คลั่งรักลูกเลี้ยง 의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

62 챕터

บทที่ 51 | เตือนแล้ว

ณ.บ้านเลิศวชิรกุลหลังจากที่หิรัญพาลี่หลินไปพักผ่อนที่เชียงใหม่ได้ไม่กี่วัน เขาก็ต้องพาเธอกลับด่วนเพราะงานใหญ่ที่ให้ตะวันไปจัดการดันเกิดปัญหาขึ้นมาและมันก็ส่งผลกระทบต่อบริษัทเป็นอย่างมากใบหน้าหล่อเผยให้เห็นถึงความเคร่งเครียดเพราะยังไม่รู้ว่าลูกค้าคนสำคัญจะว่ายังไง" มันเกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง......ฉันอุตส่าห์เคลียร์ทางให้แล้ว "" ขอโทษครับนาย.....ผมประมาทเองที่ใช้ท่าเรือของเราเป็นสถานที่จัดส่งสินค้าแต่ก็ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาป่วนได้ถูกจังหวะ "เสียงทุ้มตะคอกถามใส่อย่างหัวเสีย ตะวันก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่สบตากับเจ้านาย ประโยคหลังทำเอาชายหนุ่มนิ่งไปพักใหญ่พยายามนึกคิดว่าข้อมูลมันหลุดออกไปได้ยังไงใบหน้าหล่อเผยให้เห็นถึงความเคร่งเครียดเป็นอย่างมากเขาถอนหายใจออกอย่างแรง" เฮ้ย! ช่างมัน.....แค่ส่งของให้ลูกค้าได้สำเร็จทันเวลาก็โอเคแล้ว......แต่แกต้องไปสืบมาว่าข้อมูลมันหลุดออกไปได้ยังไง "" ครับนาย "สุ้มเสียงที่เรียบนิ่งแฝงไปด้วยคำสั่งที่ดุดันในช่วงท้าย ตะ
더 보기

บทที่ 52 | ดักมาดักกลับ

ณ.บ้านอัครกาญท้องฟ้าที่มืดสลัวในยามเช้าเมฆปกคลุมทุกพื้นที่ทำให้ไม่มีแม้แต่แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาได้ลมเย็นพัดผ่านไปตามต้นไม้ใหญ่ทำให้บรรยากาศในบ้านสวนยิ่งสดชื่นมากยิ่งขึ้น ชายวัยกลางคนเจ้าของบ้านเดินสูดอากาศบริสุทธิ์อย่างอารมณ์ดี" นายครับ! ทางบ้านแสงฟ้าแจ้งมาว่ากำลังจะมีเด็กล็อตใหม่เข้ามา "" ดี! เช็คให้เรียบร้อยถ้าเด็กคนไหนตรงตามที่ลูกค้าต้องการก็ส่งไปได้เลย "" ครับนาย "ชายหนุ่มชุดดำค่อยเดินเข้ามาเขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเสียงทุ้มกระซิบบอกกับเจ้านายอย่างแผ่วเบา ชายวัยกลางคนแค่นเสียงพูดออกมาอย่างชอบใจอีกฝ่ายรับคำสั่งก่อนจะก้มศีรษะให้ผู้เป็นนายเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป" ไอ้คินส์....... มานี่สิ "" ว่ายังไง "" ฉันมีงานให้ผู้หญิงของแกทำ "เดชาเดินเข้าบ้านมาเป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกชายคนโตเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน เขาตะโกนเรียกอย่างดังจนอีกฝ่ายถึงกลับหันขวับก่อนจะค่อยๆ เดินมาตามคำสั่ง เสียงทุ้มงัวเงียเอ่ยถามชายวัยกลางคนก่อนที่เขาจะค่อยๆ
더 보기

