《Bilyonaryong Kapitan (SPG)》全部章節：第 281 章 - 第 290 章

Ara's POV "Oh, si Lira? Nasaan?" takang tanong ko nang si Arkin lang ang lumabas ng kwarto. "Pagod? Pinagod mo?" pang-aasar ko na tinawanan lang niya. "Sus, halata naman. Huwag mong pagurin masyado. Mabinat 'yon, sapakin kita." Namulsa siyang tumungo sa kusina. "Hindi naman. She passed out." "Becauseeeee?" Bumaling ako ng tingin sa kanya, gulat na gulat. "Seryoso ba? Ginawa niyo?" "Stop asking." Awtomatikong pumihit ang ulo ko pagkarinig sa boses na 'yon. "Oh, bakit ganyan ang mukha mo? Hindi ka ba masaya na makita ako?" Ngumisi siya. "I'm here to help." "Ha? Ano ulit? Kapal ng mukha mo. Saka anong help sinasabi mo?" takang tanong ko, halos magsalubong ang kilay. "Wag kang feeling na may gusto ako sa'yo. Sinabi lang 'yon ni Lira para asarin ako." Mas lalong lumawak ang ngisi niya. "Sounds defensive. Paano kung ako ang may gusto sa'yo?" "What?!" Para akong nabingi sa sinabi niya, rinig ang mahinang tawa ni Arkin sa likod. "Nababaliw ka na ba?" "Malapit na kung magiging tayo." Sa

“Oh, ba’t parang pinagsakluban ka ng lupa’t langit dyan? May problema ba?” tanong ni Ara at tumabi sa akin.Nandito ako sa counter sa may store, hinihintay si Kael. Ilang araw na siyang hindi nakakabalik kakatulong sa mga nasalanta ng bagyo. Sinubukan ko siyang tawagan pero hindi na ma-reach. Hindi ko maiwasang mag-alala. Halos mag-iisang linggo na, na wala siyang paramdam sa akin.Tumingin ako kay Ara, hindi maiwasang maging emosyonal. “I’m worried, Ara. Ilang araw na siyang hindi umuuwi.”“Na para bang asawang uuwian?” biro niya. Inismiran ko lang ito na tinawanan niya ng mahina. “Biro lang. Huwag kang umiyak, gagi. Uuwi rin ‘yon sa’yo. Sadyang busy lang siguro? Tumutulong? Alam mo naman ang isang ‘yon, nasa dugô na ang tumulong. Baka nakakalimutan mong prinsipe ‘di ba? Alam kong nag-aalala ka sa kalagayan niya, pero ‘teh, magtiwala ka na lang na babalik siya. Hindi man ngayon, baka bukas or sa makalawa. Umasa kang babalik siya. For now, tulungan mo na lang ako magtanggal ng mga ite

“Mukhang tuluyan nang naka-recover si Arkin ah,” si Jessa nang lumapit ito sa akin. “Nakita ko ngang romonda sila kanina nila Kaido kasama iyong ibang tanod at kagawad. May bago yatang project ang kapitan pagkatapos ng bagyo.”Nilingon ko siya pagkatapos kong tupiin ang tela. Katatapos lang ng birthday niya since dito siya nagcelebrate. Malaki kasi ang space dito sa labas kaya kahit marami ang dumating, kasyang-kasya.“Anong project?” kuryoso kong tanong. “May bago na bang kapitan? Hindi na si Kuya Raze?”“Hindi ko sure eh. Acting chairman siguro? Alam mo na mas gusto ng mga tao dito na si Raze pa rin ang kapitan kahit malayo. Grabe rin ‘no? Namo-monitor pa rin niya ang nangyayari sa lugar natin,” manghang sabi pa niya. “Anyway, salamat nga pala at pumayag ka na dito ako magcelebrate. Less gastos.” Tumawa siya at umakbay sa akin. “Libre ko kayo kapag milyonarya na ako.”“Baka sa susunod na buhay na lang siguro?” biro ko pa. Natawa na lang kami pareho at lumapit kina Ara at Kaido na ha

I was hired as a secretary in one of the most famous companies in Manila. Pero ni minsan hindi ko nakita ang mukha ng boss ko. Nakakapasok ako sa opisina niya, pero hindi ko siya naaabutan o baka talaga hindi siya naglalagi roon.I was the one who handled everything, his schedules, paperworks and meetings. Pakiramdam ko ako ang acting CEO kahit baguhan pa lang ako. Sa ilang taon ba naman na nilagi ko rito, sinong hindi matututo? Sinong hindi mahahasa? Plus tinutulungan pa ako ni Nicole.Dapat sana’y sa kanya ako mag-a-apply kahit assistant lang, pero hindi ako ganun ka-techy kaya naghanap ako ng iba. Naintindihan naman niya kaya tinulungan na lang niya ako makapasok sa ibang kumpanya.“Sheika, iyong boss ba natin, hindi pumapasok? Bakit hindi ko siya nakikita?”“Ah, ‘yon ba?” tumango siya at inilapag ang hawak na folder sa lamesa. “Wala ‘yon lagi. Out of the country. Minsan lang ‘yon pumasok. Hindi kasi ‘yon mahilig sa phone calls pagdating sa pakikipagdeal. Personal dapat. Sanay na r

It makes sense now. Kaya pala hindi nila ako pinasabay sa kabilang kotse dahil nandito siya. Para ano? Kausapin ako? Gagô. Sobrang gagô.“Itabi mo ang kotse. Bababa ako,” I said, voice flat, drained. Ayokong makita ang pagmumukha niya at baka masuntôk ko siya sa naipong inis at galit na ilang taon kong kinimkim. “Or do you want us to crash? You choose.”“I’m still your boss, Lira. Stop ordering me,” malamig niyang sagot.“Your boss?” I let out a bitter laugh. Talagang pinaglalaban niya ang pagiging boss niya, para ano? Kontrolin ako? Fvck him! “Then I quit. Madali lang naman.”“Lira, please…”“Ibaba mo ’ko, Kael!” I yelled, reaching for the door handle only to realize it was locked. “Ayaw mong buksan? Susuntukin ko ’tong bintana.”“Fine! Fine!” he said quickly the moment I lifted my fist to punch the glass. “We’re almost at the mall.”“Fvcking bullshît! Since when?! Kailan ka pa naging parte ng pamilya namin?!” Wala siyang sinabi, pero alam ko—alam kong pareho lang ang pupuntahan nam