All Chapters of เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว: Chapter 31 - Chapter 40

นิยายเรื่องนี้เขียนจบแล้วนะคะ ตอนหลักเล่มแรก 55 ตอน เล่มสอง 49 ตอนและตอนพิเศษอีก 12 ตอนค่ะป.ล. คำเตือนยังเหมือนเดิม เรื่องนี้เหมาะสำหรับนักอ่านอายุ 18 ปีขึ้นไป ระหว่างทางมีน้ำตา พระเอกสำนึกช้า-------------------------------------------------------------------------------------ตั้งแต่วันที่หวังซีซวนมาหาเซี่ยฟาน เขาก็รีบกลับไปที่สำนักตระกูลหวัง แล้วบอกบิดาของตนว่าค้นพบหนทางที่จะกลั่นยาอมตะนิรันดร์ได้แล้ว เพียงแต่ว่าต้องตามหาส่วนผสมของยาที่กระจัดกระจายในหลายแคว้นหวังเฉิงเย่นึกสงสัยว่าเหตุใดบุตรชายที่ดึงดันไม่เคยยอมบอกข้อมูลใด ๆ กับเขาจึงเปิดปากพูดในวันนี้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะอย่างไรเสียหวังซีซวนก็ไม่มีทางหลุดลอดไปจากเงื้อมมือเขาได้เขาได้ยินเรื่องยาอมตะนิรันดร์มาจากมารดาของหวังซีซวน จึงเคี่ยวเข็ญให้บุตรชายถอดความในตำรามาโดยตลอด นับว่าเลี้ยงไปไม่เสียข้าวสุกตัวอักษรในหนังสือที่เขาเคยพยายามถอดความเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่ไม่มีความหมายใด จึงได้แต่ปล่อยหวังซีซวนให้อยู่รอดตลอดมาเพื่อรอเวลาเช่นนี้แต่แท้จริงแล้ว หวังซีซวนแค่หยิบเรื่องนี้มาอ้างกับบิดาของเขาเท่านั้น เขารู้วิธีกลั่นยาอมตะนิรันด

วันนั้น หวังเยี่ยนหลงนึกอยากกลับมาที่เรือนน้อยในรอบหกเดือน ครั้นมาถึงแล้วก็เห็นว่าบรรยากาศเงียบเชียบจึงเอ่ยเรียกเซี่ยฟาน“เซี่ยฟาน” ไม่มีเสียงผู้ใดตอบกลับมา“เซี่ยฟาน!” หวังเยี่ยนหลงตะโกนดังขึ้น อารมณ์เริ่มหงุดหงิด เดินไปดูรอบเรือนแต่ก็ยังไม่เห็นใคร ท้องเริ่มร้องโครกครากเพราะทั้งวันยังไม่กินอะไร จนแล้วจนเล่าเกือบครึ่งวันก็ยังไม่เห็นเซี่ยฟานแม้แต่เงาหวังเยี่ยนหลงจึงระบายอารมณ์ด้วยการทำลายข้าวของที่อยู่ในเรือนจนระเนระนาด แล้วเดินกลับไปที่หอโคมแดงเวลานั้น เซี่ยฟานเที่ยวเล่นกับเหอชิงหยางในตลาดไม่ได้รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่เรือนน้อยขณะที่ทั้งสองยืนอยู่หน้าร้านพู่หยก ก็มีสายตาเยือกเย็นมองตาม ความไม่พอใจก่อเกิดขึ้น“ที่แท้ก็อยู่นี่?” หวังเยี่ยนหลงพึมพำกับตัวเอง รู้สึกหงุดหงิดบอกไม่ถูก คว้าสุรามากรอกดื่มแทนอาหารทุกครั้งที่เห็นเซี่ยฟานยิ้มให้เหอชิงหยาง“เซี่ยฟาน เจ้าชอบอันไหนหรือ” เหอชิงหยางถามเขาพลางชี้ไปที่พู่หยกหลายอันแขวนเรียงราย“ไม่รู้สิ” เซี่ยฟานหยิบขึ้นมาดูสองสามชิ้น เลือกไม่ถูก แต่ไหนแต่ไรไม่มีโอกาสเช่นนี้“เลือกไม่ถูก ข้าจะซื้อให้เจ้าทั้งหมดเลยแล้วกัน”“อย่าเลยชิงหยาง ข้าเลือกอันน

