บททั้งหมดของ รุ้งปลายเมฆ: บทที่ 1 - บทที่ 10

92

ตอนที่ 1.

ตอนที่ 1.“เชิญทางนี้ค่ะ มาเลือกดูเลือกชมภาพวาดสื่อความงาม สื่อชีวิต กันได้ค่ะ สนใจภาพไหนสอบถามได้นะคะ! ”เจ้าของเสียงเชิญชวนเป็นหญิงสาวร่างเล็กในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีดำ ปักลวดลายดอกไม้เล็กๆกระจุ๋มกระจิ๋มตามชายกระโปรง สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวมีสายเล็กๆผูกเป็นโบว์ตรงไหล่ เผยให้เห็นต้นคอขาวผ่องและแผ่นหลังนวล ผมยาวดำสนิทเกล้าเป็นมวยไว้ตรงท้ายทอย เสียบปิ่นปักผมทำมาจากไม้ตรงปลายมีแผ่นโลหะสีเงินรูปผีเสื้อ ห้อยสายลูกปัดแก้วหลากสี วงหน้ารูปไข่แต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูระเรื่อ ดวงตากลมโตมีขนตางอนหนา ทอประกายสดใส ยามลูกค้าหยิบรูปวาดขึ้นมาดู คนขายจะบรรยายความหมายของภาพนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อลูกค้าตกลงซื้อเธอจะจบการขายอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องต่อรองราคาให้ลำบากใจทั้งสองฝ่าย จัดแจงเอากระดาษหนังสือพิมพ์ห่อรูปแล้วใส่ถุงให้ลูกค้าทันทีมุมหนึ่งของร้านก๋วยเตี๋ยวที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวผิวขาวจัดนั่งอยู่ใกล้ทางเดิน มีกล้องถ่ายรูปซึ่งเป็นอุปกรณ์คู่กายวางไว้บนโต๊ะ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของเขา สะดุดสายตาของผู้พบเห็นโดยเฉพาะหญิงสาว เขาสวมกางเกงยีนส์สีซีดบริเวณหัวเข่าขาดแ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 2.

ตอนที่ 2.“ไปกินข้าวกันมั้ย” นภวินท์หันมาสบตาเพื่อน แววตาฉายรอยอาทร ทอดเสียงอ่อนลง “มีเรื่องคุยกับเธอเยอะเลย”ปลายรุ้งส่ายหน้า “ฉันเพิ่งตั้งแผง เอ้ย...เพิ่งจัดแสดงงาน รอขายรูปได้อีกสักสองสามรูปก่อนได้มั้ย” เธอมีข้อแม้นภวินท์ถอนใจยาว เขาเริ่มต้นเก็บภาพจากอนุสาวรีย์สามกษัตริย์ ซึ่งตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ด้านหน้าศาลากลางหลังเก่า ผู้คนที่มาเยือนเมืองเชียงใหม่ต่างมาสักการะเพื่อความเป็นสิริมงคลร้านรวงที่อยู่โดยรอบลานกว้างด้านหน้าอนุสาวรีย์คึกคักไปด้วยนักท่องเที่ยว พ่อค้าแม่ขาย นำสินค้าของตนออกมาวางแผงเรียงรายตลอดแนวทางเดิน ริมฟุตบาททั้งสองฝั่งเปิดให้บริการนวดฝ่าเท้าและนวดแผนไทย จากชมรมต่างๆในจังหวัดเชียงใหม่ มีนักท่องเที่ยวที่เมื่อยล้าจากการเดินชมของต่างมาแวะใช้บริการไม่ขาดสายชายหนุ่มเก็บภาพบรรยากาศตลอดทางเดินเส้นนั้นมาเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางเป็นศูนย์รวมของศิลปินหลากหลายประเภท เช่นนักร้องเปิดหมวก นักดนตรี บรรเลงเพลงเป็นวงบ้างฉายเดี่ยวบ้าง เสียงเพลงหลากหลายดังผสมกัน จนยากที่จะจับจังหวะได้ ไม่ว่าจะเป็นเสียงกีตาร์ของนักร้องพเนจรผู้ยืนดีดกีตาร์โปร่ง ครวญเพลงที่ตัวเองแต่งเองแต่ค่ายเพลงไม่รับไปจัดทำ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 3.

