ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

เดิมทีพวกเขาจะกลับหมู่บ้านทันที แต่หลินมู่อิงนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดกับโจวอี้หมิงว่า"คุณตามฉันมาด้วยสิ ฉันจะไปไป๋เฉาถังเพื่อซื้อยาจีน" หลินมู่อิงพูดกับโจวอี้หมิง เขาเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร พยักหน้า แล้วตามจักรยานของหลินมู่อิงไป ไป๋เฉาถังอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารของรัฐทั้งสองมาถึงอย่างรวดเร็ว คนละแถวกัน หลังจากมาถึงไป๋เฉาถัง หลินมู่อิงก็ขอให้โจวอี้หมิงและโจวเฉินตรออยู่ข้างนอกก่อนจะเข้าไปซื้อของ และไม่นานก็ออกมา โจวอี้หมิงพยักหน้าเห็นด้วย หลินมู่อิงเข้าไปในไป๋เฉาถังและพบกับหมอวัยกลางคนที่เขาขอสูตรยาของเธอไว้ก่อนหน้านี้"สวัสดีค่ะ คุณหมอ ฉันต้องการสมุนไพรค่ะ นี่คือรายการสมุนไพรทั้งหมดที่ฉันต้องการ"หลินมู่อิงยื่นรายการสมุนไพรกว่ายี่สิบชนิด ให้หมอดูและบอกว่ามีครบทุกอย่างแล้ว เขาจึงจัดวางยาทีละชนิดตามปริมาณที่หลินมู่อิงต้องการ"คุณหมอคะ มีร้านไหนในเขตเราขายเข็มเงินสำหรับฝังเข็มบ้างไหมคะ" หลินมู่อิงถามพร้อมรอยยิ้มถึงแม้ว่าหลินมู่อิงจะรู้ว่าต้องมีขายในเมือง แต่จะดีกว่านี้ถ้าเธอซื้อตอนนี้"เข็มเงินเหรอครับ คุณฝังเข็มด้วยเหรอครับ" หมอวัยกลางคนรู้ว่าหลินมู่อิงเป็นแพทย์แผนจีน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่รู้ศา

สีหน้าของหลินมู่อิงดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย เธอกำลังคิดหาวิธีฟื้นฟูขาของโจวเฉินตงให้กลับมาเป็นปกติให้ได้มากที่สุดแต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ต้องทนทุกข์ทรมานมากขึ้นแต่ถ้าเขาไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติได้ ต้องใช้ไม้ค้ำยัน หรือเดินไม่ได้ หลินมู่อิงก็รู้สึกว่าการรักษานั้นไร้ความหมายทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าโจวเฉินตงจะยอมทนกับความยากลำบากและความทุกข์ทรมานนี้ หรือไม่ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหลินมู่อิงก็ยิ่งจริงจังมากขึ้นไปอีกคนรอบข้างแทบจะกระโดดออกจากที่นั่ง นี่มัน... รักษาไม่หายหรือ?ความหวังของโจวเฉินตงที่ฟื้นคืนมาดูเหมือนจะดับวูบลงเขาทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้จากการนั่งตัวตรง โจวอี้หมิงอดขมวดคิ้วไม่ได้ หรือขาของพี่ชายเขาสาหัสมากจนหินมู่อิงรักษาไม่หาย?เขาเชื่อมั่นในตัวหลินมู่อิงมาก และรู้ว่าเธอจะทำเต็มที่ ดังนั้นเขาจะไม่โทษเธอ เขาแค่รู้สึกสงสารพี่ชายเล็กน้อย แม่โจวไม่ได้สงบนิ่งเหมือนลูกชายอีกสองคน เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของหลินมู่อิง เธอจึงถาม“มู่อิง...ไม่มีทางรักษาได้หรือ” เสียงของแม่โจวดังไปถึงหูของหลินมู่อิง เธอส่ายหน้าหัวใจของแม่โจวตกตะลึง“ไม่มี ไม่มีวิธีรักษา” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแม่

ในขณะที่เจ้าเสือน้อยยืนตะลึงงันอยู่ไม่ไกล มันกำลังสงสัยตัวเองว่าทำพลาดไปหรือ? ไม่หรอก ดูเหมือนพวกเขากำลังสนุกกันอยู่ หลังจากกอดกันครู่หนึ่ง หลินมู่อิงก็ผลักโจวอี้หมิงในที่สุด เป็นสัญญาณว่าถึง เวลาลงมือทำงานแล้ว ต้นกล้าของเขายังคงรอปลูกอยู่ โจวอี้หมิงปล่อยหลินมู่อิงอย่างไม่เต็มใจ หยิบเครื่องมือทำไร่ข้างๆ ขึ้นมาเตรียมลงมือ โจวอี้หมิงเป้นคนแข็งแรงและมีพละกำลังมหาศาล ดังนั้นการปลูกต้นกล้าจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา หลินมู่อิงอยากช่วยขุดหลุม แต่โจวอี้หมิงปฏิเสธ "ตอนนี้ร่างกายฉันแข็งแรงมาก แข็งแรงมาก" หลินมู่อิงตบต้นแขนตัวเองเบาๆ บ่งบอกว่าเธอแข็งแรงมาก "ผมไม่อยากให้คุณทำงาน" โจวอี้หมิงพูดจบก็กลับไปทำงานต่อ เจ้าเสือน้อยนอนอยู่ไม่ไกล มองโจวอี้หมิงขุดหลุม ฉันก็ทำได้เหมือนกัน! เจ้าเสือน้อยบิดตัวแข็งแรงเซไปเซมาอยู่ห่างจากโจวอี้หมิงสองสามเมตร โบกขาหน้าหน้าสองข้างแตะพื้น ไม่นานนักก็ขุดหลุมสำเร็จ เจ้าเสือน้อยมองหลินมู่อิงด้วยสีหน้าประจบประแจงหลินมู่อิง ยกนิ้วโป้งให้เป็นการชมเชยว่าเจ้าเสือน้อยทำดีมากเจ้าเสือน้อย เข้าใจและขุดต่อไป ต้องบอกว่าหลินมู่อิงไม่เคยเห็นเสือขุดหลุมได้ดีขนาดนี้มาก่อน แต่เจ้า

