Todos os capítulos de Love Beyond Contract: Billionaire's Secret Affair: Capítulo 41 - Capítulo 50

Nang mga sumunod na araw, nagulat si Amara na pati ang pagbabasa ng libro at ang pagligo ni Anton ay tinatawag na siya. Tuloy inaabot na siya ng mga alas diyes sa silid ng amo. "Ah Amara, pwede bang pagkatapos mong ilagay sa kusina yang pinakainan ko, pwede ka bang bumalik dito?" malambing na tanong ni Anton. Kinabahan si Amara dahil sa totoo lang, masyado na silang malapit ni Anton, at hindi niya alam kung kaya niya pang panatilihing ligtas ang kanyang puso tuwing napapalapit siya rito.Ngunit iniisip niya na ang kanyang ginagawa ay hindi lamang para sa kanyang sariling kagustuhan at damdamin, kundi pati na rin para sa kabutihan ni Anton. Kamakailan pa lamang ay pinuri siya ni Donya Solidad dahil sa magandang pagbabago at pagbuti ng kalagayan ni Anton. Noong mga nakaraan, tuwing matatapos silang kumain ng hapunan, laging pinapabalik siya ng binata para samahan itong magbasa ng libro.Medyo nababagot siya at hindi naman talaga siya mahilig magbasa, ngunit kailangan niyang pakisamahan

Nang sumunod na mga araw ay lalong nagpursige si Anton na makakilos at gumaling mula sa kanyang aksidente. Habang si Amara sa mga panahong iyon ay nasa tabi lamang ni Anton, medyo may pagka-ilang pa rin, ngunit may matinding pagmamahal. Maliwanag ang silid ng oras na iyon, bukas ang kurtina ng bintana sa silid ng binata. Nakaupo ito sa kanyang wheelchair, may matigas na sandalan, ang mga paa ay nasa sahig. Nakasandal siya, tila pagod na. Saktong pumasok si Amara dala ang almusal ang amo, iniwan niya muna ito saglit sa kanilang regular routine kada umaga para ikuha ito ng makakakin. Nakita ng dalaga si Anton na nakaupo na at parang pagod habang kunot ang noo. Inilapag ng dalaga ang tray ng pagkain at tumayo sa harap ni Anton, kinuha ang tuwalya na nasa ibabaw ng kama at pinupunasan nang dahan-dahan ang pawis sa noo ni Anton. "Ayos ka lang ba? Gusto mo bang magpahinga muna?" tanong niya sa bintangf amo gamit ang malumanay na salita na puno ng pagaalala. Tinitigan naman ni Anton si

"Teka, saan ka pupunta?" nagaalala niyang tanong. "Gusto kong lumabas. Gusto kong makaramdam ng hangin. Ayoko lang dito sa loob.Gusto kong umapak sa damuhan o sa lupa." sabi ng binata. "Pero nakakailang hakbang ka pa lang, sigurado ka bang kakayanin mo baka manginig ak at ag crups bigla." "Nararamdaman kong kakayanin ko ngayon Amara." sabi ng binata. Agad na tumayo si Amara at kinuha ang tngkod ni Anton sa silid at inabot sa Amo saka pumuwesto sa gilid ng binata upang alalayan ito. "Sige. Tara. Pero dahan-dahan lang ha? " bilin ni Amara. Dahan-dahang lumabas sila ng bahay, patungo sa munting hardin. Hawak ni Amara ang braso ni Anton, ang kanyang presensya ay patuloy na nagbibigay ng lakas at ginhawa. Sa bawat mahirap na hakbang ni Anton, naroon ang ngiti at suporta ni Amara, nagpapatunay na ang pagmamahal ay ang pinakamabisang gamot sa anumang karamdaman. Inalalayahan ni Amara si Anton gamit ang kanyang saklay, ang bawat hakbang niya ay maingat at tila napakabigat. "Kaya mo 'ya

Ang sinag ng araw na pumasok sa kurtina ng bukas na bintana ng silid ni Anton ang gumising kay Amara. Nagulat pa ang dalaga nang sa paggalaw ng kanyang ulo ay mauntog siya sa baba ni Anton. Napamulagat si Amara nang makita ang sarili na hubad habang nasa ilalim ng kumot at yakap ni Anton. Ilang minuto muna ang lumipas bago naalala ni Amara ang nangyari. Hindi nga pala sila nakapag-isip nang mabuti ni Anton kagabi, lalo na siya. Hindi nga pala niya nagawang awatin ang binata.Gayunpaman, sa kaibuturan ng puso ni Amara ay masaya siya. Ang katotohanan na nagawa ni Anton na paligayahin siya kagabi ay isang senyales na magaling na ang binata physically, emotionally, psychologically. Pinagmasdan ni Amara ang nahihimbing pang binata. Iniangat niya ang kanyang kamay at dahan-dahan, puno ng pag-iingat, namarahan niyang hinaplos ang matangos na ilong ni Anton. 'Hindi ako makapaniwala, Anton, napakabilis, napakabilis ng sandali, ngunit ang mahalaga alam ko, naramdaman ko, magaling ka na."Isa ka

“Nasa banyo po siya, Donya Soledad,” ani Amara nang mahinahon habang binibigyang pansin ang basurahan na hawak niya na inayos at tininago sa likuran Ang kamay niya ay bahagyang nanginginig dahil sa nerbiyos na baka magtanong pa ng iba ang matanda. Hindi ron naitago ni Amara ang pagkautal bunga ng pag-aalala at kaba na naramdaman niya nang makita ang matandang babae na nakatayo sa pintuan ng silid.“Ah, ganun ba,” sambit ni Donya Soledad habang pasompneg igonala ang paningin sa loob ng silid ni Anton na may liwanag ng sonag ng araw mula sa bintana.Maayos na ang higaan at malinis ang kapaligiran.Malamang ay nagawa na ni Amara na linisin at ligpitin ang pinaghigaan ng kanyang Apo. "Maaasahan talaga si Amara, "Iyo ang naging palagay ni Donya Soledad sa dalaga. Pagkatapos ang kanyang mga mata ay tumitingin sa direksyon ng banyo habang tila hinihintay na magbukas iyon, ngunit matapos ang ilang segundo ay pinasyang magsalita.“Sige, mamaya ko na lang siya kakausapin. Magkita na lang tayo ma