All Chapters of คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว: Chapter 841 - Chapter 850

หรงฉือพูดจบ ทักทายกับผู้บริหารระดับสูงคนอื่น ๆ ของเฟิงซื่อเสร็จ ก็หันหลังจากไปแล้วกู้เหยียนเร่งฝีเท้าให้ทันเธอหลังจากขึ้นลิฟต์ สายตาของกู้เหยียนก็เผลอจับจ้องไปที่หรงฉืออย่างห้ามไม่ได้หรงฉือสังเกตเห็น ก็เอ่ยปาก “มีอะไรหรือเปล่า?”กู้เหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่มีอะไร”ในงานเลี้ยงของดร.ลู่ เหลียนหนิงฉี่พูดเกี่ยวกับเฟิงถิงเซินและหรงฉือไว้เยอะมากเกี่ยวกับเรื่องที่เธอใช้วิธีสกปรก เพื่อให้ได้แต่งงานกับเฟิงถิงเซิน เขาย่อมไม่เชื่ออยู่แล้วแต่...ที่เหลียนหนิงฉี่บอกว่าเธอแอบรักเฟิงถิงเซินมาตั้งแต่เด็กและเฟิงถิงเซินก็ไม่ได้ชอบเธอสองเรื่องนี้ เขาคิดว่าทั้งหมดน่าจะเป็นเรื่องจริงหากเป็นเรื่องจริง ในเมื่อตอนนี้เธอยอมหย่ากับเฟิงถิงเซิน แล้วเวลานี้เมื่อเธอเผชิญหน้ากับเฟิงถิงเซินยังแสดงท่าทีเย็นชาอย่างมาก แบบนี้ก็หมายความว่าเธอไม่รักเฟิงถิงเซินแล้วหรือเปล่า?หากเธอไม่รักเฟิงถิงเซินแล้วจริง ๆ ทำไมจนถึงตอนนี้เธอยังคงปฏิเสธไม่ให้เขา จี้ชิงเยว่และเฮ่อฉางปั่ว ก้าวเข้าไปในหัวใจของเธอ?หรือเป็นเพราะพวกเขาไม่มีใครตรงกับภาพที่เธอวาดฝันไว้ลึก ๆ ในใจอย่างนั้นเหรอ?หรือบางที ความสัมพันธ์กับเฟิงถิงเซิ

หลังจากตั้งสติได้ รู้สึกว่า ‘เกิดมาจากตระกูลเมียน้อย’ อะไรนั่น เพื่อนร่วมชั้นคนนี้ของเขาน่าจะพิมพ์ผิด เขายิ้มเล็กน้อย ตอนที่กำลังจะพิมพ์ถามเพื่อนร่วมชั้นของเขาว่าพิมพ์ผิดหรือเปล่า หลังอ่านข้อความตอบกลับของอีกฝ่ายอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงหลายส่วนต่อให้เพื่อนร่วมชั้นของเขาจะพิมพ์ผิด แต่ดูจากน้ำเสียงที่อีกฝ่ายพูดกระแทกกระทั้นแบบนี้ สิ่งที่เขาตั้งใจจะพูดแต่แรกก็คงจะไม่ใช่คำพูดดี ๆ อะไรอย่างแน่นอน เพียงแต่ในใจของเขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่โรงเรียนพวกเขาก็เข้ากันได้ดีขนาดนั้นแท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเขาขณะที่เขากำลังจะถามว่าได้ล่วงเกินอะไรอีกฝ่ายหรือเปล่า ก็มีคนส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มแชทอีกครั้ง[เขาเกิดมาในตระกูลเมียน้อยนี่นา หนังหน้าจะเทียบกับคนทั่วไปได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ต่อหน้าพวกเรา ยังเอาแต่ชมพี่สาวกับแม่ของตัวเองเสียจนแทบจะขึ้นสวรรค์ แถมยังเรียกคุณเฟิงว่าพี่เขยทุกวัน ตอนนั้นฉันยังคิดว่าพี่สาวของเขาเป็นแฟนตัวจริงของประธานเฟิงเสียอีก ใครจะรู้ว่าทั้งพี่สาวและแม่ของเขาล้วนแต่เป็นผู้หญิงร้ายกาจที่ยอมเป็นเมียน้อย เฝ้ารอจังหวะ

