LOGINThird Person POV Ang hangin ay tila huminto ang kagubatan, na kanina’y muling nabuhay matapos ang nakaraang laban, ay biglang nalugmok sa isang katahimikang mas mabigat pa kaysa sa kamatayan. Ang mga dahon ay hindi na gumagalaw, ang mga ibon ay naglaho na parang hindi kailanman umiral, at ang liwanag ng buwan ay tila umatras parang ayaw masaksihan ang susunod na mangyayari. Sa gitna ng katahimikang iyon, nakatayo sina Caelum at Seraphina. Magkatabi at magkasama sa harap nila ang nilalang. Hindi ito ganap na may anyo, ngunit sapat ang presensya nito upang maramdaman ang bigat ng kapangyarihan. Ang kanyang katawan ay tila binubuo ng gumagalaw na anino, patuloy na nagbabago, parang usok na may sariling buhay. Ngunit ang kanyang mga mata ang kanyang mga mata ay maliwanag, malamig, at puno ng kaalamang hindi dapat taglay ng kahit sinong nilalang. “At last,” muling wika nito, ang boses ay tila nanggagaling sa lahat ng direksyon. “Ang tagapagmana.” Nanigas ang paligid si Seraphina ay baha
Third Person POV Tahimik ang gabi, ngunit ang katahimikang iyon ay hindi payapa ito’y mabigat, halos sumasakal. Sa gitna ng malawak na kagubatan, kung saan ang liwanag ng buwan ay bahagyang sumisilip sa pagitan ng mga dahon, nakatayo si Caelum, tila isang aninong hindi mapakali. Hindi siya gumagalaw, ngunit ang kanyang presensya ay parang bagyong nagbabadya. Sa malayo, ang hangin ay humahaplos sa mga sanga, nagbubulong ng mga lihim na tila siya lamang ang nakakarinig. Ngunit sa kabila ng katahimikan, malinaw sa kanya may paparating. At hindi iyon mabuti sa likuran niya, marahang humakbang si Seraphina. Hindi niya kailangang magsalita upang ipaalam ang kanyang presensya. Ramdam agad ni Caelum ang pagbabago sa hangin ang bahagyang pag-init, ang kakaibang pakiramdam ng seguridad na siya lamang ang naibibigay nito. “Hindi ka dapat nag-iisa rito,” mahinang wika ni Seraphina, ngunit ang tono niya’y may halong pag-aalala. Hindi agad sumagot si Caelum. Patuloy lamang siyang nakatanaw sa
THIRD PERSON POV Tahimik ang gabi, ngunit ang katahimikang iyon ay hindi payapa ito’y mabigat, halos sumasakal. Sa gitna ng malawak na kagubatan, kung saan ang liwanag ng buwan ay bahagyang sumisilip sa pagitan ng mga dahon, nakatayo si Caelum, tila isang aninong hindi mapakali. Hindi siya gumagalaw, ngunit ang kanyang presensya ay parang bagyong nagbabadya. Sa malayo, ang hangin ay humahaplos sa mga sanga, nagbubulong ng mga lihim na tila siya lamang ang nakakarinig. Ngunit sa kabila ng katahimikan, malinaw sa kanya may paparating. At hindi iyon mabuti sa likuran niya, marahang humakbang si Seraphina. Hindi niya kailangang magsalita upang ipaalam ang kanyang presensya. Ramdam agad ni Caelum ang pagbabago sa hangin ang bahagyang pag-init, ang kakaibang pakiramdam ng seguridad na siya lamang ang naibibigay nito. “Hindi ka dapat nag-iisa rito,” mahinang wika ni Seraphina, ngunit ang tono niya’y may halong pag-aalala. Hindi agad sumagot si Caelum. Patuloy lamang siyang nakatanaw sa di
Caelum POVMasakit yun ang unang bagay na malinaw sa’kin. Hindi lang basta sakit kundi yung uri ng sakit na parang sumisingit sa bawat paghinga, sa bawat galaw, sa bawat segundo na pilit kong kinikilala ang sarili ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko masyadong maliwanag. Napapikit ako ulit huminga masakit pa rin pero buhay ako. Yun ang sigurado unti-unti kong tinanggap ang paligid. Puting kisame amoy ng gamot mahinang tunog ng makina. Ospital nasa ospital ako.Pero bakit? Paano ako napunta dito? Sinubukan kong alalahanin pero wala blangko parang may bahagi ng utak ko na binura. At kahit anong pilit ko walang bumabalik napahigpit ang hawak ko sa kumot nakakainis nakakabaliw. Ako ba talaga ‘to…? Ganito ba ako…? Hanggang sa may naramdaman akong presensya. May nakaupo sa tabi ko dahan-dahan kong ibinaling ang tingin ko. At doon nakita ko siya isang babae mahaba ang buhok. Maputla ang mukha namumugto ang mga mata parang matagal nang umiiyak. At nakatingin siya sa’kin parang ako an