บทที่ 53 | ลอบกัด

ค่ำคืนในฤดูหนาวสายลมที่พัดผ่านเย็นยะเยือกท้องฟ้าอันกว้างถูกปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆอย่างหนาแน่น ดวงตาคมเย็นชามองไปรอบๆ สถานที่อันกว้างใหญ่ขาแกร่งทั้งสองเดินไปยังท่าน้ำ" นายครับ! คนของเราพร้อมแล้ว......ยังคืนนี้พวกมันไม่รอดออกแน่นอนครับ "" หึ! ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก.......เอาตัวการมันมาก็พอ "" ได้ครับนาย "เสียงทุ้มแจ้งข่าวกับผู้เป็นนายอย่างหนักแน่น หิรัญแค่นเสียงออกมาอย่างชอบใจดวงตาคมเย็นชายังคงจับจ้องเงาสะท้อนผ่านสายน้ำอันนิ่งสนิทตะวันก้มศีรษะให้เจ้านายหนุ่มเล็กก่อนจะเดินออกไปครืด ครืด!!โทรศัพท์เครื่องหรูสั่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง หิรัญหลุดออกจากภวังค์ล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูทตัวนอกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อของผู้ที่โทรเข้ามาเขากดรับทันทีโดยไม่ได้ลังเลก่อนจะเดินเข้าไปในตึกร้างสถานที่ที่เขาเตรียมต้อนรับผู้ที่กล้าบังอาจมาลูบคมมาเฟียหนุ่ม" ไอ้รัญ! ทางนี้พร้อมแล้วนะเว้ย.....ถ้ามีอะไรผิดพลาดเดี๋ยวพวกกูจัดการเอง "" เ
더 보기

บทที่ 54 | รังเกียจฉันใช่ไหม

 หลังจากเกิดเรื่องในครั้งนั้นหิรัญก็ยอมไม่ปล่อยให้ลี่หลินไปไหนคนเดียวอีกเลยถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ได้ไปด้วยแต่เขาก็ให้ลูกน้องตามประกบทุกฝีก้าวห้ามให้หญิงสาวคาดสายตาไปได้เพราะกลัวว่าคนของอัครกาญจะทำอะไรในสิ่งที่เขาคาดไม่คิดก็เป็นได้" หลิน! ไปคลับกัน "" คิดยังไง.....ชวนออกไปข้างนอก "" ก็เห็นเธอเครียด.....หมกตัวอยู่แต่กับหนังสือเรียน.......เลยอยากชวนไปเที่ยว " ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานก็พบกับลี่หลินที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือเป็นอย่างมากเสียงทุ้มอ่อนลงออดอ้อนหญิงสาวมือหนาจับเก้าอี้ทำงานให้หมุนมาประจันหน้ากับเขา ดวงตากลมหรี่ลงมองใบหน้าหล่อด้วยความแปลกใจหิรัญยันตัวขึ้นเต็มความสูงจับมือเล็กก่อนจะพากันกลับเข้าห้องนอน" อาบน้ำก่อนเลยนะ.....เดี๋ยวเตรียมชุดเอาไว้ให้นะครับ "" แปลกๆ นะป๋า!!......มีอะไรรึเปล่าเนี่ย " รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อดวงตาคมหยาดเยิ้มมองคนตรงหน้าอย่างมีพิรุธเขาไม่สนว่าหญิงสาวจะพูดจะบ่นอะไรมือหนาดันหลังของเธอเข้าห้องน้ำทันทีก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบออกจากห้องแล้วรีบโทรหาลูกน้องของเขาทันที
더 보기

บทที่ 55 | ได้เจอสักที

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ ดวงตาคมกะพริบถี่ๆ ปรับโฟกัสโดยเร็วเมื่อผ้าม่านผืนใหญ่ถูกเปิดออกรอยยิ้มกว้างฉายขึ้นบนใบหน้าหล่อหิรัญดันตัวพิงกับหมอนใหญ่มองดูหญิงสาวจัดเก็บห้องนอน" ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำสิคะ "" อยากให้หลินอาบให้จังเลย "หญิงสาวหันกลับมาเห็นชายหนุ่มเอาแต่นั่งยิ้มอย่างมีความสุขเธอเลยแกล้งไม่สนใจ เสียงทุ้มอ้อนวอนดวงตาคมหยาดเยิ้มมองคนตัวเล็กอย่างไม่ละสายตาไม่ว่าลี่หลินจะเดินไปไหนหรือทำอะไรมือหนาหยิบเสื้อคลุมที่เธอเอามาให้สวมใส่อย่างเรียบร้อย" อื้ออ ป๋า~ "" หอมจังเลย "คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสของท่อนแขนแกร่งที่โอบกอดเธอจากทางด้านหลัง จมูกโด่งคลอเคลียซุกไซร้ไปตามซอกคอลำระหงสูดดมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเธออย่างหลงใหล ลี่หลินหันกลับมาประจันหน้าเมื่ออีกฝ่ายคลายอ้อมกอด" ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ.....วันนี้หลินต้องไปฝึกงานกับป๋าวันแรกนะ....ไม่อยากสาย "" จริงด้วยลืมไปเลย.....รอแป๊บนะครับ "หิรัญกอดกระชับร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขนโ
더 보기