ตอนที่ 3.ปลายรุ้งพานภวินท์ ไปหาอะไรกินตรงร้านรถเข็นขายอาหารริมฟุตบาทในตลาดโต้รุ่ง สองหนุ่มสาวจัดการกับก๋วยเตี๋ยวต้มยำที่สั่งมาอย่างเอร็ดอร่อย“ร้านนี้ฉันกินประจำ แซบไหม...”ปลายรุ้งพูดไป มือก็หยิบทิชชู่มาซับเหงื่อที่ไหลซึมบริเวณจมูกโด่งเล็กไปพลาง สูดขี้มูกไปพลาง ปากอิ่มแดงเรื่อก็อ้าๆหุบๆมืออีกข้างโบกพัดไปมา เพราะความเผ็ดร้อนของอาหารรสจัด ยามนี้หญิงสาวดูร่าเริง ดวงตาทอประกายเจิดจ้าเหมือนดวงอาทิตย์ ในฤดูร้อนนภวินท์มองใบหน้าอ่อนใสกับท่าทางของเพื่อนสาวอย่างเอ็นดู สายตาแลเลยไปสำรวจทั่วร่างอย่างพินิจ เสื้อสายเดี่ยว เปลือยไหล่อวดผิวพรรณใสกระจ่างในวัยสาว พอๆกับเผยให้เห็นถึงเรือนร่างโปร่งบางแทบปลิวลมของคนสวม ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ทำให้คนนั่งตรงข้ามทำเสียงจิ๊กจั๊กในคอ“มองอย่างกะไม่เคยเห็น ฉันก็พอมีของดีอวดชาวบ้านเขาเหมือนกันนาโว้ย...”คนว่าแอ่นอกนิดๆ สะบัดหน้าเชิด พร้อมกับทำกะพริบตาถี่ๆ กิริยาแบบนี้เรียกเสียงหัวเราะดังลั่นจากคนดู“พอๆ เลิกเหอะมันไม่รุ่ง” นภวินท์ยกมือห้าม ขำจนน้ำหูน้ำตาไหล “คิดยังไงปลาย ถึงหัดแต่งหญิง เมื่อก่อนซกมกจะตาย หัวหูฟูดูไม่ได้”ถ้าใครเคยเห็นสภาพเดิมของปลายรุ้งเมื่อหลา
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 4.

ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นในไม่ถึงสิบห้านาทีต่อมา พร้อมกับเสียงแจ้วๆร้องเรียก“เปิดประตูหน่อย ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว!”ไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาต ปลายรุ้งก็ถือวิสาสะเปิดประตูที่ไม่ได้ล็อคเข้ามาเสียก่อน กลิ่นสบู่กับแป้งเด็กหอมกรุ่นลอยมาก่อนตัว นภวินท์เงยหน้าจากการเช็คภาพในกล้อง เขาตาโตมองชุดนอนของเพื่อนสาว ก่อนจะหัวเราะลั่น“ฮ่า... ฮ่า... นี่แหละไอ้ปลาย ตัวจริงเสียงจริง”ปลายรุ้งในยามนี้ ต่างจากเมื่อครู่เป็นคนละคน หญิงสาวสลัดมาดสาวน้อยแสนบอบบางนุ่มนิ่มทิ้งจนไม่เหลือคราบ ร่างเพรียวบางสวมกางเกงเลสีชมพูแปร๋น กับเสื้อยืดตัวโคร่งลายจุด ผมที่เคยเกล้ามวยประดับปิ่นถูกปล่อยยาวระแผ่นหลัง ใบหน้ายามปลอดเครื่องประทินโฉมดูอ่อนใสเหมือนเด็ก ยิ่งเจ้าตัวประแป้งจนลายพร้อยไปทั้งหน้าแบบนี้แล้ว ไม่ต่างกับเด็กอนุบาลตอนอาบน้ำเสร็จ ดูกะโปโลเหลือเกิน“นี่นายยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ ไป ไป๊! ไปอาบน้ำได้แล้ว เหม็นเต่าจะอ้วกแล้ว” หญิงสาวแกล้งบีบจมูก ทำหน้าย่นนภวินท์วางกล้องคู่ใจลง “เหม็นใช่ไหม นี่แหนะ”เขาถอดเสื้อโยนโครมใส่หน้าคนว่า แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวตัวกับเสื้อนอนเผ่นแผล็วเข้าห้องน้ำไป ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายเอาค
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 5.

