All Chapters of รุ้งปลายเมฆ: Chapter 11 - Chapter 20

ปลายรุ้งคลายอ้อมแขน พร้อมกับแตะหลังมือกับหน้าผากของอีกฝ่าย ทำท่าวัดอุณหภูมิ นั่นทำให้เธอสังเกตเห็นว่าผมที่เคยไว้ยาวของเพื่อนชาย ยามนี้กลับถูกตัดจนสั้น ทำให้ใบหน้าของเขาดูแปลกตาไปเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเธอด้วยสายตาของคนแปลกหน้า คิ้วเรียวขมวดเมื่อเพ่งมองใบหน้าคุ้นตานั้นอีกครั้ง ก่อนจะเอะใจเมื่อมองไปที่ต้นคอ แล้วไม่พบไฝแดงเม็ดเล็กอยู่ตรงนั้น“นายไม่ใช่... ไม่ใช่วินท์...” ปลายรุ้งขยับห่างจากร่างสูง อย่างตกใจ“ฉัน ชื่อ ฆนากร อรรถไกร จำใส่สมองนิ่มๆของเธอไว้ด้วย”ฆนากร เอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มจัด เขาตวัดสายตามองหญิงสายด้วยความชิงชัง พร้อมกับเหยียดปากอย่างดูแคลน ก่อนจะสาวเท้ายาวเดินจากไป ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนนิ่งตะลึงงันอยู่ตรงนั้น…“ปลายรุ้ง...”ฝ่ามืออบอุ่น วางลงบนไหล่บาง เรียกสติที่กระเจิงของหญิงสาวให้คืนมา ปลายรุ้งหันไปมองหน้าเจ้าของมือ ด้วยสายตามีคำถาม สุริยะโอบไหล่บางพาไปนั่งลงที่โซฟา“คุณลุงคะ... ทำไม” น้ำเสียงนั้นฟังดูตะกุกตะกักเต็มทนนักธุรกิจใหญ่ยิ้มอ่อนๆ ฝ่ามือหนาตบไหล่หญิงสาวเบาๆ ปลุกปลอบ ก่อนจะขยับไปนั่งที่โซฟาอีกตัว“เขาเป็นลูกชายของลุง ชื่อฆนากร”“หน้าตาของเขา เหมือนวินท์ เอ่

สัญญาที่ว่า... จะไม่พาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในบ้านหลังนี้ บ้านที่ฆนากร ถือว่าเป็นอาณาเขตส่วนตัวเฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้น“คุณคงไม่รู้ ว่าฉันไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นของพ่อคุณ” ปลายรุ้งเชิดหน้าสู้“ไม่เหมือน แต่ไม่ต่างกันหรอก” ชายหนุ่มจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง เอ่ยเสียงเข้ม “ผู้หญิงคนไหนๆที่เข้ามาใกล้ชิดคุณพ่อก็หวังเงินทั้งนั้น”“คุณอย่าเหมารวมฉันกับผู้หญิงพวกนั้นสิ ฉันมาที่นี่เพื่อทำงานท่าทางของจิตรกรสาว ที่พยายามแก้ตัวให้ฟัง ดูน่าขันในสายตาของคนฟังเหลือเกิน คงมีคนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อในสิ่งที่เจ้าหล่อนบอก เขาเห็นกับตาตัวเองเมื่อก่อนหน้านี้ ตอนที่บิดาพาเธอเข้าไปในสำนักงานใหญ่ของบริษัท ท่าทางที่ทั้งสองแสดงต่อกันสนิทสนมเกินกว่านายจ้างกับลูกจ้างธรรมดาทั่วไป จนตกเป็นหัวข้อสนทนาหลักของพนักงาน“ผมว่าคุณปลายรุ้งเป็นตัวจริงของท่านประธาน ผู้หญิงคนอื่นๆที่ผ่านมา มีคนไหนบ้างที่ได้รับเกียรติให้เข้ามาที่นี่ คุณปลายเป็นคนแรกที่ท่านพามาเปิดตัวถึงที่นี่”อมร เลขาหน้าห้องของขจรเกียรติ เป็นคนขยายข่าวนี้ให้รู้ในวงสนทนาของพนักงาน ระหว่างพักเบรกดื่มกาแฟ คำพูดเหล่านั้นลอยเข้าหูของเขา ขณะเดินผ่านพอดี นั่นทำให้ฆนากร ต้อ

