All Chapters of Bilyonaryong Kapitan (SPG): Chapter 291 - Chapter 300

Mabilis ang lakad namin ni Nicole palabas ng mall. I wasn’t even seeing the way clearly anymore. It was all blurred because of tears. She held my arm tightly while I hugged my bag to my chest. Para akong bata na nawawala sa gitna ng gubat na 'yon lang ang tanging pwede kong kapitan. I was getting weaker with each passing step. Nanginginig ang buong katawan ko sa anxiety, sa sakit—it was all mixed. Kinakain ako ng emosyon ko. Anytime now, baka bumigay ako. I tried to be strong, strong enough to steady myself, but I was trembling. “Lira, breathe… hey, look at me,” Nicole whispered while opening the passenger door. “Sit down, please. You’re shaking.” “M-Masakit, Nicole. Sobrang sakit.” My lips trembled, my fingers, my shoulders, even my jaw. Wala na akong kontrol sa sarili ko. Pagkaupo ko sa passenger seat, Nicole held my face gently. “You’re okay. I promise. You’re safe. Wala na si Kael. Hindi na niya tayo sinundan. Huwag mo na siyang isipin. You're healing. Huwag mong hayaan na ma

Naiwan sa ere ang kamay ni Kaido at napatigil nang magtama ang tingin namin. "Naks! Ganda natin, Lira, ah! Blooming. Kamusta?" Napakamot siya ng batok at hilaw na ngumiti sa akin. "Maya ka na pala Arkin, kay Lira muna ako. Baka palayasin ako eh," biro pa niya. "So, kamusta?" Tinapik niya ang balikat ko. "Biglang ganun eh," parinig ni Ara. "Takot?" "Ssh, tahimik my luvs." Napangiwi na lang si Ara sa tinuran nito. "Nangangamusta ako dito, huwag mo namang sirain. Dapat maging sipsîp, delikado eh." Iyong inis ko sa katabi niya, napalitan ng tuwa dahil sa pagiging cool-boy niya kuno. Pero halatang kabado. Pinagpapawisan ba naman ang noo. "Ayos lang," tipid kong sagot at lumayo kay Kael na matamang nakatitig sa akin. "Kanino ka sasama? Sa amin o dyan sa katabi ko?" "Uh..." Napatingin siya kay Kael. "Kung hindi ka magagalit, pwede bang sa kanya muna?" "Kai..." Ara and her warning tone. "Walang problema sa akin. Kay Ara ka magpaalam," sabi ko at binalingan ng tingin ang kaibigan. Si Jes

I don't have that kind of money… millions of dollars? Saan ako kukuha no’n? Saan ko pupulutin ’yon? We are talking about millions of dollars here!Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatulala sa kawalan. My lips were still trembling. My vision started to blur. I couldn't breathe, my asthma was attacking.Isa lang ang naiisip ko ngayon, ang magmakaawa. Lumuhod kay Mr. Muller para lang hindi niya ako sampahan ng kaso at pagbayarin ng ganun kalaking halaga.“I-I didn’t do it…” halos bulong kong sabi. Wala na akong pakialam kung nandito si Kael at Kaido. This time, I will risk myself, my dignity, para lang hindi madamay ang mga kaibigan ko sa problema ko dahil paniguradong tutulong sila. “P-Please, Mr. Muller.”“Lira!” si Kaido na mabilis akong dinaluhan nang akmang luluhod na ako. Akala siguro nila mahihimatay ako, pero hindi.Nakita ko kung paano nagpigil si Kael na sumunod hanggang sa tumayo ito.“I’ll pay, Mr. Muller. I’ll pay the damages,” matigas na sabi nito. “Kasalanan ko rin n

“Oh ba't parang galit ka naman sa mundo? Akala ko ba okay na kayo ni Kael?” Salubong ni Ara paglabas ko ng kwarto. “Teh, maawa ka sa tao. Isang buwan na ‘yon nanunuyo. Nag-e-effort sa'yo.”Sinamaan ko siya ng tingin. “Ano naman? Kasalanan niya ‘yon! Nakakainis lang kasi…”“Kasi? Hindi ka pinagbigyan sa gusto mo? Gagi, nagpapatayo ‘yon ng bahay niyo. Nag-i-invest din. Ano pa ba ang kulang? Quality time? Teh, eh halos hindi na nga ‘yon umalis sa tabi mo. Hindi na rin pumapasok sa kumpanya. What's wrong with you?”“Nauumay ako sa mukha niya,” iritang sabi ko. “Alam mo ‘yong… basta naiirita ako! Ayaw niya akong pagbigyan!”“Ng ano nga kasi?!” At mukhang naiirita na rin sa akin si Ara. “Ng sèx ba?”“Gaga ka, hindi!” Tinaliman ko siya ng tingi. “Puro kasi trabaho.”“Anong gusto mo tambay?” Tinaasan niya ako ng kilay at humalukipkip. Minamalditahan na naman ako.“Eh! Syempre hindi! Ano kasi…”“Kaka-kasi mo, sasapakîn na kita! Ano ba!?”“Ewan ko!” Padabog akong naglakad papunta sala. Binuksan

Nandito pa rin kami sa entertainment complex. ‘Yong mga kasama namin, enjoy na enjoy sa paglalaro habang ako naman, nahihilo pa rin at parang nasusuka na naman. The only way to ease even a little of this dizziness is by smelling Kael’s neck.Kanina pa nga sila nang-aasar, pero dedma lang sa akin. Saka feeling ko may idea na sila kung bakit ako nagkakaganito especially Ara. Tinanong nga niya ako kanina kung bakit masama ang pakiramdam ko, sabi ko nahihilo, tapos hindi na siya nagtanong pa. Tumango lang bilang sagot.And Jessa? Bakit daw panay amoy ako sa leeg ni Kael? Tinawanan lang siya ni Ara at hinatak sa bowling area. Si Kaido kasi at Kioski nasa basketball area, you know boys, mahilig sa gano'ng sport."Lira, laro na! Panay ka amoy sa leeg ni Kael. PDA na kayo niyan!" sigaw ni Jessa."Later," sagot ko na para bang makakalaro pa ako. Baka ako pa 'yong mapunta doon sa dulo.I know it sounds ridiculous, pero wala talaga akong choice. His scent was the only thing keeping me grounded.