All Chapters of Bilyonaryong Kapitan (SPG): Chapter 261 - Chapter 270

Napakurap ako ng ilang beses, trying to process what he just said. “A-anong sinabi mo?” “I said,” nilapit niya ang mukha niya sa akin, halos maramdaman ko na ang init ng hininga niya, “be my date tomorrow.” “Teka, joke ba ‘to?” “Nope. Dead serious.” Tumikhim ako at umatras ng bahagya. “Wait lang. May event ba? Fiesta? Bakit ako pa? Bakit hindi na lang si Lexi? For sure sasama 'yon sa'yo." Ngumisi siya, the kind of grin na alam mong may binabalak. “Ikaw ang gusto kong makasama.” “Kael!” “Lira,” he trailed off. “It just a date. It won't hurt you. Besides, kondisyon lang naman 'to.” “Alam ko! Busy ako! Iba na lang!” “No,” bahagya siyang lumapit, tapos ibinaba ang mukha papantay sa akin. “I know you're mad at me. I should do something about it. So here I am, doing something.” “Ang kapal ng mukha mo, ah. ‘Yan ba ang something mo? Date? Dinaan mo pa talaga sa kondisyon, bwisit ka!” “Of course. That’s the best apology package there is—me.” Napanganga ako. “Wow. Just wow. Taas ng

Tahimik lang kami buong biyahe. Gustuhin ko man magsalita, naiilang ako dahil sa nangyari. Ano ba kasing pumasok sa isip niya para gawin ‘yon? Nagseselos ba siya?Napabuntong-hininga na lamang ako at tumingin sa labas, pinipilit iwaglit sa isip ko ang halik na ‘yon.“Did you bring your inhaler?” he finally broke the silence. Tumingin ako sa kanya. Nagtagpo sandali ang mga mata namin bago siya tumingin sa daan. “May dala ako.”I was shocked. Huwag mong sabihin na may asthma rin siya?Umayos ako ng upo. “M-May asthma ka rin? Kailan pa?”“No,” he replied, his voice still cold. Mukhang galit pa rin siya pero gusto pa rin akong kausapin. “Bumili ako just in case wala kang dala.”Napamaang sandali ang bibig ko. “W-Wala akong dala. Hindi naman siguro mausok ang pupuntahan natin?” I asked just to clarify. Hindi ko naman alam kung saan kami pupunta. Sumama lang ako para may kasama siya. And besides, kondisyon niya ‘to.“Hindi,” tipid niyang sagot. “Just tell me when you need it.”Tumango ako.

Hindi ko alam kung paano ako nakalayo sa lugar na 'yon para makaiwas sa gulo o anumang pinagtatalunan nila. Ang ayoko sa lahat ma-involve sa away lalo na kung tungkol sa relasyon. Gustuhin ko man na awatin sila, natatakot ako na baka ma-trigger ulit ang sakit ko katulad no'ng dati. Ayokong umabot sa puntong may kailangan na namang umalis dahil sa sakit ko.Tuloy-tuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa 'di ko namalayang nasa gilid na pala ako ng kalsada. I was too preoccupied to notice that I’d already stepped into the muddy part of the path, but I ignored it. Hindi naman ako maarte kaya ayos lang na maputikan ako.Habang tinatahak ko ang daan pauwi, naalala ko 'yong nangyari kahapon, iyong sinaksák na dalaga sa tabi ng kalsada. Napatingin ako sa unahan at napahinto sa takot nang mapagtanto kong walang katao-tao. Wala akong kasama. Walang dumaraan na traysikel, kotse o jeep. Ang tahimik, pero ang lamig.Napalunok ako at dahan-dahan pumihit para tumingin sa likod pero wala ring tao. An

"Sinabi ko bang kami na? Alam mo Ara, tigil-tigilan mo 'ko. Makakatikim ka talaga sa akin kapag 'di ka pa tumigil," sermon ko sa kanya pero nginisihan lang niya ako. "Doon ka na nga. Naghuhugas 'yong tao. Kita mong maputik ang paa ko."Nagkibit-balikat lang siya. "Ano ba kasing nangyari at maputik 'yang paa mo? Tinakbuhan mo ba si Arkin?"Sandali akong natigilan nang maalala ko na naman ang nangyari kanina.Napabuntong-hininga ako at nagpatuloy sa paghuhugas. "Wala.""Sus, meron 'yan. Kung makabuntong-hininga ka naman parang ang lala nang nangyari. Spill the tea. Parang 'di kaibigan, eh.""Chismosa ka lang," sikmat ko at napamura ng halos itulak niya ako. Muntik na tuloy akong sumubsob. "Ara!"Mabilis siyang lumayo at bumalanghit ng tawa. "Magsabi kana kasi! Ipagkalat ko sa gc na kayo na. Sige. Ayaw mo sabihin ah."Tinapos ko muna ang paghuhugas ng paa bago ko ito balingan ng tingin. "Hindi. Walang kami. Kulit kasi."Tumango-tango siya. "Eh bakit maputik 'yang paa mo?" usisa pa niya.

Bigla kong narinig ang malakas na tikhim mula sa likod, dahilan para pareho kaming mapalingon ni Kael. “Ohhh…” mahaba at puno ng malisya ang tono ni Ara, nakapamaywang pa habang nakasandal sa pinto ng kusina. “I didn't know na pwede pa lang magdate sa kusina. Hm, hindi na rin masama.” She teased, grinning from ear to ear. Napairap na lang ako at sinamaan siya ng tingin. Kailan ba titigil ang babaeng 'to? Kanina pa siya. Hindi ba siya nauubusan ng sasabihin o i-aasar sa amin? Malapit ko na 'tong bigwasán. “Ara,” madiin kong sabi, pero ngumisi lang siya lalo. “Date agad? Naghuhugas lang kami ng plato, huwag kang ano dyan!” “Uh-huh,” sagot niya, kunwari seryosong tumango-tango. “Ganyan din ‘yong dialogue ng mga nasa teleserye bago magkaaminan. ‘Naghuhugas lang kami ng plato.’ Pero minsan, nauuwi pa sa halikan.” Sabay kindat sa akin. “Next scene, may slow-mo tapos may background music pa. Alam mo na.” “Nababaliw ka na, Ara," sikmat ko. "Ano ka director? Kung bumalik ka na lang kaya s