จู่ๆ ฆนากรก็เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา ทำให้สุริยะหันขวับไปมองลูกชายด้วยความตกใจ เขาเพิ่งสังเกตเห็นรอยช้ำบนใบหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาวเหมือนต้องการถามฆนากรยิ้มกว้าง ดูออกว่าตั้งใจยิ้มยั่ว “จะให้ฉันบรรยายไหม ว่าเธอมันร้ายกาจแค่ไหน” เขายังคงกวนโทสะ ไม่เลิก“ก็คุณมันบ้า สมควรแล้วที่จะโดนแบบนี้ แค่นี้ยังน้อยไปกับที่คุณทำกับฉัน” ปลายรุ้งหน้าแดงก่ำ หันไปตวาดคนปากเสียคำพูดของทั้งสองที่ตอบโต้กัน ทำให้คนกลางที่ยืนฟัง เข้าใจไปไกลสุดกู่พลั่ก!!!“ไอ้ลูกเวร แกทำแบบนี้ได้ยังไง!”สุริยะเหวี่ยงหมัดกระแทกใบหน้าลูกชายโครม ฆนากร ล้มลงไปกองกับพื้น ชายหนุ่มขยับลุกขึ้นยืน ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ริมฝีปากดวงตาสีสนิมเหล็ก อ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อหันมามองผู้ให้กำเนิด ก่อนจะวาวกล้าเมื่อเขาตวัดสายตามองใบหน้าอ่อนใส รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปาก ราวกับเจ้าตัวกำลังหยามเหยียดใครสักคน ร่างสูงหมุนกายเดินออกไปจากที่แห่งนั้นเงียบๆ ทิ้งความหม่นมัวไว้เบื้องหลัง“หนูปลาย ลุงขอโทษ” สุริยะแตะไหล่บางของจิตรกรสาว ด้วยมืออันสั่นเทาปลายรุ้งมองแววตาของผู้สูงวัยกว่า ที่ทอดมองเธออย่างลุแก่โทษ คุณลุงคงเข้าใจว่าลูกชายทำร้ายเธอจ

ครั้งสุดท้ายที่พบกัน เธอผลุนผลันจากมาด้วยความน้อยใจการกระทำของนภวินท์ เพื่อนชายลืมสัญญาไม่มาฉลองวันเกิดด้วยกัน ทั้งๆที่เป็นคนบอกเอง ว่าจะอยู่ฉลองกับเธอ แต่เขากลับไปนัวเนียอยู่กับผู้หญิงอื่น“พี่วินท์อยู่กับลิลลี่ค่ะ คุณเป็นน้องสาวพี่วินท์เหรอคะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ลิลลี่จะดูแลพี่วินท์เอง” เสียงใสๆ ของแม่สาวลิลลี่ ขณะรับโทรศัพท์ ยังดังอยู่ในหู ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้าหล่อนดูแลนภวินท์ยังไงปลายรุ้งตอบไม่ถูกว่าอารมณ์ยามนั้น มันเรียกว่าอะไร เธอเจ็บจี๊ดๆในหัวใจเหมือนถูกใครเอาเข็มนับร้อยเล่ม แทงลงมาพร้อมๆกัน น้ำตาไม่ใหล แต่ปวดหนึบในอก จุกแน่นแทบหายใจไม่ออก ตามมาด้วยความรู้สึกเหมือนถูกโยนลงเหวลึก มันอ้างว้างเหน็บหนาว เดียวดาย ไม่ต่างกับเด็กที่โดนทอดทิ้ง ปลายรุ้งทนไม่ไหวที่จะรับฟังคำแก้ตัวจากเพื่อนชาย จึงตามอินสรวงมาทำงานที่ปาย เธอส่งโปสการ์ดให้ป้ารจในเดือนแรกเหมือนที่เคยทำ ก่อนจะเกิดความคิดว่า ถ้าเธอเงียบหายไปโดยไม่ส่งข่าว นภวินท์จะเดือดร้อนตามหาเธอไหม พอทำแบบนั้นเข้าจริงๆ เขาก็ไม่ตามข่าวเธออย่างที่คาดไว้ ทำให้ต้องส่งอีเมล์ไปหาเพื่อนชายอีกครั้งด้วยข้อความที่ตั้งใจ ให้เขาเข้าใจผิด“ปลาย วินท์ขอเตื

รจนาพยายามโทรหาลูกชายอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ มือถือถูกปิดเครื่องผิดวิสัย คนเป็นแม่ รู้สึกกังวลใจเกรงจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น เมื่อคืนนภวินท์บอกกับเธอว่า จะไปข้างนอกให้เธอเข้านอนได้เลยไม่ต้องเป็นห่วง ตอนเช้าพอมาเคาะห้องเรียกไม่พบว่าลูกชายอยู่ในห้องพัก สอบถามจากพนักงานโรงแรม ทราบว่า นภวินท์ยังไม่กลับมาที่ห้องตั้งแต่เมื่อคืนเมื่อรอจนผ่านไปครึ่งวันลูกชายยังไม่กลับมา ลูกชายของเธอมาหายตัวไปแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเสียแล้ว รจนาโทรไปหาอดีตสามีเผื่อลูกชายจะแวะไปหาผู้เป็นพ่อ แต่อีกฝ่ายไม่อยู่ คนรับใช้โอนสายให้ขจรเกียรติพูดแทน เธอจึงตัดสินใจไปแจ้งความ แต่ทางตำรวจยังไม่รับเรื่องเพราะไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง ได้แต่บอกให้กลับมาฟังข่าวที่โรงแรม ราวบ่ายสามขจรเกียรติก็แวะมาหา“สวัสดีครับคุณผู้หญิง” เขาทักทายอดีตภรรยาเจ้านาย“สวัสดีคุณจร มีธุระอะไรหรือเปล่า” รจนาทักทายตามมารยาท .เธอรู้จักขจรเกียรติเป็นอย่างดี เขาเป็นลูกน้องคนสนิทของอดีตสามี ร่วมสร้างบริษัทมาด้วยกัน นอกจากความเป็นเจ้านายกับลูกน้องแล้ว สุริยะยังยกย่องขจรเกียรติไม่ต่างจากญาติคนหนึ่งในครอบครัว พลอยให้คนเป็นภรรยาต้องให้เกียรติเขาไป