All Chapters of รุ้งปลายเมฆ: Chapter 61 - Chapter 70

“ปลายรุ้ง... เธอทำอะไร”ฆนากรเอ่ยเสียงพร่า จับมือซนของหญิงสาวไว้ให้หยุดลูบไล้ เขาร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ชายหนุ่มดึงมือนุ่มออกจากอก ยกขึ้นมาแตะริมฝีปากแผ่วๆ จุมพิตกลางฝ่ามือบาง บนปลายนิ้วเรียวสวยทีละนิ้ว ก่อนจะวางมือแนบแก้ม“คุณเมฆ...”ปลายรุ้งเสียงสั่น หัวใจเต้นรัว แก้มนวลแดงระเรื่อ เมื่อเขาจับมือเธอไปจุมพิตอีกครั้ง ก่อนจะวางมือของเธอบนไหล่กว้างของเขา ร่างบางถูกดึงเข้าหาร่างหนากว่า ฆนากรโน้มใบหน้าเอาหน้าผากมาแตะหน้าผากของเธอ ดวงตาคมจ้องเธอในระยะใกล้ แววตาของเขาทำให้เลือดในกายเธอผ่าวร้อน ฝ่ามือหนาประคองแก้มเธอไว้ในอุ้งมืออุ่น“ปลายรุ้ง... ฉันคิดถึงเธอ คิดถึงเหลือเกิน” ริมฝีปากของชายหนุ่มเคลื่อนเข้าหาริมฝีปากบางปลายรุ้งนิ่งงัน ก่อนจะหลับตาลงรับสัมผัสแสนหวานจากริมฝีปากนุ่มอุ่นนั้น มือเรียวบางโอบรอบร่างหนา หัวใจเบาหวิวคล้ายล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆฟูฟ่องขาวสะอาด มีแสงสีรุ้งพราวพรายบนปลายเมฆ ร่างบางเอนอิงแนบชิดอกกว้างอย่างอุ่นใจอยากให้เวลาผ่านช้าๆ... อยากอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นนี้ให้นานเท่านาน... กีรดารินทร์นั่งหน้างออยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง โดยมีสาวใช้สองคนยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง ในมือของพวกเธอถือชุด

“รับข้าวเพิ่มอีกไหมจ้ะหนู” คุณรจนามองการเจริญอาหารของสาวน้อย ด้วยความเอ็นดู“ป้ารจขา ปลายขออีกจานนะคะ” ปลายรุ้งยื่นจานข้าวให้“เดี๋ยวผมตักให้นะ”ฆนากรรับจานมาตักข้าวจากโถบนโต๊ะเล็กให้จิตรกรสาว พร้อมกับเติมข้าวให้ตัวเองและคนที่ร่วมโต๊ะด้วยนภวินท์มองพี่ชายอย่างหมั่นไส้ ดูสิ... เอาอกเอาใจยายปลายอย่างกับเป็นเจ้านาย ไอ้หน้าบึ้งๆ ท่าทางขี้เก๊ก ที่ชอบทำบ่อยๆ เอาไปทิ้งไว้ที่ไหนกัน คนเป็นน้องชักจะขวางคนเป็นพี่จนอดใจไม่ไหว“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ นายจะรับอาสาล้างจ้างด้วยไหม ฮึ เมฆ”“เดี๋ยวฉันจะล้างเอง”ปลายรุ้งรับอาสาแทนพร้อมกับหันไปสบตาแฝดผู้พี่ สองหนุ่มสาวยิ้มให้กัน ทำให้นภวินท์รู้สึกขัดใจจนกลืนข้าวไม่ลง เขารู้สึกเหมือนโดนแย่งความสำคัญไป ทั้งแม่ทั้งปลายรุมเอาใจแต่ฆนากร ทิ้งให้เขากลายเป็นหมาหัวเน่า ความรู้สึกนี้นภวินท์ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาตักข้าวยัดปากตัวเอง ไม่อยากมองภาพบาดตาให้เจ็บใจเล่นกิริยาของนภวินท์อยู่ในสายตาของคุณรจนาตลอดเวลา เริ่มรู้สึกหนักใจขึ้นมาเมื่อเห็นอาการฮึดฮัดขัดใจของลูกชายคนเล็ก นภวินท์เคยชินกับการเป็นที่รักของใครๆ เขาไม่เคยถูกแย่งชิงความรักความสนใจมาก่

ฆนากรเกือบสำลัก เขารีบเคี้ยวแล้วกลืน ก่อนจะสอนวิธีป้อนขนมที่ถูกวิธีให้หญิงสาว มือหนาหยิบขนมอีกชิ้น บนจานมาบิเป็นชิ้นเล็กๆ ดวงตาคมมองริมฝีปากบางแดงเรื่อนั้น พร้อมกับบอกให้เธออ้าปากแล้วส่งขนมชิ้นนั้นป้อนให้อย่างนุ่มนวล ปลายรุ้งหน้าแดงตีต้นแขนแข็งแรงของอีกฝ่ายแก้เขิน“อร่อยไหม...” ฆนากรยิ้มละมุน มองจิตรกรสาวอย่างเอ็นดูสองหนุ่มสาวผลัดกันป้อนขนมให้กัน โดยลืมว่ายังมีบุคคลที่สามนั่งหัวโด่อยู่ด้วย นภวินท์มองภาพบาดตานั้นด้วยความรู้สึกของผู้แพ้ เขาแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่ง คำพูดที่เตรียมมาถามปลายรุ้งกลืนหายไปในคอจนหมด กิริยาที่เพื่อนสาวแสดงต่อพี่ชายฝาแฝดของเขา ต่อให้เป็นคนโง่ที่สุดก็ดูออกว่าเธอรู้สึกยังไงกับฆนากร เมื่อครู่เธอเดินมาหาเขากับพี่ชาย เธอเรียกชื่อฆนากรก่อนชื่อเขา ทั้งที่เมื่อก่อนปลายรุ้งจะเรียกชื่อเขาก่อนชื่อคนอื่นเสมอ ยังจะสรรพนามที่เธอเรียกแทนตัวเองด้วยชื่ออีก ปลายรุ้งไม่เคยแทนตัวเองว่าปลายกับเขา มีแต่ฉันและนายนภวินท์เดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น โดยทั้งสองคนไม่ได้สนใจว่าเขาเดินออกมาเมื่อไหร่ ชายหนุ่มเข้าไปในครัวไปหาแม่ อย่างน้อยเขายังเหลือแม่อยู่“ป้ารจคะ วินท์เขาชอบกุ้งอบวุ้นเส้นเห

