All Chapters of เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว: Chapter 21 - Chapter 30

“บังอาจนัก เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายหรือไม่ หลักฐานก็มีอยู่ทนโท่ ยังจะปฏิเสธ” คุณชายใหญ่เริ่มควบคุมตนเองไม่ได้“ข้าเปล่า ข้าไม่ได้ทำอะไรนาง” หวังเยี่ยนหลงทุบหัวตัวเอง พยายามนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างก่อนหน้าที่จะเข้ามาในเรือน เขาจำได้เพียงความรู้สึกทางกายที่มีกับคนผู้นั้นสุดท้ายแล้วคุณชายใหญ่ก็ไม่อาจทนฟังคำแก้ตัวใด ๆ ได้อีก อัดพลังปราณใส่หวังเยี่ยนหลงถี่ ๆ ในพริบตาเดียว อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งรับโดนพลังนั้นซัดเข้าร่างกายกระทบถึงเส้นชีพจรอยู่หลายส่วนฉับพลัน หวังเยี่ยนหลงก็กระอักเลือดออกมากองใหญ่ รู้สึกไร้เรี่ยวแรง พลังที่เคยไหลเวียนในร่างกายเหมือนหายไป ดวงตาเขาเบิกโพลงมองหน้าคนเป็นพี่ชายก่อนที่คุณชายใหญ่จะอัดพลังปราณเข้าไปซ้ำอีกรอบ ลูกศิษย์คนอื่นก็เข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าลงมือต่อจะทำให้หวังเยี่ยนหลงถึงตายได้“คุณชายใหญ่ หยุดก่อนเถิดขอรับ” เสียงแต่ละคนที่ดึงแขนดึงขาของเขาเอาไว้ห้ามปราม “ถ้าเขาตายขึ้นมา เรื่องจะบานปลาย รู้เข้าถึงหูเจ้าสำนัก”“ช่างปะไร มันกล้ามาย่ำยีคู่หมั้นของข้า กล้าฉวยโอกาสเหยียบหยามข้าถึงในเรือน ข้าจะฆ่ามัน ปล่อย!” เขาตวาดใส่พรรคพวกของตน“คุณชายใจเย็นก่อนเถิดขอรับ”“ปล่อยข้

เซี่ยฟานพยุงร่างของหวังเยี่ยนหลงเดินทางมาเรื่อย ๆ ผ่านป่าทึบ ข้ามแม่น้ำ ลานทุ่งหญ้าใหญ่จนมาถึงหมู่บ้านอันหนิงท้ายหมู่บ้านมีเรือนหลังเล็กของสำนักตระกูลหวังตั้งอยู่เดิมทีเป็นบ้านของศิษย์ที่เอาไว้ใช้อาศัยยามต้องออกมาทำงานให้สำนัก แต่เวลานี้กลายเป็นที่พักพิงถาวรของหวังเยี่ยน หลงเซี่ยฟานเตรียมยาหลายชุดวางไว้บนโต๊ะ เตรียมจะกลับสำนักอย่างที่หวังซีซวนบอก“คุณชาย ข้ากลับก่อนนะขอรับ” เซี่ยฟานบอกลาเขา “ยาตรงนั้น กินสามเวลาหลังอาหาร ร่างกายคุณชายจะค่อย ๆ ดีขึ้น” เขาชี้ไปที่โต๊ะกลมใกล้ ๆ กัน“อยากกลับไปนักก็รีบไป อย่ามัวแต่อ้อยอิ่งให้ข้ารำคาญ” หวังเยี่ยนหลงชักสีหน้าไม่พอใจ“ขอรับ” เซี่ยฟานพูดดังนั้นก็หันหลังกลับ เอื้อมมือเปิดประตู พลันได้ยินเสียง ตุ้บ! หวังเยี่ยนหลงหล่นจากเตียงเพราะพยายามเอื้อมมือไปหยิบยาที่อยู่บนโต๊ะ“คุณชาย!” เซี่ยฟานเห็นหวังเยี่ยนหลงสลบอยู่บนพื้นจึงรีบวิ่งกลับมา สุดท้ายเซี่ยฟานก็ต้องคอยอยู่ดูแลเขาสามวันกว่าเจ้าตัวจะฟื้นหลังจากฟื้นขึ้นมาเขาก็เอาแต่ทำลายข้าวของเพราะไม่สามารถเรียกพลังปราณออกมาได้ ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายผิดหวัง รู้สึกท้อแท้เพราะได้แต่นอนนิ่งอย