เมื่อหานเฟยเซียนได้ยินหลู่เหวินชิงพูดเช่นนี้ ความรู้สึกไม่สบายใจที่เพิ่งรู้สึกก็จางหายไปในทันที เธอหยิบผ้าเปียกที่เขายื่นให้ขึ้นมาเช็ดหน้า เธอเช็ดเครื่องสำอางออกเล็กน้อยระหว่างที่เดินเมื่อถึงเกวียน เครื่องสำอางของเธอก็หลุดออกไปแล้ว แต่ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำจากการเสียดสีอย่างรุนแรงดูเหมือนไม่ดีขึ้นเท่าไหร่หลู่เหวินชิงรู้สึกสับสนอย่างมาก เธอดูดีแม้ไม่ได้แต่งหน้า แต่ตอนนี้เธอดูแปลกไป เขาจะไปขอทะเบียนสมรสกับผู้หญิงแบบนี้...หลู่เหวินชิงรู้สึกปวดหัวเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ลุงเจียงที่กำลังขับเกวียนอยู่ เห็นหลู่เหวินชิงกับหานเฟยเซียนเดินเข้ามาก็พูดขึ้นมาว่า"พวกคุณสองคนจะไปขอทะเบียนสมรสที่เมืองอำเภอกันหรือ?"ลุงเจียงเป็นคนช่างพูดเรื่องราวของสองคนนี้แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านในช่วงนี้ เขาจึงรู้เรื่องนี้โดยธรรมชาติเขาถามอย่างไม่ใส่ใจ หานเฟยเซียนหน้าแดงแล้วพยักหน้าพลางตอบรับเบาๆหลู่เหวินชิงดูเหมือนไม่อยากคุย พอเห็นว่าทั้งสองไม่อยากคุย ลุงเจียงก็เงียบปากลงอย่างมีชั้นเชิง แต่ถึงแม้ลุงเจียงจะเงียบได้ แต่ผู้หญิงบนเกวียนกลับทำไม่ได้"โอ้ โอ้ โอ้ หน้าของหานจื้อชิงแดงเพราะงานแต่งงาน""ใช่ หน้าของหานจื้อชิง

ตลอดทางที่โจวอี้หมิงเดินทางจากตัวอำเภอไปยังหมู่บ้านหลี่เจีย ใครก็ตามที่เดินผ่านไปมาล้วนต้องเหลียวมองของบนเกวียนลากด้วยลาเพิ่มอีกสักสองสามตา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกวียนลากด้วยลาของหลี่เอ้อร์โก่วเข้าสู่หมู่บ้านหลี่เจียเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว แต่เป็นเพราะวันนี้หลู่เหวินชิงและหานเฟยเซียนต้องไปจดทะเบียนสมรสที่ตัวอำเภอบรรดาชาวบ้านที่รอชมเรื่องสนุก หลังจากทำงานเสร็จต่างก็มารอที่หน้าหมู่บ้านเป็นแถว เพื่อรอชมความครื้นเครงพวกเขาไม่ได้เห็นหานเฟยเซียนกับหลู่เหวินชิงมาหลายวันแล้ว จึงอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก สองคนนี้แต่งงานกัน จะซื้อของดี ๆ อะไรกลับมาบ้างไหมหนอโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้มีข่าวลือไม่ใช่หรือว่าบ้านของหลู่เหวินชิงร่ำรวยมากและมีฐานะดี? พวกเขาก็แค่อยากจะเห็นว่าหลู่เหวินชิงนั้นมีฐานะดีแค่ไหนกันแน่และแล้ว เวลาเพิ่งจะบ่ายสามโมงครึ่งกว่า ๆ ก็เห็นเกวียนลากด้วยลาคันหนึ่งบรรทุกของกลับมาเต็มคันรถพอเหล่าป้า ๆ น้า ๆ ขาเมาท์ประจำหมู่บ้านเห็นว่าเป็นหลี่เอ้อร์โก่วที่กำลังบังคับเกวียนลากด้วยลากลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ"ทำไมถึงไม่ใช่ตาเฒ่าเจียงล่ะ? เมื่อเช้าไม่ได้นั่งเกวียนเ