All Chapters of มายาทมิฬ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 42.เจ้าชายอินทรายุธมีสีหน้าที่ผ่อนคลายขึ้น เดินเข้ามาใกล้น้องสาวต่างสายเลือดของตนเอง ก่อนจะเชื้อเชิญให้หล่อนนั่งคุยกับเขาที่เก้าอี้ใกล้ๆราชาวดีไม่ขัดข้อง “ที่หญิงมานี่ก็เพราะอยากจะมาถามเจ้าพี่ว่า เจ้าพี่เต็มใจอภิเษกกับน้องหรือเพคะ”“แน่นอนพี่ต้องไม่เต็มใจอยู่แล้ว แต่ท่านพ่อบอกพี่ว่าน้องหญิงเต็มใจ... ซึ่งพี่ก็ไม่ได้รังเกียจน้องหญิงหรอกนะ แต่พี่ไม่เคยคิดกับน้องหญิงในเชิงชู้สาวเลย...”อินทรายุธคิดว่าจะได้เห็นความไม่พอใจจากราชาวดีบ้าง แต่เปล่าเลย เจ้าหล่อนกลับยิ้มตอบกลับมาอย่างดีใจสุดซึ้ง“ท่านอาโกหกเพคะ หญิงไม่ได้เต็มใจเลย เพราะหญิงก็ไม่เคยคิดกับเจ้าพี่แบบนั้นเหมือนกัน แต่หญิงไม่มีทางเลือก ท่านอาขู่หญิง...”กรามแกร่งที่มีไรหนวดขึ้นน้อยๆ ขบกันแน่น ดวงตาวาวโรจน์ไม่ชอบใจกับการกระทำของบิดาเลย ด้วยความจงรักภักดีเขาจึงมองข้ามความหมายแห่งการกระทำในครั้งนี้ แต่พอได้ยินราชาวดีเอ่ยขึ้นมา พฤติกรรมของบิดาก็ยิ่งชัดเจนท่านพ่อต้องการความยิ่งใหญ่...“พี่ต้องขอโทษน้องหญิงแทนเจ้าพ่อด้วย...”“เจ้าพี่ไม่เกี่ยวข้องหรอกเพคะ ท่านอาคนเดียวที่คิดมักใหญ่ใฝ่สูง ความจริงหญิงไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อน จนเมื่อถู

ตอนที่ 44.“ท่านพ่อ... ลูก...”“ไปซะ ก่อนที่เราจะเปลี่ยนใจบั่นศีรษะของเจ้าแทน...”อินทรายุธรู้สึกเหมือนกับถูกเหยียบให้จมดิน รักและเคารพผู้ชายตรงหน้ายิ่งนัก แต่กลับถูกตัดรอนอย่างไร้หัวใจ“ท่านพ่อทรงรักษาพระวรกายด้วย ลูกทูลลา...”ชายหนุ่มก้มหน้าทำความเคารพ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขึ้นรถ และเคลื่อนมันออกไปจากวังหลวงมุ่งหน้ากลับไปยังตำหนักเอื้องผึ้งอย่างรวดเร็วเจ้าสมถวิลมองตามรถคันหรูของอินทรายุธไปจนสุดสายตา เลี้ยงดูมาก็อดผูกพันไม่ได้ ก็คงเป็นเพราะสาเหตุนี้แหละ เขาถึงได้ไม่ฆ่าอินทรายุธคนที่ร่วมมือกับราชาวดีหักหลังเขา“ถึงเราไม่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าก็ต้องเจ็บปวดยิ่งกว่าตายทั้งเป็นเสียอีก อินทรายุธ...”เจ้าสมถวิลดวงตาเป็นประกายชั่วร้าย ขณะค่อยๆ หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในตำหนักของตนเองช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความครุ่นคิดเขาจะไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้อย่างแน่นอน...ในเมื่อแผนการแรกล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่าเพราะความย่ามใจคิดว่าไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง ดังนั้นแผนที่สองต้องรัดกุมที่สุดราชาวดีจะไม่มีทางเอาชนะเขาไปได้...อินทรายุธรีบก้าวลงจากรถด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อมาถึงตำหนักเอื้องผึ้งแล้วเห็นศพทหารเกลื่อนลานหน้าตำหน

