All Chapters of เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว: Chapter 51 - Chapter 60

          ทันทีที่เข้ามาด้านในเรือน เขาก็หัวเราะร่าเยาะเย้ยเซี่ยฟาน           “เจ้าห้าไม่ได้บอกหรืออย่างไรว่าห้ามเปิดประตูให้ใคร” หวังเยี่ยนหลงถากถาง           "คะ คุณชาย ต้องการอะไรหรือ” เซี่ยฟานถามตะกุกตะกัก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “คุณชายต้องการยารักษาหรือขอรับ ข้าจะไปเตรียมมาให้” เขาบ่ายเบี่ยงเดินเลี่ยงไปอีกทาง พยายามเข้าใกล้ประตูให้มากที่สุด           “ประตูนั่น ข้าเพิ่งร่ายอาคม ถ้าไม่ใช่ข้า ย่อมออกไปไม่ได้” เสียงของหวังเยี่ยนหลงดังขึ้นทำลายสิ่งที่เซี่ยฟานกำลังคิดในใจ “ไม่

          ตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือน หวังเยี่ยนหลงปฏิบัติกับเซี่ยฟานแปลกไป ไม่ได้บังคับให้ทำอะไร ไม่ได้รังแกร่างกายและจิตใจของเซี่ยฟาน แต่ก็ไม่ยอมให้เขามาเจอกับหวังซีซวน ถือเป็นข้อห้ามอย่างเด็ดขาด           ช่วงหลัง ๆ เซี่ยฟานมักจะมีอาการฝันร้ายยามค่ำคืน เขานอนละเมอเรียกหามารดาที่ล่วงลับไปและคนที่ทำให้จิตใจของเขาสงบลงกลับเป็นหวังเยี่ยนหลง           เซี่ยฟานไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ไม่เพียงเท่านั้น บางครั้งเขาเหมือนได้รู้อารมณ์และความคิดของหวังเยี่ยนหลง ทั้งยังสังเกตได้ว่าตัวเองนั้นเริ่มมีไอสีดำเหมือนเขา           รุ่งเช้า

          ทันใดนั้น หวังเยี่ยนหลงก็โผล่มายืนอยู่ข้างบ่อน้ำเก่า เขามองดูรอบตัวไม่เห็นผู้ใด แต่กลับได้ยินเสียงร้องเรียกอยู่ไม่ไกล อาการวิงเวียนจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว มือทั้งสองข้างกุมขมับเพราะปวดจนแทบทนไม่ไหว พลันพลังบางอย่างฉุดตัวของเขาลงไปในบ่อน้ำลึก           ร่างอันหนักอึ้งของเขาจมดิ่งลงมายังด้านล่าง แทนที่จะเป็นก้นบ่อแล้งน้ำกลับกลายเป็นถ้ำแห่งหนึ่ง หวังเยี่ยนหลงพยายามลุกขึ้นหาทางออกไปจากที่แห่งนี้ แต่พลังนั้นกลับเรียกร้องเขาไม่หยุด           เขาเดินไปตามเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัว มือสองข้างพยายามพิงผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ อากาศข้างในชื้นแฉะบีบอัดจนรู้สึกหายใจติดขัด ยิ่งเข้าใกล้จุดศูนย์กลางของถ้ำ หวังเยี่ยนหลงก็รู้สึกว่าวิญญาณของเขากำลังถูกบางสิ่งบางอย่างดูดกลืน&nbs

           หลังจากเกิดเหตุการณ์ความวุ่นวายในป่าวิญญาณ ศิษย์สำนักหลายคนต่างพากันหาทางรอดให้ตัวเองโดยไม่สนใจเรื่องด่านทดสอบ           บ้างสิ้นสติเพราะเจอปีศาจ บ้างเผลอทำร้ายตัวเองเพราะหมอกพรางตา บ้างเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ           “อาจารย์ ช่วยข้าด้วย!” ศิษย์ผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากป่าวิญญาณ ดวงตาเขาเบิกโพลง สีหน้าหวาดหวั่นซีดเผือด สองเท้าก้าวขาวิ่งไม่ยอมหยุดจนกว่าจะเห็นว่าตนเองปลอดภัย           “อาจารย์!” ศิษย์อีกผู้หนึ่งประคองร่างโชกเลือดของสหายร่วมสำนักด้วยความทุลักทุเล แต่ดวงตากลับฉายแววหิวกระหาย &n

          ราวกับหวังเยี่ยนหลงกำลังตกอยู่ในภวังค์ จึงไม่ได้ยินสิ่งที่เซี่ยฟานพูด เขาเสพสมกามารมณ์หลายท่วงท่าตลอดทั้งคืนจนรุ่งเช้า โอบกอดร่างบางของเซี่ยฟานแล้วนอนหลับด้วยความอ่อนเพลีย           ช่วงสายของวัน           เขาลืมตาตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงนกร้องอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดบาง ๆ ส่องมาที่เตียงนอน หวังเยี่ยนหลงยังคงกอดเซี่ยฟานไว้อย่างเช่นเคย พลันรู้สึกได้ว่าร่างกายของเซี่ยฟานเริ่มเย็น สีหน้าตระหนกปรากฏขึ้น เขาตรวจเส้นชีพจรของคนที่ยังนอนหลับใหล           “เซี่ยฟาน”           คนที่ถูกเรียกไม่ขานตอบ เขาจึงนำยาที่อยู่ในขวดมาให้เซี่ยฟานดื่มแล้วนั่งเฝ้าไม่ห่าง&nbs