Todos los capítulos de Her Possessive Sugar Ninong (SPG): Capítulo 141 - Capítulo 150

LIAHINDI ko alam kung saan ko puwedeng dalhin ang lalaking ito. Kaya naisipan kong dalhin ko na lang siya sa sarili kong bahay.Ito talaga ang pinakagusto ko sa lahat ng desisyong ginawa ko. At iyon ay ang bumukod agad at ang magkaroon ng sariling bahay. Si Liam kasi ay doon pa rin nakatira sa bahay kina mommy at daddy. Sabagay, dikit siya kay mommy habang ako naman, dikit kay daddy. Kaso nga lang, ang gusto ko ay magkaroon ako ng sarili kong mundo. Iyong walang makikialam sa akin. At magagawa ko ang gusto ko ng walang magsasaway. “Kumain ka na muna.”Inilapag ko sa mesa ang pagkaing inihanda ko para sa kanya. Wala naman kasi akong kasambahy sa bahay kong ito. At hindi naman ito over sa laki. Para sa akin, katamtaman lang ang laki niya. At kaya ayaw kong magkaroon ng kasambahay, gusto ko na ako lang sa bahay ko.Saglit niya continingnan bago tumingin sa pagkain na inihain ko sa kanya. At pagkatapos ay maingat siyang kumagat ng tinapay na hawak niya. Pinagmasdan ko ang kanyang mukha.

LIAHindi ako nakatulog ng maayos kagabi. Ewan ko ba kung bakit. Nahawakan ko lang naman ang tite ni Wiliam pero bakit ganoon kaagad ang epekto sa akin? Wala naman akong pakielam sa mga lalaking papansin sa akin. Pero parang may kakaiba dito kay William na hindi ko maintindihan.Kinabukasan, maaga akong nagising kahit na hindi naman talaga ako nakatulog ng maayos. Hindi ko alam kung papasok ba ako o hindi. Kasi hindi ko alam kung ano ang gagawin ko dito kay William.“Oh!” bulalas ko nang makita ko ang nakahain sa mesa.Nakapagluto na ng almusal si William ng almusal. At nagulat nga ako dahil ang ayos ng pagkakaluto niya ng sunny side up. “Gising ka na pala. Pasensya ka na kung medyo marami ang inihanda kung almusal. Pero kakaunti lang naman ang bawat isa niyan. Hindi ko kasi alam kung ano ang gusto mong kainin.”Napalunok ako ng laway dahil napakagwapo niya. Hindi ko alam kung bakit ang gwapo niya sa paningin ko kahit na napakasimple lang naman ang suot niya. “Ayos lang iyan. Pero h

LIAKinabukasan ay mas maaga akong nagising kaysa sa nakasanayan ko. Hindi naman kasi ako nakatulog agad kagabi. Bukod sa nakakahiya ang nangyari sa laundry area, paulit-ulit ding pumapasok sa isip ko ang sipag ni William. Sa totoo lang, hindi ko inasahan na pagbalik ko ng bahay ay halos wala na akong makitang kalat. Pati kusina ay nilinis niya, naipunasan ang sala at maayos na naitupi ang mga tuyong damit. Kung hindi ko pa siya pinigilan kagabi, baka pati kisame ay nilinis na rin niya.Pagkababa ko sa kusina ay naamoy ko na naman ang niluluto niyang almusal. Katulad kahapon, mas nauna na naman siyang magising kaysa sa akin. Nakatalikod siya habang nagpiprito ng itlog at may nakasalang na rin na sinangag.Napailing na lang ako."William, hindi ka ba napapagod?" tanong ko habang hinihila ang isang upuan.Lumingon siya at agad na ngumiti."Hindi naman. Sanay kasi akong gumising nang maaga. Sa probinsya, madaling-araw pa lang gising na kami."Umupo ako at pinagmasdan siyang ilapag ang mg

LIAMatapos kong pumili ng dalawang pares ng sapatos ay dumaan naman kami sa section ng mga personal na gamit. Kumuha ako ng medyas at iba pang kailangan niya. Nang makarating kami sa men's underwear ay napatingin ako sa kanya at pagkatapos ay sa mga nakadisplay na underwear. "William, kailangan mo rin nito." Tumango siya at saka nagsimulang tumingin sa mga nakasabit na pakete. "Oo nga pala. Anong size ba ang kukunin ko?" "Hindi mo alam?" "Hindi talaga. Noong nasa probinsya pa ako, kapag bibili ako, ipinapakita ko lang sa tindera iyong dati kong gamit tapos siya na ang nagbibigay ng kaparehong size. Hindi ko naman kailangang tandaan." Napatawa ako. "Ikaw pala iyong lalaki na hindi alam ang sariling size." "Hindi ko naman kailangan malaman. Ang mahalaga sa akin noon ay may maisuot." "Sige. Tingin tayo. Large siguro." "Sigurado ka?" "Hindi ko alam. Sa tingin ko lang." "Paano mo malalaman kung hindi mo naman ginagamit?" "William, lalaki ka. Ikaw ang dapat nakakaalam niyan."

LIAGABI na nang maisipan akong maligo. Pagkatapos kong magpalit ng damit ay naisipan kong uminom muna ng tubig bago matulog dahil medyo nauhaw ako. Tahimik na ang buong bahay at akala ko ay natutulog na rin si William dahil hindi ko siya narinig mula nang matapos akong maghapunan. Hindi na rin ako nag-abala pang magsindi ng ilaw sa hallway dahil kabisado ko naman ang bahay ko at alam kong nasa kusina ang refrigerator.Nakasuot lang ako ng tuwalya habang naglalakad palabas ng kuwarto dahil balak ko lang naman uminom ng tubig at bumalik agad. Hindi ko na rin naisip na baka may makita akong ibang tao dahil akala ko ay tulog na si William sa kuwarto niya.Pagdating ko sa kusina ay madilim ang buong paligid. Hindi ko na rin binuksan ang ilaw dahil ang liwanag mula sa maliit na ilaw sa labas ng bahay ay sapat na para makita ko ang refrigerator. Dahan-dahan akong naglakad papunta roon. At akmang bubuksan ko na sana ito nang bigla akong may marinig na boses mula sa madilim na bahagi ng kusin