บทที่ 56 | กำจัด

ณ.บ้านอัครกาญแสงแดดยามบ่ายที่ร้อนแรงก็ไม่สามารถสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนใหญ่เข้ามาได้ภายในห้องต่างๆ ของบ้านเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ บริเวณภายนอกที่มีร่มไม้ใหญ่ก็มีชายชุดดำอยู่ประจำอยู่คอยระวังทุกฝีก้าว" นายครับ คุณใบบัวมาขอพบ "" เข้ามาเลย "เสียงทุ้มแหบตอบรับอย่างแผ่วเบาชายหนุ่มชุดดำเลยรีบออกจากห้องทำงานไปตามหญิงสาวทันที ไม่นานใบบัวก็เดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเธอยกมือไหว้ชายตรงหน้าอย่างนอบน้อมก่อนจะถือวิสาสะเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงด้านหน้าของโต๊ะทำงาน" นี่ค่ะ สิ่งที่คุณอยากได้ "" ดีมาก!! และนี่ของเธอ "ใบบัวพูดพลางเลื่อนซองเอกสารไปให้ชายวัยกลางคน เดชาแค่นเสียงออกมาอย่างชอบใจพร้อมกับยื่นใบเช็กสีขาวที่ไม่ระบุจำนวนตัวเลขให้เธอ หญิงสาวลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปรับมัน ดวงตาคู่สวยมองมันอย่างตั้งใจก่อนจะพับเก็บใส่กระเป๋าสะพาย" ถ้าไม่มีอะไรแล้ว บัวขอตัวนะคะ "" เชิญ!! "เม
더 보기

บทที่ 57 | แค่นี้ยังดูแลไม่ได้

ณ.บ้านเลิศวชิรกุลภายในบ้านวุ่นวายอีกครั้งเหล่าแม่บ้านต่างวุ่นเตรียมอาหารเย็นกันอย่างเร่งรีบเนื่องจากได้รับคำสั่งด่วนเข้ามาว่าจะมีแขกมากินข้าวที่บ้านอีกแล้วและอีกไม่กี่นาทีทุกคนก็จะมาถึง" เร่งหน่อยเร็ว....ต้องให้เสร็จก่อนนายมา.....แล้วยัยบัวกับยัยดาวไปไหนเนี่ย "" ออกไปกันตั้งแต่เช้ายังไม่กลับเลยป้า "เสียงทุ้มแหบเอ่ยเร่งทุกคนทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่ติดอยู่กับผนังก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้วแต่ทำไมสองสาวยังไม่กลับมาสักทีมันผิดปกติเกินไป" เร่งมือ...เดี๋ยวฉันไปจัดโต๊ะก่อน "" ค่ะ "หญิงวัยกลางคนรู้สึกไม่ดีรีบเดินออกมาจากห้องครัวเพื่อไปตรวจเช็กที่ห้องนอนของสองหญิงสาว เธอเดินเข้าไปในห้องทั้งสองก็ไม่พบสิ่งผิดปกติเสื้อผ้าและกระเป๋ายังอยู่ที่เดิมไม่มีสิ่งใดเคลื่อนย้ายไปไหนเมื่อเห็นว่าทุกอย่างปกติแต่เพื่อความแน่ใจเธอเลยลองโทรหาสองสาวแต่ยังไม่ทันจะได้โทรเสียงรถยนต์จำนวนมากก็ขับเข้ามาในบ้านทำให้แสงต้องรีบออกไปรอหน้าก่อน
더 보기