รูปภาพหลายใบวางกระจายอยู่บนโต๊ะ บนเก้าอี้มีร่างของชายคนหนึ่งรูปร่างค่อนข้างสูงนั่งอยู่ มือเรียวยาวขาวจัดหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาพินิจใกล้ๆ“รูปมีเท่านี้ใช่ไหม” ชายร่างเล็กผิวคล้ำที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พยักหน้ารับ“ครับ ตอนนี้นายนภวินท์กับแฟน พักอยู่ที่โรงแรมด้วยกัน ผมให้ลูกน้องตามประกบอยู่ วันพรุ่งนี้คงจะได้ภาพกับข้อมูลเพิ่มขึ้นครับ”ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้น หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา หญิงสาวในรูปกำลังยิ้มกว้าง ขณะกระโดดกอดคอชายหนุ่ม กิริยาของคนในรูปถ่าย แสดงถึงความสนิทสนมเกินธรรมดาของทั้งคู่“บอกคนของคุณ ให้เก็บภาพของนายนภวินท์ มาให้มากที่สุด” เขาเอ่ยจบก็หมุนกายเดินออกไปจากห้องนั้นวิชิตละสายตาจากลูกค้าคนสำคัญ เมื่ออีกฝ่ายเดินลับประตูไปแล้ว“ไม่รู้ไอ้จรัล มันตามเป้าหมายไปถึงไหนแล้ว” เขาบ่นงึมงำในคอ ขณะกดโทรศัพท์โทรหาลูกน้อง“จรัล ลูกค้าอยากได้ข้อมูลของนายนภวินท์เพิ่ม แกรีบจัดการด่วนเลยนะ ทางนั้นให้ไอ้เปี๊ยกช่วยดูให้ก่อน เรื่องนี้งานด่วนโว้ย! ถ้าอยากได้เงินเร็วก็ รีบๆเข้า แค่นี้นะ”บ้านไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูง ทาสีขาวสะอาดตา ด้านหน้าดอกพวงชมพูเลื้อยพันซุ้มประตูทางเข้าจนเป็นพุ่มหนา บางส่วนเลื้อย
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 6.

“คืนนี้จะนอนที่นี่เหรอ...”เสียงห้าวทุ้มคุ้นหูดังขึ้นด้านหลังทำให้ปลายรุ้งสะดุ้งโหยง เมื่อหันไปมองก็พบเจ้าของเสียงยืนกอดอกพิงขอบประตู ด้วยมาดสุดเท่ห์ “วินท์ นี่นายไม่คิดว่าฉันจะหัวใจวายมั่งหรือไง เล่นย่องมาเงียบๆ” ปลายรุ้งถอนหายแรง พร้อมกับเอ็ดนภวินท์ยิ้มกว้าง ดวงตาสีสนิมเหล็กพราวกระจ่าง ทำให้ใบหน้าขาวๆนั้นชวนมอง ร่างสูงขยับเข้ามายืนใกล้ๆ“ขวัญอ่อนจริงนะแม่คู้ณ... ” เขาลากเสียงสูง มองหน้าเพื่อนสาวอย่างเอ็นดู “ แม่เขาจัดที่นอนให้แล้ว คืนนี้นอนที่บ้านฉันนะ แม่อยากคุยกับเธอ เห็นบอกว่ามีเพื่อนที่เปิดแกลลอลี่ สนใจภาพของเธอ”“เมื่อกี้ไม่เห็นป้ารจว่าอะไร แล้วใครเหรอที่สนใจงานของฉัน” น้ำเสียงของปลายรุ้ง ดูกระตือรือร้น เมื่อได้ยินว่ามีคนสนใจงานของตัวเองท่าทีนั้นเรียกรอยยิ้มจากคนส่งข่าว เธอไม่รู้ว่า ข่าวดีนี้นภวินท์กับมารดาต้องลงทุนเกลี้ยกล่อมเจ้าของแกลลอลี่ เพื่อนสนิทของคุณรจนาอยู่นาน กว่าอีกฝ่ายจะยอมช่วยเหลือ ชายหนุ่มทนเห็นเพื่อนสาว เอารูปวาดของตัวเองวางขายเหมือนแม่ค้าหาบเร่ไม่ไหว อย่างน้อยวางในแกลลอลี่งานยังดูมีเกรดกว่ามากมายนัก“ลุงอินน่ะ” นภวินท์บอกชื่อเจ้าของแกลลอลี่“อ๋อ... ลุงอินสรวง
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 7

