جميع فصول : الفصل -الفصل 40

Liana's POV ​Nakatayo ako sa may pinto ng kubo, habang ang hangin sa umaga ay nanunuot sa manipis kong suot. Nakita ko ang pag-alis nung matanda—mabilis ang lakad nito kahit kuba na ang likod, tila ba sanay na sanay sa masukal na daan ng probinsya. Si Adrian naman ay nanatiling nakatayo roon, mahigpit ang hawak sa isang pirasong papel na may itim na marka.​Hindi ko alam kung bakit, pero kinabahan ako. Parang may kung anong bigat sa hitsura ni Adrian na ayaw niyang ipakita sa akin.​"Adrian?" tawag ko ulit habang dahan-dahang bumababa sa hagdan na kawayan.​Bahagya siyang nagulat. Sa isang mabilis na galaw, isinilid niya ang papel sa bulsa ng kaniyang cargo shorts. Pagharap niya sa akin, wala na ang galit sa kaniyang mukha. Pinalitan na iyon ng kaniyang trademark na ngiting nakakaloko.​"Gising na pala ang reyna ko," sabi niya. Lumapit siya sa akin at agad akong binuhat nang bahagya para halikan sa noo. "How's your sleep, Sweetheart? Sumipa na ba ang mga babies?"​Hindi ako nagpadala

Lucas POV​Kung may award lang para sa pinakamatiyagang bodyguard-slash-driver-slash-laundry-consultant sa buong mundo, siguradong ako na ang grand winner. Isipin mo, mula sa pagiging head of security ng isang elite hospital sa Maynila, heto ako ngayon sa gitna ng Batangas, nakasilip sa likod ng puno ng saging habang pinapanood ang isang "Savage Doctor" na nakikipagbuno sa isang manok.​"Doc, dahan-dahan! Huwag mong i-surgery 'yung manok, kailangang buo 'yan para sa tinola!" sigaw ko habang tawa nang tawa.​Nakatayo si Adrian sa gitna ng maputik na bakuran, basa ang t-shirt ng pawis, at seryosong-seryoso ang mukha. "Lucas, stop laughing and help me. Bakit ang bilis tumakbo ng ibon na 'to?"​"Hindi 'yan ibon, Doc. Manok 'yan. At hindi 'yan nakikinig sa utos ng Chief of Surgery," sagot ko habang pinupunasan ang luha ko sa katatawa.​Mula sa balkon ng kubo, narinig namin ang malakas na tawa ni Liana. Nakaupo siya roon, may hawak na baso ng juice, at halatang nag-e-enjoy sa libreng palaba

Lucas POV​Nanatili akong nakasandal sa pader, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. Ang boses ni Sera... ang lamig ng pagkakasabi niya sa mga salitang "The subject is stable." Subject? Iyon ba ang turing niya sa akin? Sa amin ng mga anak ko?​Dahan-dahan akong bumalik sa higaan at itinabi ang sarili ko kay Adrian. Akala ko tulog siya, pero laking gulat ko nang maramdaman ko ang kaniyang kamay na humawak sa braso ko.​"Liana, bakit ka nanginginig?" bulong niya. Ang boses niya ay gising na gising, walang bakas ng antok.​"Adrian... si Sera," pabulong kong sagot, halos hindi lumalabas ang boses ko sa takot. "Nasa labas siya. May kausap siya. May recorder siyang kinuha sa ilalim ng puno ng bayabas."​Naramdaman ko ang pagtigas ng katawan ni Adrian. Hindi siya agad sumagot, pero naramdaman ko ang paghigpit ng yakap niya sa akin. "Alam ko. Naririnig ko ang pagbukas ng pinto kanina. Huwag kang lalabas, Liana. Manatili ka lang dito."​Dahan-dahang bumangon si Adrian. Kinuha n

Victoria's Pov​Binitawan ko ang hawak kong kristal na baso nang marinig ko ang balita. Ang tunog ng pagkabasag nito sa malamig na sahig ng opisina ko ay tila musika sa pandinig ko—isang repleksyon ng unti-unting pagkadurog ng pasensya ko.​"Wala pa rin?" malamig kong tanong sa lalaking nakatayo sa harap ng table ko.​"Ma'am, nawala ang signal ni Serafina kagabi. Ang huling lokasyon niya ay sa isang liblib na bahagi ng Batangas, pero simula kaninang madaling araw, hindi na namin siya ma-contact," sagot ng head of security ko. Pawis na pawis siya kahit na sagad ang aircon sa loob ng V-Group Tower.​Tumayo ako at naglakad patungo sa malawak na bintanang salamin. Mula rito, tanaw ko ang buong siyudad. Ang mga ilaw, ang trapik, ang ingay—lahat ng ito ay nasa ilalim ng kontrol ko. Pero ang isang hamak na intern at isang doktor na tinalikuran ang kaniyang tungkulin? Sila lang ang hindi ko mapasunod.​"Adrian... akala mo ba talaga ay matatakasan mo ako?" bulong ko sa sarili ko.​Hindi lang i

Adrian’s POV​Nakatayo ako sa gitna ng madilim na kalsada, hawak ang kamay ni Liana. Ramdam ko ang panginginig niya, hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa tensyon sa pagitan ng grupo ni Victoria at ng mga sundalo ni General Alfonso.​Sa paningin nila, isa lang akong doktor na nasusukol. Sa paningin ni Victoria, isa lang akong asset na tumakas. Pero habang nakatingin ako sa kanila, isa lang ang nasa isip ko: Ang daling pumasok sa bitag, pero ang hirap lumabas.​"Adrian, ibigay mo na siya sa akin," sabi ni Victoria habang naglalakad palapit, ang kaniyang mamahaling takong ay lubog sa putik. "Huwag mo nang pahirapan ang sarili mo. You’re just a doctor. What can you do against the V-Group and the General?"​Tumingin ako sa General na nasa kabilang panig. "General, akala ko ba tutulungan mo kami? Pero mukhang mas interesado ka sa 'project' kaysa sa kaligtasan ng pamilya ko."​Tumawa nang mahina ang General. "Adrian, negosyo ito. At sa negosyo, ang pinakamalakas ang nagwawagi."​Humi