บทที่ 58 | ห่วงหน้าพะวงหลัง

ณ.ลานบรรจุตู้บริษัทXXในเครือของอัครกาญบริเวณที่ดินอันโล่งกว้างมีตู้คอนเทนเนอร์มากมายหลากหลายวางเรียงรายรอรถเข้ามาเอาตู้ออกไปส่งยังท่าเรือและบริษัทต่างๆ ข้างกันมีลานตู้เปล่าที่กำลังรอการบรรจุสินค้า" ไหนพ่อบอกว่า...ให้ผมพาหลินมาแค่เอามาตกลงเรื่องธุรกิจกับป๋าหิรัญไม่ใช่หรอแล้วนี่มันอะไร "" หึ! ธุรกิจสะอาดกูไม่สนแล้ว....ลูกค้าทางจีนอยากได้แบบนี้...มันราคางาม "เสียงโวยวายของครามดังลั่นไปทั่วห้องสำนักงานเมื่อรู้ว่าผู้เป็นพ่ออย่างเดชาจะเอาเพื่อนสาวของเขามาขายรวมกับเด็กคนอื่นๆ ที่ถูกหลอกมาจากสถานที่เด็กกำพร้า ชายหนุ่มแทบทรุดลงพื้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมาอย่างบ้าคลั่ง" ผมจะไม่ยอมให้พ่อทำแบบนี้อีก "" ไอ้คราม....มึงอย่าเยอะ....กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้นึกถึงครอบครัวเป็นหลัก "คินส์ลุกพรวดขึ้นจากโซฟากำลังจะออกจากห้องแต่ก็ถูกมือหนาของคินส์พี่ชายคว้าเอาไว้เสียงทุ้มพูดข่มขู่น้องชายเอาไว้ ชายหนุ่มนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะสะบัดตัวออกอย่างแรง เขาเดินออกจากห้องสำ
더 보기

บทที่ 59 | อย่ามาเล่นลิ้น

เสียงเด็กๆเริ่มดังงอแงมากขึ้นใบบัวและดวงดาวพยายามปลอบขวัญเด็กให้เงียบลงพร้อมช่วยกันแก้มัดให้เด็กๆคนอื่นๆมีเพียงลี่หลินและเด็กผู้ชายอีกสองสามที่โตกว่ากำลังช่วยกันพยายามหาทางออก" พี่! พวกเราจะเอายังไงกันดี....มันไม่มีช่องว่างให้หนีเลย "" พี่ครับ! ตรงนี้เราน่าจะออกไปได้นะครับ "เสียงเล็กของสองเด็กชายทำให้ลี่หลินหันมามองทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู หญิงสาวนั่งย่อตัวลงลูบศีรษะของเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยนก่อนที่ดวงดาวและใบบัวจะเดินเข้ามาส่งยิ้มอ่อนๆให้เด็กชายสองคนเล็กน้อย" นี่ครับ! ตรงนี้ "" ...... "นิ้วเล็กๆชี้ขึ้นไปที่ช่องหน้าตาด้านบนที่มีแสงไฟจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาก่อนจะหันมาบอกสามสาวอย่างไร้เดียงสา ลี่หลินยิ้มให้เด็กชายเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหาทางปืนลังไม้ขึ้นไปด้านบน" คุณหลินระวังตกนะคะ "" ช้าๆ ค่ะ ข้างบนเป็นยังไงบ้างคะ "ดวงดาวพยุงตัวของลี่หลินลงจากลังไม้มากมายที่วางกองอยู่ท่วมหัวเสียงใสเ
더 보기

บทที่ 60 | คิดถึง

หิรัญเดินเข้ามายังท่าเรือร้างด้วยท่าทางมาดนิ่งดวงตาคมแผ่รังสีอาฆาตมองไปรอบๆ อย่างไม่สามารถคาดเดาได้ถึงแม้ว่าเขาจะอ่อนเพลียเป็นอย่างมากก็ตาม มือหนาถือปืนกระบอกสีดำเอาไว้แน่นเดินเข้ายังตึกร้างอย่างช้าๆแปะ แปะ!!เสียงตบมือแบบเยาะเย้ยดังขึ้น ดวงตาคมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเย้ยหยัน คินส์ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้าๆ เดินเข้ามาประจันกับหิรัญอย่างไม่กลัวสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างไม่ยอม คินส์แค่นเสียงออกมาอย่างชอบใจมือหนายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก่อนจะโน้มตัวลงเอ่ยชมอีกฝ่าย" มาตรงเวลาดี "" หลินอยู่ไหน "ชายหนุ่มไม่ได้สนว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรเขาเอ่ยถามหาหญิงสาวทันที ก่อนจะเห็นเดชาเดินออกมาพร้อมกับปืนที่จ่อศีรษะของลี่หลินเอาไว้คินส์แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแบบนิ่งๆแกร๊ก" หยุดอยู่ตรงนั้น...ถ้าไม่อยากให้เมียมึงตาย....แล้วก็วางปืนลงด้วย "หิรัญกำลังจะพุ่งตัวหาคนรักแต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายปลดเซฟตี้ขอ
더 보기
이전
1234567
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status