หวังเยี่ยนหลงมองหน้าหลิงซีคาดคั้นเอาคำตอบ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เรื่องนั้นข้าเพียงคาดเดา ไม่อาจรู้ได้หรอกว่าความจริงเป็นเช่นไร” หลิงซีส่ายหน้าถอนหายใจ “บิดาของเจ้าเคยเล่าเรื่องนางให้ฟังบ้างหรือไม่” นางมองหวังเยี่ยนหลง เอ่ยต่อ “คงไม่สินะ”“เจ้าบอกว่าจะช่วยข้า มีวิธีแล้วหรือ” หวังเยี่ยนหลงถามขึ้น“แน่นอนว่ามี เพียงแต่ว่าเจ้าจะอดทนทำมันได้หรือไม่ก็เท่านั้น”“รีบบอกข้ามา”หลิงซียื่นตำราเล่มหนึ่งให้เขา หน้าปกเก่าจนแทบขาดหลุดลุ่ย พอพลิกเปิดดูด้านในจะเห็นตัวหนังสือเขียนด้วยลายมือฉวัดเฉวียนกับรูปภาพเล็ก ๆ และข้อความสีแดงกำกับอยู่“คุณชายควรจะรักษาตัว ฝึกฟื้นฟูพลังปราณที่นี่จะดีกว่า อย่างไรเสียคนในสำนักจะได้ไม่สงสัย” หลิงซีกล่าวขึ้น แผนการของนางจะต้องสำเร็จลุล่วง กว่าจะถึงวันนั้น ทุกอย่างต้องเป็นความลับ“ไม่ต้องบอกข้าก็รู้” หวังเยี่ยนหลงบอกนางแล้วนั่งอ่านตำราขะมักเขม้น หลิงซีจึงปล่อยเขาไว้ในห้องกับเซี่ยฟานสองคนหวังเยี่ยนหลงใช้เวลาครึ่งค่อนคืนอ่านตำราเล่มหนาจนจบ ทวนซ้ำอยู่สามรอบให้เข้าใจถ่องแท้ ครั้นหันมาทางเซี่ยฟานที่นอนสลบอยู่ก็เดินมาจับชีพจร“เจ้าหลับนานเกินไปแล้วเซี่ยฟาน” เขาพึมพำเบา ๆ

เช้าวันต่อมา หวังเยี่ยนหลงกลับมาที่เรือนน้อยเพื่อพักผ่อนจากการเร่งฟื้นฟูเส้นชีพจรและพลังภายในของตนเอง “เซี่ยฟาน!” เขาตะโกนเรียก ครั้นได้เห็นสภาพของเซี่ยฟานถือไม้เท้าเดินออกมาข้างนอก หวังเยี่ยนหลงก็ถอนหายใจ “คุณชายหรือขอรับ” เซี่ยฟานถามกลับเพราะมองเห็นไม่ชัด “อืม” “ทานอะไรสักหน่อยหรือไม่ขอรับ” “ไม่ต้อง” พูดจบเขาก็เดินไปนอนในห้องพลางเรียกเซี่ยฟาน “มานี่ นวดตัวให้ข้าสักหน่อย” เซี่ยฟานเดินเข้ามาใกล้ ๆ แต่ไหนแต่ไรไม่เห็นเคยต้องทำเช่นนี้ แล้วเริ่มบีบแขนบีบขาให้เขา หวังเยี่ยนหลงเพียงแค่รู้สึกว่าต้องการพักผ่อนเพราะฝึกอย่างเข้มงวดมาหนึ่งเดือนไม่หยุดเลยสักวัน ร่างกายจึงรู้สึกล้าไปบ้าง คิดจะกลับมานอนเล่นในที่ที่คุ้นเคย “คุณชายกลับมาอยู่ที่เรือนนี้แล้วหรือขอรับ” เซี่ยฟานถาม หากเป็นอย่างที่คิด เขาคงต้องเตรียมรับมือ 

หวังเยี่ยนหลงเลิกคิ้วมองดวงหน้าของเซี่ยฟานแล้วยิ้มร้าย ดึงมือของตนเองกลับมาวางตรงจุดนั้น พยายามจะล่วงล้ำเข้าเขตหวงห้าม ทั้งสองคนต่างใช้แรงของตนเองผลักดันกันไปมา แต่ก่อนที่เหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นจะบานปลายไปมากกว่าเดิม ฤทธิ์ยาที่ผสมกันกับสุราก็รุนแรงมากจนทำให้หวังเยี่ยนหลงเวียนหัวผล็อยหลับไป มือของเขาข้างนั้นจึงยังคงวางค้างอยู่เหนือท้องน้อยของเซี่ยฟานเช่นเดิม ใบหน้าของหวังเยี่ยนหลบฟุบลงที่หน้าอกของเซี่ยฟาน “คุณชาย” เซี่ยฟานลองเรียกเขาเบา ๆ พอเห็นว่าคุณชายสามไม่ขยับตัวจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ค่อย ๆ ดันตัวเขาพลิกไปอีกทางแล้วรีบกระโจนหนีไปอีกฝั่งมุมหนึ่งของห้อง ดึงเสื้อผ้าชิ้นนอกที่หลุดรุ่ยมาปกปิดร่างกายท่อนบนของตัวเองแล้วนั่งขดอยู่ในมุมมืด คืนนั้น เซี่ยฟานไม่กล้าแม้จะหลับตานอน หัวใจเต้นสั่นรัว คิดในใจว่าเขากระทำเช่นนี้คงเพราะเมาสุรา รุ่งเช้า หวังเยี่ยนหลงลืมตาตื่นขึ้นมาก็ลืมเรื่องเมื่อคืนวานไปจนหมดสิ้น ในหัวของเขายังคงปั่นป่วนจนแทบจะอาเจียน “เซี่ยฟาน