“ป้ารจคะ คุณเมฆทำอะไรกันอยู่”คนที่คุณรจนาเป็นห่วงเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ร่างบางเดินมานั่งข้างๆคุณรจนา วางกระเป๋าไว้ที่พื้น“คุณเมฆ คุณจะเดินทางกี่โมง ฉันเตรียมกระเป๋าเสื้อผ้ามาแล้วนะ” เธอหันไปพูดกับลูกชายเจ้าของบ้าน“เดี๋ยวอีกสักครู่เราก็ไปแล้วล่ะ ผมโทรเรียกคนมารับเราแล้ว”ฆนากรบอก“เธอจะไปไหนเหรอปลาย”นภวินท์เดินเข้ามาหาเพื่อนสาว หลังจากเห็นปลายรุ้งหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเดินเข้ามาในบ้าน กีดารินทร์ตามมาสมทบด้วย“ฉันก็จะหอบเสื้อผ้าหนีตามพี่ชายนายไปไง” ปลายรุ้งยิ้มทะเล้น ตอบได้กวนอารมณ์คนถามมากนภวินท์หน้าเคร่งทันทีที่ได้ยิน เขามองหน้าจิตรกรสาว สลับกับใบหน้าของพี่ชาย แล้วมาหยุดสายตาที่ผู้เป็นมารดา“แม่จัดการยายปลายหน่อย ชักจะเซี้ยวขึ้นทุกวันแล้ว”“อะไรกัน ฉันตอบตามความเป็นจริง ก็หาว่าเซี้ยว” ปลายรุ้ง ไม่ยอมให้เพื่อนชายเล่นงานได้ง่ายๆคุณรจนาส่ายหน้า ปลายรุ้งช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าคำพูดล้อเล่นของตัวเองกลายเป็นน้ำกรดรดหัวใจนภวินท์ไปแล้ว แววตาหม่นซึมของลูกชายคนเล็กทำให้แม่สะท้อนใจ“ปลายจะไปเขียนรูปตกแต่งรีสอร์ทแห่งใหม่ให้ฉันที่จัน”ฆนากรบอกน้องชายเสียงขรึม ดวงตาคมแลบลอบจับสังเก

ฆนากรแยกเดินทางไปเชียงใหม่ด้วยเครื่องบิน ปล่อยให้นภวินท์เป็นคนพาสามสาวต่างวัยเดินทางไปที่รีสอร์ทด้วยรถส่วนตัว เมื่อมาถึงจุดหมายสองสาวก็ช่วยกันขนกระเป๋าไปเก็บไว้ในห้องที่จัดไว้ นางน้อมแม่บ้านของฆนากรจัดให้ปลายรุ้งกับกีรดารินทร์พักห้องเดียวกัน หลังจากเก็บของและอาบน้ำแต่งตัวใหม่เรียบร้อย ปลายรุ้งก็ชวนกีรดารินทร์มาเดินเล่น“ที่นี่สวยมากเลยนะคะ อากาศก็ดี อุ้ย!มีทุ่งดอกลาเวนเดอร์ด้วย”กีรดารินทร์วิ่งไปยังทุ่งดอกไม้สีม่วง กลิ่นหอมนั้นอย่างตื่นเต้น พลอยให้คนที่เดินมาด้วยมองตามสาวน้อยด้วยความเอ็นดู ระหว่างที่เดินเล่นด้วยกันหญิงสาวบอกเล่าเรื่องราวในชีวิตตัวเองให้เพื่อนใหม่รับรู้ จิตรกรสาวรู้สึกถึงความอ้างว้างของกีรดารินทร์ผ่านน้ำเสียงและแววตาของเธอ ภายนอกที่ดูเหมือนแก่นซน เอาเรื่อง แต่จริงๆแล้วกีรดารินทร์ซ่อนความเหว่ว้าไว้ภายใต้หน้ากากของสาวเอาแต่ใจ ขี้วีน ในช่วงปิดเทอมของทุกปี กีรดารินทร์จะกลับมาบ้าน จะกลับไปเรียนต่ออีกครั้งที่ออสเตรเลียในช่วงเปิดเทอม และอยู่ที่นั่นอย่างเดียวดาย โดยมีแม่บ้านและบอดี้การ์ดคอยดูแล ไม่แปลกเลย หากกีรดารินทร์จะเป็นคนขี้เหงาขนาดนี้“หอมจังเลยค่ะพี่ปลาย กี้อยากเก็บไปไ