสด็จแม่ก่อน”“พี่สะใภ้ กลับดีๆ เจ้าค่ะ”ชินอ๋องและซีเฟยกลับขึ้นรถม้าเพื่อกลับจวนอ๋อง เหมยซูหนี่ว์จ้องมองจากระเบียงท้องพระโรง นางบีบมือกับราวระเบียงแน่น ราวกับราวกับว่ามันคือคู่แค้นกับนางมานานแสนนาน“เจ้าอยากเป็นพระชายาของเขาถึงเพียงนั้นเชียวหรือองค์หญิง”ซูหนี่ว์สะดุ้งสุดตัว นางไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองก็จำเสียงเย็นๆ ที่เห็นแก่ตัวนี้ได้ชัดเจน“ข้าแค่มายืนรับลม องค์ชายมีอะไรหรือเพคะ”สายตาขององค์รัชทายาทมองไปยังรถม้าที่พึ่งเคลื่อนตัวออกไปจากลานจอดของเชื้อพระวงศ์“องค์หญิง เจ้าอย่าลืมสิ ตอนนี้เจ้าเป็นว่าที่พระชายาของข้า หากเจ้าคิดเป็นอื่น ข้าว่าแคว

อีอีรอฟัง นางเองก็อยากรู้ว่านอกจากคำพูดทำร้ายจิตใจนาง เขาจะพูดอะไรที่รุนแรงกว่านี้ได้อีก“ข้าไม่อยากให้เจ้าแต่งแบบนี้ คนอื่นชอบมองเจ้า ข้าไม่พอใจ ข้าชอบที่เจ้าแต่งแบบนี้นะ แต่ข้า….”ใจอีอีเต้นรัวดั่งกลองรบ เขากำลังจะพูดอะไรกัน จะใช่อย่างที่นางคิดหรือไม่หนอ……“ท่านกำลังจะบอกว่า…”“ข้าชอบที่เจ้าแต่งตัวแบบนี้ แต่ข้าไม่ชอบให้บุรุษอื่นมองเจ้า ข้าไม่พอใจ”อีอียิ้มออกมาน้อยๆ แต่นั่นไม่ใช่ที่นางต้องการ นางต้องเค้นให้เขาพูดออกมาให้ได้ พี่เฟยเฟยสอนข้ามาแล้ว ต้องบีบให้พูดจนเราแน่ใจ ถึงจะมั่นใจได้“พวกเขามองข้า ก็แค่มอง ไม่ได้เอาตัวข้าไปได้เสียหน่อย เรื่องนี้ ข้าไม่เห็นว่าจะมีสาระอันใด”“แต่ข้าไม่ชอบ!!”เขาเผลอตะคอกใส่นาง อีอีหันมามองเขา“เพียงแค่ท่านไม่ชอบ แล้วจะให้ข้าทำเช่นไร ช่วยไม่ได้นะ ข้าชักชอบการแต่งกายแบบนี้แล้ว พี่เฟยเฟยสอนข้ามาอย่างดี แค่เพียงเหตุผลว่าท่านไม่ชอบ ไม่ทำให้ข้าเปลี่ยนใจได้หรอกนะองค์ชาย ข้าขออภัยที่พูดตามตรง”“ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ให้เจ้าใส่ ข้าแค่”“แค่อะไรเพคะ เหตุผลของท่านช่างมากมายเสียเหลือเกิน ท่านอย่าลืมสิ ข้าก็เป็นสตรี และข้าก็ยังมิออกเรือน ตอนนี้เป็นวัยที่เหมาะสม บิดาขอ

รถม้าวิ่งเข้าสู่จวนอ๋อง ก่อนที่ชินอ๋องจะเดินลงมาก่อนเพื่อพาซีเฟยลงตามมา ทั้งคู่เดินเข้าจวนก่อนที่อาเหยาและอันเหมยจะวิ่งออกมาหน้าตาตื่นเต้นดีใจและแจ้งนาง“พระชายาเพคะ พระองค์มีแขกมาพบเพคะ”สีหน้าของพวกนางดูดีใจจนชินอ๋องนึกสงสัย“ใครกัน มาพบในเวลานี้”อันเหมยไม่ตอบ แต่หันมายิ้มให้พระชายาแทน“พระองค์ไปพบก็จะรู้เองเพคะ”ซีเฟยทำหน้าประหลาดใจส่งให้ทั้งคู่ ก่อนจะหันมาหาผู้เป็นพระสวามีซึ่งทำท่าทางไม่พอใจอยู่“เดี๋ยวหม่อมฉันไปดูเองเพคะ พระองค์เข้าห้องไปก่อนก็ได้นะเพคะ”“ไม่ ข้าจะไปด้วย”“รีบไปเพคะ ท่านรอนานแล้ว ไปเพคะพระชายา”อาเหยารีบรบเร้าพร้อมกับพาซีเฟยเดินไป เพิ่มความอยากรู้ให้กับชินอ๋องมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว ว่าแขกผู้นี้คือผู้ใดกัน เหตุใดจึงมาเยือนพระชายาเขาในยามวิกาลอย่างไร้มารยาทแบบนี้ซีเฟยเดินเข้าไปที่ห้องโถงรับแขก และเห็นชายรูปร่างค่อนข้างสูง ปล่อยผมครึ่งหนึ่งยาวสลวยลงมาพร้อมกับมัดอีกครึ่งหนึ่งและผูกด้วยผ้ารัดผมสีขาว ในมือถือพัดคู่ใจของเขาโบกไปมาอย่างสบายอารมณ์ ถึงจะเห็นแค่เพียงด้านหลัง แต่นางจำได้ทันที จึงรีบวิ่งเข้าไปหา“อาจารย์อา!!”บุรุษหนุ่มร่างสูงหันกลับมาตามเสียงเรียก เขาไม่ใช่