ซวิ่นตู้งานเยอะมาก กว่าเธอจะจัดการเสร็จก็บ่ายสามโมงกว่า ๆ แล้วเธอคิดเล็กน้อย ก็โทรหาเฉิงหยวนอีกครั้งเฉิงหยวนเห็นสายเรียกเข้าของเธอ ลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรับสาย “คุณหลิน”“ถิงเซินอยู่ที่บริษัทไหม?”เฉิงหยวนหยุดเล็กน้อย พูดว่า “ขอโทษครับ ผมไม่สามารถแจ้งให้ทราบได้”หลินอู๋เข้าใจ นี่หมายความว่าอยู่หากไม่อยู่ เฉิงหยวนคงบอกทันทีแล้วเธอพูดว่า “ฉันรู้แล้ว ขอบคุณนะ”หลังจากวางสาย ก็หยิบกุญแจรถออกไปข้างนอก ไม่นานเธอก็มาถึงด้านล่างตึกเฟิงซื่อแล้วเธอเงยหน้ามองไปทางประตูใหญ่ของเฟิงซื่อเล็กน้อย นั่งอยู่ในรถสักพักหนึ่ง หลังจากสวมแมสก์ จึงจะเปิดประตูลงจากรถเวลานี้ ด้านล่างตึกเฟิงซื่อไม่ค่อยมีคนเท่าไร หลังจากที่เธอเดินเข้าตึกใหญ่ไป ถึงแม้เธอจะสวมแมสก์ แต่พนักงานต้อนรับมองแค่แวบเดียวก็จำเธอได้แล้ว ที่ผ่านมาเวลาหลินอู๋มาที่เฟิงซื่อ ไม่เคยสวมแมสก์เลยพวกเธอเข้าใจดีว่า หลินอู๋สวมแมสก์เพราะกลัวจะถูกจำได้...เมื่อเห็นว่าตัวเองยังสามารถเข้าเฟิงซื่อได้โดยไม่ต้องมีการแจ้งล่วงหน้า หลินอู๋ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากมาถึงชั้นที่ห้องทำงานของเฟิงถิงเซินตั้งอยู่ เธอก็ถอดแมสก์ออก เดินไปถึงห

วันศุกร์ตอนบ่าย ในที่สุดหรงฉือก็จัดการงานที่อยู่ในมือเสร็จเสียทีเธอนวดไหล่ที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอชะงักเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วกดโทรหาเฟิงจิ่งซินทางด้านเฟิงจิ่งซินไม่นานก็กดรับสายแล้ว “คุณแม่”“อื้ม” หรงฉือถามเสียงนุ่มนวลว่า “เลิกเรียนแล้วใช่ไหม?”“ใช่ค่ะ”นับตั้งแต่วันที่เฟิงจิ่งซินเปิดเทอม พวกเธอก็ติดต่อกันเพียงครั้งเดียว แถมเธอยังเป็นฝ่ายติดต่อหาเฟิงจิ่งซินก่อนด้วยช่วงหลายวันมานี้เธอไม่ได้ติดต่อหาเฟิงจิ่งซิน เฟิงจิ่งซินก็ไม่เคยเป็นฝ่ายติดต่อหาเธอก่อนเลยสำหรับเรื่องนี้ หรงฉือไม่รู้สึกประหลาดใจ และก็ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษเพียงแค่รู้สึกว่า ไม่ว่าจะอย่างไรเฟิงจิ่งซินก็คือลูกสาวของเธอ สำหรับเฟิงจิ่งซินแล้ว เธอยังจำเป็นต้องใส่ใจและดูแลอยู่บ้างตามสมควรเธอเป็นฝ่ายชวนคุย “อีกสองวัน วางแผนไว้ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนหรือยัง?”“ยังเลยค่ะ” เฟิงจิ่งซินพูดเสียงเรียบว่า “คุณพ่อไปทำงานที่ต่างประเทศแล้ว ไม่อยู่บ้านค่ะ”หรงฉือไม่มีทางเป็นฝ่ายไปถามกำหนดการของเฟิงถิงเซิน ย่อมไม่รู้อยู่แล้วว่าเขาไปทำงานต่างประเทศแล้ว“อย่าง

เฟิงจิ่งซิน “ค่ะ คุณแม่ หนูรู้แล้ว”พูดจบ เฟิงจิ่งซินก็จากไปพร้อมกับป้าหลิวหรงฉือทานอาหารกับคนอื่น ๆ เสร็จ คุยเรื่องงานกับอวี้มั่วซวินอีกสักหน่อย ก็กลับห้องก่อนแล้วตอนที่เธอกลับมาถึงห้อง เฟิงจิ่งซินกำลังอาบน้ำอยู่พอดีหรงฉือเพิ่งจะนั่งลง โทรศัพท์ของเฟิงจิ่งซินที่วางอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นเป็นสายจากเฟิงถิงเซินหรงฉือไม่รับ เลยส่งสัญญาณให้ป้าหลิวรับแทนเฟิงจิ่งซิน ป้าหลิวยิ้มเจื่อน ๆ พูดว่า “ตอนนี้ซินซินไม่ยอมรับสายคุณผู้ชาย และไม่ยอมให้ป้ารับ ถ้าซินซินอยากจะคุยกับคุณผู้ชาย อีกเดี๋ยวซินซินอาบน้ำเสร็จแล้วจะโทรกลับไปเองค่ะ”หรงฉือไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลยสิทธิการเลี้ยงดูเฟิงจิ่งซินอยู่ที่เฟิงถิงเซิน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองพ่อลูก เธอไม่ควรก้าวก่ายมากจนเกินไปได้ยินป้าหลิวพูดแบบนี้ นึกถึงท่าทางที่ไม่มีความสุขของเฟิงจิ่งซินในวันนี้ เธอก็ถามขึ้นว่า “พวกเขาทะเลาะกันเหรอคะ?”“...ค่ะ”อันที่จริง ระหว่างพวกเขาสองพ่อลูก นับตั้งแต่งานเลี้ยงของดร.ลู่ก็ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันจริง ๆ เลยเฟิงจิ่งซินเองก็ไม่เคยมีความสุขจริง ๆ เลยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอมองหรงฉือ อยากจะคุยกับเธอหน่อย แต่