All Chapters of The Doctor's Secret Baby: Chapter 21 - Chapter 30

Adrian’s POV​Nandito na kami. Sa wakas, tahimik. Pero aminin ko, medyo awkward. Sanay kasi kaming laging may pasyente, may nurse na tumatawag, o si Tita Victoria na laging nakabantay. Ngayon? Kaming dalawa lang ni Liana sa gitna ng gubat. Walang signal, walang distraction.​At doon ko narealize... hindi ko pala alam kung paano makipag-date nang normal.​"Adrian, sure ka bang walang multo dito?" tanong ni Liana habang nakatingin sa labas ng glass wall. Nakabalot siya sa jacket ko, mukhang pagong na ewan.​"Liana, doctor tayo. Science ang pinaniniwalaan natin, hindi aswang," asar ko sa kanya habang sinusubukang magluto ng pasta sa kusina. Seryoso, mas madali pang mag-opera kaysa mag-estimate ng asin sa carbonara. "Tsaka kung may multo man, mas matakot sila sa akin. Ako ang 'Savage Doctor,' 'di ba?"​"Yabang nito," bulong niya pero lumapit siya sa kusina. "Akin na nga 'yan. Baka ma-food poison pa tayo sa luto mo, sayang naman ang pagtakas natin kung sa diarrhea lang tayo matatapos."​N

​Lucas’s POV​"Hoy, Sera! Hintay naman! Ang bilis mo maglakad, parang may hinahabol na suspect ah! Porke ba Detective ka, kailangan laging on the go?" sigaw ko habang hinihingal na bumababa sa secret tunnel mula sa cabin ni Adrian.​Bitbit ko pa rin 'yung ilang empty bags at 'yung natirang chicharon na hindi na nagalaw ni Liana dahil busy siya sa pagkain ng mangga na may Nutella kanina. Ang dilim dito sa tunnel, amoy lupa at lumang semento, pero dahil si Sera ang kasama ko, parang gusto ko na lang mag-stay dito forever. Chos. Pero seryoso, ang hirap maging protective na kuya kung ang kasama mo ay isang babaeng kayang i-handcuff ka sa loob ng limang segundo.​Tumigil si Sera sa paglalakad at lumingon sa akin. Kahit madilim at tanging flashlight lang mula sa phone ko ang ilaw, kitang-kita ko pa rin 'yung poker face niya. 'Yung tipong kahit manalo sa lotto o makakita ng multo, hindi magbabago ang expression.​"Lucas, kailangan nating makalabas dito bago mag-sunrise. Ang V-Group ay hindi

​Sera’s POV​Alas-kwatro na ng madaling araw. Ang kalsada ay parang isang mahabang itim na laso na walang katapusan. Sa loob ng van, tanging ang mahinang liwanag mula sa dashboard at ang hininga ni Lucas ang naririnig ko.​Nakasandal ako sa upuan, hawak pa rin ang asul na folder. Confidential. Isang salitang pamilyar sa akin bilang detective, pero ang laman nito... mas mabigat pa sa kahit anong kasong hawak ko sa Bureau. Ang ugnayan ng pamilya Ramirez at Cruz ay hindi lang basta business. Ito ay isang kasunduan na isinulat sa dugo bago pa man ipanganak sina Adrian at Liana.​"Sera, baka matunaw 'yang folder. Tingin ka naman sa akin, oh. Mas gwapo ako sa mga papel na 'yan," basag ni Lucas sa katahimikan.​Hindi ko siya tiningnan, pero hindi ko rin napigilan ang bahagyang pagtaas ng sulok ng labi ko. "Lucas, mag-drive ka na lang. Malayo pa tayo sa safehouse."​"Grabe, 'yung ngiting 'yun! Nakita ko 'yun! 0.5 millimeter na naman!" tawa niya, sabay kabig sa manibela. "Alam mo, Detective, k

​LIana's POV​"Dahan-dahan lang sa paglalakad, Sweetheart. Baka mapano kayo ng mga babies natin," OA na paalala ni Adrian habang maingat na nakaalalay sa bewang ko paakyat ng hagdan.​Nang makarating kami sa taas, naupo siya sa couch at tinapik ang kaniyang hita—isang imbitasyon na alam kong hindi ko tatanggihan. Ngumisi ako nang nakakaloko. Imbes na maupo nang maayos, sinadya kong humarap sa kaniya at direktang naupo sa kaniyang pagkalalaki.​"Oh! Sweetheart naman!" mahina niyang bulyaw, bahagyang namumula ang mga pisngi. Sinubukan niyang ilayo nang bahagya ang balakang ko pero mas lalo ko lang ibinaon ang upo ko roon.​"Bakit?" inosente kong tanong. Nilapit ko ang mukha ko sa kaniya, akala niya ay hahalikan ko siya pero sa huling sandali ay dumaan lang ang labi ko sa kaniya patungo sa kaniyang tenga.​Huminga ako nang malalim doon bago dahan-dahang idinilaan ang dulo ng kaniyang tenga. Naramdaman ko ang paninigas ng buong katawan ni Adrian. Ewan ko ba, sa panlasa ko ngayon, tila siy

Victoria's Pov ​Tumingin ako sa salamin. Ang suot kong puting suit ay tila nagbibigay sa akin ng aura ng isang anghel, kahit na alam ko sa sarili ko na ang impyerno ay naghihintay na sa aking pagbaba. Inayos ko ang aking buhok at dahan-dahang pinunasan ang mga daliri kong nanginginig sa galit.​Galit ako dahil nakatakas si Adrian. Galit ako dahil hanggang ngayon, hindi pa rin nahahanap ng aking mga tauhan ang kuta nila.​"Madam, handa na ang press conference. Ang lahat ng media outlets ay naka-abang na sa auditorium," ulat ng aking assistant.​"Good. Siguraduhin mong walang makakalabas na kahit anong impormasyon tungkol sa tunay na operasyon ng Project Serendipity. Ngayong araw, isa lang ang bida: Ang pagiging kriminal ni Adrian Ramirez," malamig kong sabi.​Naglakad ako palabas ng opisina. Bawat hakbang ng aking high heels ay tila tunog ng hatol. Pagpasok ko sa auditorium, sinalubong ako ng nakakasilaw na mga flash ng camera. Ang mga reporter ay parang mga gutom na buwaya na handang