Library

Maghanap

Home / Romance / THE CONTRACT WIFE: A DANGEROUS UNCLE / Kabanata 391 - Kabanata 400

Lahat ng Kabanata ng THE CONTRACT WIFE: A DANGEROUS UNCLE: Kabanata 391 - Kabanata 400

440 Kabanata

Chapter 402

Chapter 402 Jacob POV Tahimik ang gabi. Tanging ihip ng hangin at mga hikbing pilit kong ikinukubli ang maririnig sa loob ng mansyon. Sa gitna ng malamig na bulwagan, nakahimlay ang katawan niyang iniibig ko — sa puting kabaong, nakasuot ng paborito niyang kulay, parang natutulog lang. Pero alam kong hindi na siya magigising. Lumapit ako, mabigat ang bawat hakbang, para bang bawat isang paglapit ay tila tinatanggal ang natitirang lakas sa katawan ko. Tumigil ako sa harap ng kabaong. Tahimik akong tumitig sa mukha niya. Walang bakas ng sakit, ng takot, o kaba sa mukha niya. Parang may tinanggap na lang siya—isang desisyon na hindi ko alam kung kailan niya pinili. "Bakit hindi mo sinabi?" mahina kong tanong, pilit na nilulunok ang sakit sa lalamunan ko. "Bakit mo ako iniwan... nang hindi mo man lang pinaalam kung gaano kabigat ang pinagdadaanan mo?" Hindi ko mapigilang ilabas ang hinanakit. Hindi ko siya sinisisi… pero hinahanap ko ang dahilan. Hinahanap ko siya. Lu

Chapter 403

Chapter 403 Hanggang may tumapik sa aking balikat. Napalingon ako, at doon ko nakita si Mr. Hilton — business partner ko, Ninong ng kambal, at matalik na kaibigan ng asawa kong si Jasmine, na ngayo’y… wala na. Tahimik siya noong una. Wala siyang sinambit. Ngunit sapat na ang bigat ng tapik niya para maramdaman kong hindi ako nag-iisa. "Condolence, Jacob," mahina niyang sabi, puno ng lungkot ang tinig. "Alam ko kung gaano mo siya kamahal. Alam kong... hindi ito madali para sa’yo." Tumango lang ako, walang masabi. Ilang segundong katahimikan bago siya muling nagsalita. "Pero Jacob... may mga bagay kang kailangang malaman. Hindi ngayon, pero sa tamang panahon." Napakunot ang noo ko, ngunit hindi ko siya tinanong. Hindi pa ako handa. Ang tanging kaya ko lang gawin ay ang tumitig sa mukhang nakahimlay sa kabaong—ang pekeng si Jasmine. "Kapag handa ka na," dagdag pa ni Mr. Hilton, "ako mismo ang magsasabi sa'yo ng lahat." Tumango ako, bagama’t naguguluhan. Saka siya tumal

Chapter 404

Chapter 404 Pagkatapos sabihin iyon ni Cherie ay agad siyang umalis, iniwan akong mag-isa sa silid. Tahimik lang akong nakatitig sa mga mukha ng kambal na mahimbing na natutulog sa aking bisig. Hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko. Ang sakit… Sakit na parang pinupunit ang puso ko sa bawat pintig nito. Mas pinili niyang isugal ang sarili niyang buhay para lang masiguro ang kaligtasan naming lahat—lalo na ng aming kambal na anak. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang bukas nang wala siya. Pero isang bagay ang malinaw… kailangan kong magpakatatag. Dahil kung siya, nagawa niyang isakripisyo ang lahat para sa amin, sino ako para sumuko? Hinaplos ko ulit ang pisngi ni Elira, saka hinalikan sa noo si Caelan. "Salamat, mahal… pero sana… sana hindi na lang ganito ang kapalit," bulong ko habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko. Kinabukasan. Dumating ang mga kapatid ko—si Ellie at ang triplets naming sina Mateo, Matias, at Maricar. "Kuya!" sabay-sabay nilang s