รถกระบะคันหนึ่งแล่นมาจอดบนลานกว้างของวัด ซึ่งล้อมรอบด้วยต้นไม้นานาพันธุ์เขียวขจีแลดูร่มรื่น ชายชราร่างผอมเกร็งที่กำลังกวาดใบไม้อยู่บริเวณนั้น หันมามองผู้มาเยือนก่อนจะยิ้มกว้าง เมื่อเห็นหน้าคนที่ลงจากรถ“คุณรจ กับคุณวินท์ มาหาหลวงพ่อหรือครับ”ชายชราร้องทักทายสองแม่ลูกอย่างคุ้นเคย สายตาเมียงมองไปยังหญิงสาวที่ตามมาด้วย บอกแววสงสัย เพราะไม่คุ้นหน้ามาก่อน“จ้ะ ตาเหมือน ท่านอยู่ไหมล่ะ วันนี้วันเกิดวินท์กับหนูปลาย ฉันพาลูกๆมาทำบุญวันเกิด”คุณรจนาบอก พลางหันไปมองลูกชายกับปลายรุ้ง ที่กำลังเปิดฝาท้ายรถ ช่วยกันยกสังฆทานของคุณรจนา ซึ่งเป็นถังใส่น้ำใบใหญ่ขนาดร้อยลิตร บรรจุของใช้ต่างๆ จนเต็มล้นออกมานอกขอบถัง มาวางไว้ข้างรถ ด้วยอาการเหนื่อยหอบ“ป้ารจคะ แน่ใจนะคะ ว่านี่คือสังฆทาน” ปลายรุ้งมองถังใส่น้ำใบใหญ่อย่างหนักใจหากต้องแบกกันไปถึงกุฎิของหลวงพ่อ คงไม่พ้นต้องหลังหักกันสักคน ของทำบุญวันเกิดของเธอกับนภวินท์ครั้งนี้ ป้ารจเป็นคนจัดหามาทั้งสิ้น รวมถึงอภิมหาสังฆทานถังนี้ด้วย “จะทำบุญกันทั้งที ต้องทำให้คุ้ม โดยเฉพาะหนูปลาย ไม่ได้ทำบุญวันเกิดมากี่ปีแล้วลูก ถ้าเอาของที่ทำในแต่ละปีมารวมกัน ป้าว่าน่าจะเ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 8.

“คุณเมฆคงไม่ถูกใจของขวัญ” ขจรเกียรติเปิดฝากล่องที่วางไว้ออกดู เมื่อเห็นว่าเป็นอะไร เขาก็ส่ายหน้า “มิน่า ถึงทำท่าแบบนั้น”สุณีขยับเข้ามาใกล้ ดึงกล่องไปดูบ้าง ก่อนจะถอนใจยาวเหยียด “นายท่านก็เหลือเกิน เอามาให้คุณเมฆทำไม ไอ้รถพวกนี้” นางหยิบกุญแจรถสปอร์ต มาวางบนโต๊ะ สีหน้าเหนื่อยใจของขวัญที่สุริยะมอบให้ลูกชาย คือรถสปอร์ตคันหรูซึ่งเป็นคันที่สิบได้กระมัง นับตั้งแต่ ฆนากร โตเป็นหนุ่มมา สุริยะชื่นชอบความเร็วและเป็นนักสะสมรถยนต์คนหนึ่ง เมื่อเขาชอบสิ่งใด เขามักพยายามให้ลูกชายชอบตาม ทว่าคนเป็นลูกกลับไม่นิยมรถและความเร็ว ไม่น่าแปลกใจที่ฆนากรจะทำหน้าแบบนั้นเมื่อเห็นของขวัญ“คุณเมฆคงจะรู้ว่าของขวัญเป็นอะไร ถึงไม่ได้ทำท่าตื่นเต้น” ขจรเกียรติมองของขวัญด้วยสายตาอ่อนใจ“ใครจะตื่นเต้นไหว ก็เล่นให้รถแบบนี้ทุกปี” สุณีถอนหายใจอีกเฮือก นึกสงสารคุณเมฆของนางขึ้นมา “แล้วของขวัญจากคุณผู้หญิงล่ะ ยังส่งมาไม่ถึงหรือไง”คำถามนั้นทำให้ขจรเกียรติ ยิ้มกว้าง สีหน้าเซ็งๆเมื่อครู่เลือนหาย นั่นทำให้ผู้เป็นภรรยา มองหน้าสามีด้วยแววตาสดใสขึ้น“ตาบ้านี่! แกบังอาจแกล้งคุณเมฆของฉันเหรอ” นางตีเผียะที่ต้นแขนสามีแรงๆ “รู้ทั้งรู้
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 9.