หวังเยี่ยนหลงถอนมันออกมาจากเซี่ยฟาน พลันน้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมาด้วย สีหน้าของเขาในเวลานี้สับสน คิดว่าที่ทำลงไปคงเป็นเพราะฤทธิ์สุราและคนตรงหน้าอาจจะไม่ใช่เซี่ยฟานก็ได้ ทว่า ทันทีที่พลิกตัวคนที่ยังนอนหลับใหล ใบหน้านั้นก็บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นเขา “บัดซบ!” หวังเยี่ยนหลงตบหน้าตัวเองอีกครั้ง รีบใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกไปจากเรือนน้อย ทิ้งให้เซี่ยฟานนอนอยู่เพียงลำพัง ครั้นมาถึงหอโคมแดง หวังเยี่ยนหลงครุ่นคิดไปคิดมา พยายามโบ้ยให้เป็นความผิดของเซี่ยฟาน ไม่ว่าจะทางใดก็ทางหนึ่งแล้วสั่งสุรามาเพิ่มอีกหลายไห ซดดื่มให้ลืมว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไปจนเมามายเรียกสาวงามในหอโคมแดงสามสี่คนเข้าไปในห้อง บรรเลงบทอัศจรรย์เร่าร้อนกับพวกนางอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ถึงฝั่งฝันดังที่ตั้งใจไว้ ครานี้แม้จะเมามายแต่ก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง นึกสงสัยทำไมถึงรู้สึกไม่เหมือนกัน กระดกสุราเข้าปากอีกอึกใหญ่แล้วเผลอเห็นหน้าคนที่กำลังแนบชิดกายเขาอยู่เป็นเซี่ยฟาน หวังเยี่ยนหลงยิ้มมุมปากดึงนางเข้ามาใกล้ ลีลาที่ใช้เริ่

           หวังเยี่ยนหลงยังคงมีเป้าหมายที่จะตรวจสอบความสามารถของคนในสำนักตระกูลหวังให้ได้มากที่สุด การประลองในวันนี้จึงคิดจะยอมแพ้ แกล้งทำเป็นว่าพลังของตนเองอ่อนด้อยกว่าใคร           กระนั้นในสายตาของหวังเฉิงเย่ผู้เป็นบิดากลับเห็นว่าบุตรชายผู้นี้มีความลับซ่อนอยู่ เขาจึงสั่งให้บรรดาอาจารย์จับตาดูอย่างใกล้ชิด           “คุณชายสาม ไม่คิดว่าวันนี้จะมีโอกาสได้ประมือกับท่าน” เสียงของศิษย์น้องร่วมสำนักเอ่ยขึ้น อันที่จริงคนผู้นี้อายุน้อยกว่าหวังเยี่ยนหลงสามปี ฝีมือไม่ถึงขั้นจะมีโอกาสได้ประมือกันกับเขา แต่เป็นเพราะแผนการที่หวังเยี่ยนหลงวางไว้ ศิษย์น้องจึงคิดว่าคุณชายสามฝีมือตกจนดูน่าเวทนาไปเสียแล้ว 

           เซี่ยฟานออกมาหาเหอชิงหยางด้านนอกสำนัก ยามที่ไม่ต้องกังวลเรื่องของหวังเยี่ยนหลงแล้ว สีหน้าของเซี่ยฟานดูผ่อนคลายมากขึ้น แต่คิ้วทั้งสองข้างยังคงขมวดเข้าหากันราวกับมีอะไรบางอย่างในใจ           “อาฟาน เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ” เหอชิงหยางถามทันทีที่พบหน้ากัน เขารู้ว่าเซี่ยฟานไม่ใช่คนที่จะเล่าอะไรให้ฟังง่าย ๆ แต่เขาก็ยังคงคอยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยอยู่เสมอ เขาเป็นเช่นนี้ตลอดตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันมา อยู่ใกล้คราใด อุ่นใจราวกับมีคนคอยอยู่เคียงข้าง           “ไม่มีอะไรหรอก” เซี่ยฟานยิ้มน้อย ๆ แทนคำตอบ พยายามผลักไสเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับหวังเยี่ยนหลงออกไป &nb