ตอนที่ 46.ทวิภาคกระชากชุดแต่งงานออกจากกายด้วยความเกรี้ยวกราด ทิ้งกายลงนั่งบนเตียงในห้องพักของตนเองแรงๆ อย่างระบายอารมณ์แม้จะพิศวาสแม่ดอกเอื้องมากมายแค่ไหน แต่การที่รู้ว่าตัวเองถูกเจ้าหล่อนใส่เขาให้บนหัวมานานนั้น มันก็ทำให้เขาทนมองหน้าหล่อนไม่ได้อีกต่อไป“เธอมันคนหลอกลวงราชาวดี แม่องค์หญิงแพศยา...!” มือใหญ่กำเข้าหากันแน่น ก่อนจะทุบลงบนที่นอนอย่างรุนแรง“ระยำ! ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตายคามือนัก...”ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยความเดือดดาล ลุกขึ้นยืน เดินกลับไปกลับมาในห้องพักอย่างหลายอึดใจ ก่อนจะถลันเข้าไปชกกำแพงห้องจนนิ้วแกร่งแตกเลือดไหลย้อย“ฉันเกลียดเธอ! ฉันเกลียดเธอ! เกลียดที่สุด...!”ยกมือที่เปื้อนเลือดสดๆ ขึ้นมามองนิ่ง กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเนื้อข้างแก้มกระตุกด้วยโทสะร้าย พรุ่งนี้เขาจะกลับเมืองไทย จะไปจากเมืองนรกที่มีผู้หญิงนรกนี่สักทีและก็หวังว่าเจ้าหล่อนจะไม่ไปราวีเขาที่เมืองไทยอีก แค่นี้ก็น่าสยดสยองเต็มทนแล้ว... ราชาวดีก้าวเข้ามาในท้องพระโรงด้วยใบหน้าเศร้าหมองตามลำพัง โดยหล่อนตอบคำถามข้าราชบริพารชั้นผู้ใหญ่ว่าทวิภาคไม่ค่อยสบายจึงมาว่าราชการไม่ได้ หล่อนจึงจะทำหน้าที่แทน

“อะไรนะ! นี่ราชาวดีอีกแล้วหรือ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อคำลือรีบพยักหน้า “ใช่ พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงราชาวดีส่งทหารจำนวนมากไปช่วย ทำให้ทหารของเราไม่อาจต้านทานได้”เจ้าสมถวิลขบกรามแน่น พอๆ กับมือที่กำแน่นไม่แพ้กัน “นังหลานคนนี้เป็นหนามใหญ่นัก คงจะต้องรีบฟันให้พ้นทางโดยเร็ว...”“แล้วนายท่านจะให้ข้าน้อยทำยังไงต่อไปพ่ะย่ะค่ะ จะให้ลอบปลงพระชนพระราชาอีกไม่ หรือว่าจะให้พักไว้ก่อน” อมาตย์คำลือเอ่ยถามเจ้าสมถวิลหัวเราะเสียงเย็นชา ขณะเดินออกไปหยุดที่ริมระเบียง “ทำทุกเมื่อที่มีโอกาสคำลือ ทำยังไงก็ได้ให้แผ่นดินนี้เป็นของเราแต่เพียงผู้เดียว”คำลือหัวเราะร่วนผสมกับเสียงของเจ้านาย “ข้าน้อยน้อมรับคำบัญชาพ่ะย่ะค่ะนายท่าน...” เปลือกตาหนาค่อยๆ ปรือขึ้นทีละน้อย พร้อมๆ กับความรู้สึกเจ็บร้าวที่ศีรษะที่เพิ่มทวีขึ้นไม่ต่างกัน ชายหนุ่มขยับตัวช้าๆ ฝ่ามือใหญ่ขาวสะอาดค่อยๆ ยกขึ้นกุมศีรษะของตนเองอย่างทุลักทุเล “ท่านพี่ฟื้นแล้ว ท่านพี่...”เสียงเรียกของใครคนหนึ่งดังอยู่ข้างๆ ทวิภาคพยายามจะหันหน้าไปมอง แต่ก็ทำได้ลำบาก เพราะที่ศีรษะของเขาพันด้วยผ้าสีขาวจำนวนมาก“ที่นี่ที่ไหน...”จำได้ว่าตัวเองถ

“เจ้าน้อยไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ เรื่องฝึกคน เรื่องหาคนข้าน้อยและสมัครพรรคพวกที่เป็นญาติพี่น้องของคนที่ตายในตำหนักเอื้องผึ้งจะช่วยกันอย่างเต็มที่ ขาดอย่างเดียวก็คือ... ค่าใช้จ่าย”อินทรายุธถอนใจออกมา หากเป็นเมื่อก่อนเขามีมากมาย แต่ตอนนี้คงถูกเจ้าสมถวิลตัดตอนไปหมดแล้วอย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างไรเขาก็จะต้องสู้...เพื่อแก้แค้นให้พ่อแม่ แม่นมแก้วล่า รวมทั้งทุกคนในตำหนักเอื้องผึ้งที่มาจบชีวิตลงด้วยความโลภของผู้ชายเลวๆ คนหนึ่งเท่านั้นมัลลิกา... ชื่อนี้ทำให้เขาอดกังวลใจไม่ได้ เขาดีใจมากที่ไม่พบศพของหล่อนอยู่ในตำหนักเอื้องผึ้ง แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เมื่อหล่อนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ทราบชะตากรรม“เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง พวกเจ้าฝึกกันให้เต็มที่ เราจะจัดส่งมาให้ทุกเดือน...”“เจ้าน้อยจะไปหามาจากที่ไหนพ่ะย่ะค่ะ เพราะหากข้าน้อยเดาไม่ผิด อดีตท่านพ่อของเจ้าน้อยคงจะถอนคืนไปหมดแล้ว...” อ้ายจันถามอย่างสงสัยอินทรายุธแสยะยิ้ม หรี่ตามองบุรุษตรงหน้าเขม็ง “เจ้าสมถวิลไม่ใช่บิดาของเราอีกต่อไปแล้ว ห้ามพวกเจ้าเอาเราไปเกี่ยวข้องอีก จำเอาไว้...”“ข้าน้อยขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ” อ้ายจันก้มหน้ารับผิด ชายหนุ่มถอนใจออก