All Chapters of The Doctor's Secret Baby: Chapter 11 - Chapter 16

Adrian’s POV ​"Pangako." ​Iyon ang huling salitang binitawan ko kay Liana bago ko isara ang pinto ng bahay nila. Pero habang naglalakad ako sa likod ni Lucas at ni Detective Reyes patungo sa nakaparadang itim na SUV, ang salitang 'pangako' ay parang isang mabigat na instrumentong surgical na nakadagan sa dibdib ko. ​Bilang surgeon, sanay akong mag-handle ng pressure. Sanay akong makakita ng bumubulwak na dugo, tumitigil na tibok ng puso, at umiiyak na pamilya. Pero ang pumasok muli sa isang mundong akala ko ay tinapos na namin ni Lucas sa Ethics Committee hearing? Iba ang kaba nito. Ito yung tipo ng kaba na hindi mo kayang gamutin ng kahit anong sedatives. ​"Adrian, pasok," maikling utos ni Lucas. ​Naupo ako sa backseat habang si Lucas ay sa tabi ni Detective Reyes na siyang nagmamaneho. Tahimik ang loob ng sasakyan. Tanging ang ugong ng makina at ang pag-ulan sa labas ang naririnig. Tiningnan ko ang mga kamay ko—ang mga kamay na kanina lang ay humahawak sa malambot na palad ni Li

Adrian’s POV​“Adrian! Huwag kang mamamatay! Hindi ko pa alam kung paano mag-file ng tax!" Adrian!”​Iyon ang huling narinig ko bago ako tuluyang lamunin ng dilim. Akala ko, iyon na ang dulo. Akala ko, sa isang madilim na OR 7 matatapos ang gwapong existence ni Dr. Adrian Ramirez. Pero hindi. Dahil ang susunod na naramdaman ko ay ang pamilyar na amoy ng disinfectant at ang boses ni Liana na parang sirang plaka sa tabi ko.​Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Puti. Masyadong maliwanag.​“Gising na siya! Doc! Gising na ang pasyente nating pa-hero!” sigaw ni Liana.​Sinubukan kong bumangon, pero agad na kumitid ang mundo ko dahil sa hapdi sa tagiliran ko. “Aray... Liana, dahan-dahan. Yung image ko as a cool surgeon, baka mabasag.”​“Anong cool surgeon? Adrian, muntik ka nang maging cold storage!” maktol niya. Namumula ang mga mata niya sa kaiiyak, pero ang daldal pa rin. “Saka, anong drama yung itutulak mo ako palayo? Akala mo ba nasa Titanic tayo? Hindi ka si Jack, at hindi ako

Liana’s POV​Kung akala ko ay nakakatakot ang makita ang "V" sticker sa madilim na parking lot kagabi, mas nakakatakot pala ang makita ang may-ari ng sticker na iyon sa ilalim ng maliwanag na fluorescent lights ng Internal Medicine Department.​Alas-syete pa lang ng umaga, pero pakiramdam ko ay alas-syete na ng gabi sa pagod. Nakatayo ako sa harap ng isang malaking double door na may gold plate na nakaukit: DR. VICTORIA RAMIREZ – DEPARTMENT HEAD.​"Liana, kaya mo 'to. Breathe in, breathe out. Zombie mode: OFF. Professional Intern mode: ON," bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang kwelyo ng scrubs ko.​Pero bago ko pa mahawakan ang doorknob, bigla itong bumukas. Isang babaeng nasa late 40s, nakasuot ng salamin na kasing talas ng tingin niya, at may aura na parang kayang magpalamig ng kape sa isang sulyap lang, ang bumungad sa akin.​Si Dr. Victoria Ramirez. Ang "Iron Lady" ng St. Gabriel’s. At ang Tita ng lalaking mahal ko.​"You're late by forty-five seconds, Ms. Cruz," bungad niya.