All Chapters of เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว: Chapter 41 - Chapter 50

 ทางด้านตอนใต้ของแคว้นซีเป่ย คุณชายใหญ่เร่งรีบเดินเข้าเมืองหาที่พักก่อนพลบค่ำ แต่โรงเตี๊ยมถูกจองเต็มหมดทุกห้องแล้ว          ขณะกำลังยืนดูลาดเลาอยู่ด้านนอก มีหญิงสาวผู้หนึ่งเข้ามาหาเขา          “คุณชายท่านนี้ กำลังหาสิ่งใดอยู่หรือ” หญิงสาวเดินวนรอบตัวเขาอยู่หนึ่งรอบแล้วหยุดที่ตรงหน้า “มาจากต่างเมืองเช่นนี้ ให้ข้าช่วยหรือไม่”          หากเป็นผู้อื่นคงจะดูไม่ออกว่านางไม่ใช่คนธรรมดา คุณชายอย่างเขาไม่อยากจะเสวนากับคนเจ้าเล่ห์จึงโบกมือแบบขอไปทีแล้วเดินหนีไปอีกทาง กระนั้นนางยังไม่ยอมแพ้เดินตามหลังเขามาเรื่อย ๆ          “เจ้าตามข้ามาทำไม” คุณชายใหญ่ถามด้วยความหงุดหงิด

        ในขณะที่คนอื่น ๆ ได้ของที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว หวังเยี่ยนหลงเป็นเพียงคนเดียวที่ยังไม่ถึงจุดหมายปลายทาง วังธาราเหมันต์ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นฉิน เส้นทางเดินนั้นยาวไกลและคดเคี้ยว         หวังเยี่ยนหลงตัดสินใจเข้าพักบ้านน้อยหลังหนึ่งเพราะรู้สึกว่าร่างกายของตนกำลังมีบางอย่างผิดแปลกไป นับตั้งแต่ได้ฝึกฝนวิชาลับของพรรคทลายฟ้าเพื่อฟื้นฟูเส้นชีพจร เขาก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง เดิมทีพอเข้าใจอยู่บ้างว่าปราณมารนั้นมีลักษณะเช่นไร บางครั้งจึงสามารถควบคุมมันเอาไว้ได้ แต่บางครั้งมันกลับย้อนมากัดกินเขา         เขานึกถึงไปตอนที่อยู่กับเซี่ยฟาน เวลานั้นแม้จะทำอะไรที่ไม่เข้าใจตัวเองไปบ้างแต่กลับรู้สึกว่าเขาสามารถควบคุมปราณมารได้ดีกว่าทุกวันนี้

“ข้าปล่อยนางแน่นอน ถ้าเจ้าช่วยข้าได้” หวังเยี่ยนหลงอ่านใจของหนิงเกอแล้วตอบอย่างรวดเร็ว “ศิษย์พี่ ข้างล่างนั่นอันตรายแล้วก็เป็นอาณาเขตหวงห้ามของสำนัก ท่าน...” หมิงฮวาพยายามร้องห้าม แต่ถูกหวังเยี่ยนหลงบังคับโลหิตมารในร่างของนาง “หมิงฮวา ข้ามีวิธี” รอยยิ้มบาง ๆ ของหนิงเกอทำให้นางกังวลใจ วิธีใดกันเล่า มีวิธีนั้นที่ไหน “เจ้าจะปล่อยหมิงฮวาจริง ๆ ใช่หรือไม่” “แน่นอน” หวังเยี่ยนหลงพยักหน้า “รีบไปได้แล้ว” เขาเดินจากไปพร้อมกับหนิงเกอ ทิ้งให้หมิงฮวาอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง นางมองแผ่นหลังของศิษย์พี่ที่เคารพค่อย ๆ ห่างไกลออกไป ทั้งคู่เดินไปถึงขอบทะเลสาบน้ำแข็งในครึ่งชั่วยาม หวังเยี่ยนหลงจึงนั่งรอชื่นชมผลงานของตัวเองอยู่ด้านนอก ปล่อยให้หนิงเกอเผชิญกับวิกฤตเพียงลำพัง เขาเดินเข้าไปที่วังธาราเหมันต์ตามปกติด้วยท่าทีกังวลเล็กน้อย ด้านในสำนักมีทางลงไปยังใต้ทะเลสาบที่ถูกผนึกเอาไว้ ยามพวกเขาเป็นเด็ก หมิงฮวาเคยซนแล้วพลัดหลงมาที่นี่ก็ได้เขาตามหาจนเจอ นางจึงรู้ว่าเขาจะใช้วิธีใดลงไปใต้ทะเลสาบ หนิงเกอร่ายอาคมป้องกันร่างของตนเองเอาไว้แล

         “เจ้าหายหัวไปที่ใดมา” เสียงเกรี้ยวกราดของหวังเยี่ยนหลงดังขึ้นทันทีที่เห็นหน้าของเซี่ยฟาน           “ข้ากำลังปลูกสมุนไพรอยู่ข้างนอกขอรับ” เซี่ยฟานบอกความจริงเขาเพียงครึ่งเดียว “คุณชายกลับมาแล้ว ข้าจะรีบไปเตรียมสำรับอาหาร น้ำอุ่นกับเสื้อผ้าชุดใหม่ให้นะขอรับ”           เขาหันหลังกลับ เตรียมจะเดินออกนอกเรือนใบไผ่ ทว่า หวังเยี่ยนหลงไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเพราะสังเกตได้ว่าสีหน้าของเซี่ยฟานดูเปลี่ยนไป คนที่ทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลา ครั้งนี้กลับดูแปลกตา เขาตอบตัวเองไม่ได้ว่า สิ่งนั้นเรียกว่าอะไรเพราะตัวเขาเองก็ไม่เคยได้รับมันเช่นกัน        &n

        นับตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา เซี่ยฟานก็มักจะเจอเรื่องราวแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในแต่ละวัน เขาขังตัวเองไว้ในมุมมืดของเรือนใบไผ่ ตัวสั่นระริกทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้าใกล้ หัวใจดวงน้อยแทบจะแบกรับไว้ไม่ไหว           หวังเยี่ยนหลงไม่ได้สังเกตเลยว่าร่างกายของเซี่ยฟานมีสัญลักษณ์อะไรเกิดขึ้น เดิมทีไม่ใส่ใจเซี่ยฟานอย่างไรก็ยังคงทำเช่นเดิม ที่แปลกไปจากเดิมคือเริ่มยอมรับตัวเองแล้วว่าขาดเซี่ยฟานไปไม่ได้ เพราะคิดทึกทักไปว่าเซี่ยฟานคือที่ระบายปราณมารของเขา หลังจากเสร็จกิจทุกครั้ง เขาจะสามารถกดปราณมารไม่ให้กัดกินตนเองได้           นอกจากเหอชิงหยางแล้วยังมีคนผู้หนึ่งที่รู้สึกได้ว่าเซี่ยฟานหายไป เขามักจะง่วนอยู่ในเรือนต้นสนเพื่อกลั่นโอสถตามที่บิดาสั่งเอาไว้ ครั้นจะหาเรื่องออกมา