Chapter 405

Chapter 405 Limang araw… at heto na ang kinatatakutan ko—ang araw na ihahatid ko siya sa kanyang huling hantungan. Habang papalabas ng mansyon ang kabaong ni Jasmine, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang, para bang may humihila sa akin pabalik at ayaw akong payagang isuko siya sa lupa. Sa gilid ko, hawak-hawak ng kanilang yaya ang kambal. Para bang alam nila ang nangyayari—ang kanilang munting mga mata ay puno ng luha, at sa pagitan ng hikbi, paulit-ulit nilang tinuturo ang labi ng kanilang ina, para bang sinasabi, “Gusto pa naming humalik kay Mommy.” Napapikit ako, pinipigil ang pagbagsak ng luha, pero sa bawat iyak ng kambal, parang lalo lang akong nadudurog. Dahil sa murang edad nila, hindi nila lubos na maiintindihan kung bakit hindi na babalik ang init ng yakap ni Jasmine. Dahan-dahan naming isinakay ang kabaong ni Jasmine sa itim na karwaheng sasakyan. Tahimik lang ang paligid, maliban sa tunog ng mga hikbi at pag-iyak ng mga tao. Ramdam ko ang mga kamay ng kapatid kong s

Chapter 406

Chapter 406 Pagkasara ng pinto ay tuluyan nang lumubog ang paligid sa katahimikan. Tanging tik-tak ng orasan sa dingding ang maririnig, tila ba paalala sa bawat segundong lumilipas na wala na si Jasmine. Umakyat ako sa kwarto namin—ang kwarto na dati’y puno ng tawanan, kulitan, at mga kwentong bago matulog. Pagpasok ko, ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin mula sa bintana. Sa gilid ng kama, nandoon pa rin ang unan at kumot niya, maayos na nakalatag na para bang hinihintay pa rin siyang umuwi. Umupo ako sa gilid ng kama at kinuha ang maliit na frame ng litrato namin noong honeymoon. Nakangiti siya roon, hawak-hawak ang kamay ko habang nasa tabing-dagat kami. Napakagat ako sa labi, pilit pinipigil ang luha, pero sa huli, bumigay rin. “Bakit… bakit mo ako iniwan nang ganito kaaga, Jas?” mahina kong bulong, kahit alam kong wala nang kasagot. Sa bawat sulok ng silid, naroon ang alaala niya—ang pabango niyang nakatambay pa rin sa dresser, ang mga libro niyang nakahilera sa shel

Chapter 407

Chapter 407 5 years Ang lumipas, 6 years na Ang kambal at 5 years na Ang lumipas noong nawala sa aming Buhay ang kanilang Ina. Kaya hi'to kami naghanda para umuwi ng ng Pinas upang doon ipagpatuloy Ang aming Buhay mag-ama. Caelan always serious at si Elira ay always smiling Ang friendly. Si Elira ay nakuha Niya Ang anyone ng kanyang Ina na si Jasmine. Sabi nila ay mini -Jasmine raw ito.habang si Caelan ay nahati sa aming dalawa. "Dad, can I visit mom to the cemetery?" Tanong ni Elira sa akin. “Sure, sweetheart,” sagot ko habang binababa ang mga bagahe mula sa kotse. “Pero bukas na, ha? Kadarating lang natin, kailangan muna nating magpahinga.” Tumango si Elira, pero alam kong may lungkot sa mga mata niya. Sa lahat ng okasyon, hindi niya nakakalimutang alalahanin ang ina niya. Si Caelan naman, tahimik lang sa gilid, hawak ang maliit na bag niya at tila nagmamasid sa paligid. “Dad,” tawag ni Caelan sa mababang tono, “is it okay if I just stay home tomorrow?” Ngumiti ako

Chapter 408

Chapter 408 Kinabukasan, maaga pa lang ay nagising na ako. Nasanay na rin kasi akong gumising nang maaga mula pa noong nasa Pinas kami. Bumaba ako sa kusina at nadatnan kong gising na rin si Elira, tahimik na nakaupo sa mesa at umiinom ng gatas. “Good morning, baby girl,” bati ko sa kanya habang hinahaplos ang buhok niya. “Good morning, Dad,” sagot niya sabay ngiti. “Si Kuya po, tulog pa.” Tumango ako at nagsimulang magtimpla ng kape. Habang iniinom ko ito, napatingin ako sa bintana. Nandoon na naman… ang pigura sa may puno. Nakatalikod siya, parang nakamasid sa labas ng bakuran. Pinikit ko ang mga mata at dahan-dahang huminga. Baka nga tagabantay lang… pero bakit palaging nariyan? Pagkatapos mag-almusal, nagdesisyon akong ihatid muna ang kambal sa kanilang tutor sa kabilang bahagi ng bayan. Pagbalik ko sa mansyon, dumiretso ako sa likod-bahay para tingnan ang puno. Pero pagdating ko roon… wala na ang pigura. Tanging malamig na simoy ng hangin at lagaslas ng dahon ang sum