เกือบตีสองแล้ว... นภวินท์มองเข็มนาฬิกากระดิกไปเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ คืนนี้เป็นอีกคืนที่เขานอนดึก หากไม่ใช่เพราะทำงานจนเพลินเหมือนทุกคืน หรือเข้านอนดึกเพราะมัวแต่สังสรรค์กับเพื่อนฝูง แต่สาเหตุที่ทำให้เขาตาแข็งค้างแบบนี้มาร่วมชั่วโมง เกิดจากข้อความทางอีเมล์ของปลายรุ้ง นภวินท์หยิบกระดาษที่เขาปริ๊นข้อความพร้อมรูปภาพของเพื่อนสาวมาดูอีกครั้ง... สบายดีใช่ไหมวินท์ ตอนนี้ฉันอยู่ที่เชียงใหม่ ลุงอินคงบอกนายแล้วว่าฉันมาทำงานที่นี่ ฝากบอกป้ารจด้วยว่าหนูปลายของป้าสุขสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วงนะ นายจ้างของฉัน ดูแลฉันดีมากๆ จนทำให้ฉันแอบรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเจ้าหญิงในปราสาทเลยแหละ อ้อ... ลืมบอกไป เจ้านายของฉันเขาชื่อ คุณสุริยะ อรรถไกร จ้า... เขาใจดีมากดูแลเอาใจใส่ฉันทุกอย่างเลย ที่สำคัญเขาเป็นโสดด้วย วินท์จะว่าอะไรไหม ถ้าฉันจะรับเขาไว้พิจารณาสักคน ฉันส่งรูปของเขาให้วินท์ช่วยออกความเห็น ว่าเราเหมาะสมกันดีไหม... อย่าเพิ่งบอกป้ารจนะ ว่าฉันแอบปิ๊งหนุ่ม(สูงวัย)อยู่ คิดถึงนะปลายรุ้ง...ช่างภาพหนุ่ม ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่ออ่านข้อความนั้นจบ เขามองดูรูปถ่ายของปลายรุ้งกับชายวัยกลางคนร่างใหญ่ นายจ้
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 10

คนที่กำลังถูกสองแม่ลูกเป็นห่วง ยามนี้เจ้าตัวนั่งสบายอารมณ์อยู่หน้าเฟรมผ้าใบ มือเรียวจับพู่กันปัดป่ายบรรจงแต่งแต้มสีสันบนรูป ท่ามกลางสวนสวยที่ตกแต่งด้วยพรรณไม้นานาพันธุ์ ดอกไม้หลากสีเบ่งบานอวดความงาม ส่งกลิ่นหอมกำจายไปทั่วบริเวณร่างเล็กเพรียวบางอยู่ในชุดเสื้อยืดสีสดกับกางเกงยีนส์ สีซีด มีรอยขาดปุปะอย่างเจตนาให้แลดูเป็นแฟชั่น มากกว่าจะเกิดจากการใช้งานมานาน ผมยาวถูกมัดรวบไว้ด้านหลังด้วยเชือกหนังอย่างง่ายๆ ใบหน้าเรียวงามไร้การแต้มแต่ง แม้เพียงลิปสติกก็ไม่ปรากฎให้เห็นบนริมฝีปากอิ่มเต็มนั้นแม้เพียงน้อย เสี้ยวหน้าที่โผล่พ้นผมยาวรุ่ยร่ายนั้น ดูอ่อนเยาว์จนคนมองเผลอถอนหายใจ“คุณพ่อนะคุณพ่อ แอบไปหิ้วเด็กนี่มาเลี้ยงดู ฮึ... ไม่นึกว่าจะเปลี่ยนรสนิยม มาชอบพวกติสท์ๆแบบนี้ได้”ฆนากรบ่นพึมพำในคอ ดวงตาสีสนิมยังคงมองร่างของจิตรกรสาวไม่ยอมวาง ผู้หญิงของบิดาที่เขาเคยเห็นผ่านตา ล้วนมีรูปโฉมสคราญตา ใบหน้าถูกแต้มแต่งด้วยเครื่องสำอางจนฉ่ำเยิ้ม งดงามตามแบบผู้หญิงสมัยใหม่ แต่ผู้หญิงคนนี้มาแปลกกว่าเพื่อน เธอแต่งกายด้วยเสื้อผ้าง่ายๆ หน้าตาไม่แต่งเติม ตามประสาศิลปินตามอาชีพของเธอ กิริยาขณะเขียนรูปราวกับมีความสุขก
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
...
10
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status