Seraphina POV Hindi ko namalayang nakatulog ako siguro sa sobrang pagod. Sa sobrang iyak sa sobrang bigat ng lahat. Nakatulog ako habang hawak ang kamay niya mahigpit, parang natatakot akong mawala siya kapag binitawan ko. At nang maramdaman ko yung bahagyang paggalaw bigla akong nagising. “—” Napadilat ako mabilis halos hindi pa malinaw ang paningin ko pero ramdam ko may nagbago. “Caelum…?” Nanginginig ang boses ko habang unti-unti kong itinaas ang ulo ko. At doon.tumigil ang mundo ko bukas ang mga mata niya. nakatitig buhay. “C-Caelum…” napahigpit ang hawak ko sa kamay niya, agad tumulo ang luha ko. “Gising ka na… gising ka na…” Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napayuko ako, halos mapahagulhol sa sobrang saya. “Thank God… thank God hindi ka nawala…”.Paulit-ulit kong binubulong, parang hindi ako makapaniwala na nandiyan pa siya. Na bumalik siya para sa akin, para sa sarili niya. Para sa amin dahan-dahan akong umangat, pinunasan ang luha ko, pilit ngumiti kahit nanginginig
Caelum POV Madilim hindi simpleng dilim kundi yung uri ng kadilimang parang nilalamon ka. Walang direksyon walang hangganan at sa gitna nito ako. Hindi ko alam kung nasaan ako, hindi ko alam kung bakit ako nandito. Pero may nararamdaman ako sakit at mabigat nakakabali ng katawan. Parang bawat parte ng pagkatao ko hinihila pababa. “…” Gusto kong gumalaw, gusto kong magsalita pero walang lumalabas. Walang sumusunod hanggang sa may narinig ako mahina, malayo. “…elum…” Napakunot ang noo ko. Ano ‘yon…? Sino ‘yon…? Sinubukan kong sundan ang boses pero parang hangin lang dumadaan, nawawala, bumabalik. “…please…” Biglang may kumirot sa dibdib ko hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa pakiramdam pamilyar importante at mahalaga. “Sino ka…?” pilit kong tanong, pero sa isip ko lang walang sumagot. Pero unti-unti may mga imahe na sumulpot hindi buo pira-piraso. Magulong alaala isang mukha pero hindi malinaw. Isang tawa pero hindi ko maalala kung kailan. Isang pares ng mata malungkot umiiyak at
Seraphina's POVNaalimpungatan ako sa sinag ng araw na dumadampi sa aking balat. Masakit ang buong katawan ko, dulot ng gabi ng matinding pagnanasa at pagkalimot sa mundo. Bumaling ako sa tabi at nakita siyang mahimbing pa ring natutulog—si Caelum Darius Velasco. Ang lalaking sumagip sa akin mula s
Third Person POV Hatinggabi na, pero hindi pa rin humuhupa ang init sa loob ng hotel room. Sa pagitan ng malalim na paghinga at mahihinang ungol, muling bumalot ang kanilang katawan sa isa’t isa—wala nang distansyang namamagitan, wala nang hadlang sa pagitan ng kanilang mga balat. Nakahawak si Ca
CAELUM'S POVPagkasara ng pinto ng hotel room, wala nang ibang nasa isip ko kundi siya.Si Seraphina Montefiore.Ang babaeng ngayon ko lang nakilala pero parang hinila ako sa isang mundong hindi ko kayang takasan. Hindi ko na kayang tiisin ang tensyon sa pagitan namin.Humakbang ako palapit sa kany
SERAPHINA POV No! I can't!"Seraphina, lower your voice!" matigas na utos ng aking ama, si Don Alejandro Montefiore, habang mariing nakatitig sa akin. Katabi niya si Mommy—si Estella Montefiore—ang babaeng lumuluha ngunit walang ginagawa para ipagtanggol ako. At sa harapan ko, si Victor Alaric Vas