Chapter 409

Chapter 409 Napalunok ako, ramdam ko ang bigat ng tanong ni Caelan. Ilang segundo akong natahimik bago ako ngumiti nang tipid. “Son… kung buhay si mommy…” humugot ako ng malalim na hininga, “…of course, I’ll accept her. She’s still your mother.” Tahimik ang buong mesa. Pati si Elira, tumigil sa pagsubo at nakatingin lang sa akin na para bang naghihintay ng mas malalim na sagot. “Pero bakit mo naitanong ‘yan, anak?” dagdag kong tanong, pilit na kalmado ang boses. Nagkibit-balikat si Caelan pero ramdam ko ang pag-iwas ng tingin niya. “I just… dreamed something, too. Mommy said… ‘See you soon.’” Napatingin ako ulit sa labas ng bintana, at doon ko muling nakita—ang parehong anino ng taong naka-helmet na nakaupo sa motor. "And I think, my dreams it's true!" Saka tumingin sa labas kung saan ako nakatingin. "Do you Love her mom Dad?" Parang natigilan ako sa tanong ni Caelan, ramdam ko ang pagtama ng bawat salita niya sa puso ko. Tahimik akong napatingin sa dalawang anak ko—m

Chapter 410

Chapter 410 “Mahal… Jasmine,” mahina kong sambit habang nakatingin sa lapida. “Pasensya ka na kung ngayon lang kami nakadalaw sa’yo sa loob ng limang taon. Kakarating lang namin kahapon mula Italy, at dito na kami maninirahan. Sana… gabayan mo kami, lalo na ang mga anak mo. Bukas, papasok na sila sa paaralan—Grade 1 na sila.” Napakagat ako sa labi habang pinapahid ang bahagyang namuong luha sa gilid ng aking mata. “Alam kong kung nandito ka, ikaw mismo ang maghahatid sa kanila bukas. Pero… gagawin ko ang lahat para punan ang puwang na iniwan mo.” Marahan kong hinaplos ang malamig na marmol ng lapida, sinusundan ng daliri ko ang ukit ng kanyang pangalan. Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin na tila may kasamang bulong, parang yakap niya mula sa malayo. Lumapit ang kambal sa akin at sabay-sabay naming pinagkrus ang aming mga kamay sa panalangin. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang pag-ihip ng hangin sa mga dahon, na para bang may mensaheng ipinapadala mula sa kanya. Pag

Chapter 411

Chapter 411 Jasmine POV Mula sa malayo, tanaw ko ang bahay na dati’y tinirhan namin. Nakatayo ako sa lilim ng mga puno, mahigpit na hawak ang hood para matakpan ang mukha ko. Kanina sa sementeryo, halos hindi ko mapigilan ang sarili ko nang makita ko ang kambal… ang mga ngiti nila, ang paraan ng pagkakatingin sa akin—para bang naramdaman nila na ako nga ‘yon. Hindi pa panahon… bulong ko sa sarili, pilit pinipigil ang luha. Limang taon akong nagkubli, limang taon na pilit kong iniiwas ang sarili para hindi sila madamay sa mundong kinasadlakan ko. Dahan-dahan kong ipinasok ang lumang litrato sa sobre at iniwan iyon sa mesa sa sala habang wala pa sila. Huling sulyap sa loob ng bahay, at ramdam ko ang kirot sa puso ko nang marinig kong paparating na ang kotse nila. Agad akong lumabas at nagtago sa likod ng bakod, pinagmamasdan silang bumaba, tulad ng dati, masaya at buo… kahit wala ako. I’m still here, bulong ko sa hangin, umaasang balang araw, maiintindihan nila kung bakit kaila

PREV

...

...

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status