Lahat ng Kabanata ng ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Kabanata 21 - Kabanata 30

“แล้วจะทำยังไง หรือว่าคุณอยากมีลูกกับผมงั้นหรอ...”คนตัวโตก็ถามออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โดยที่หน้ายังแนบอยู่กับหน้าอกอวบอิ่ม และด้วยคำถามนั้นของเขาก็ทำให้ฉันอดตงิดใจไม่ได้“ห๊ะ...ว่าไงนะคะ” ฉันถามย้ำด้วยความไม่แน่ใจ“ผมถามว่าคุณอยากมีลูกกับผมงั้นหรอ” เขาตอบกลับโดยที่ใบหน้ายังแนบอยู่ที่หน้าอกนุ่มนิ่มของฉันเหมือนเดิม“ทำไมคุณถึงคิดอย่างงั้นได้ล่ะคะ” คิ้วเรียวสวยได้รูปอดไม่ได้ที่จะขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย“ก็เห็นคุณดูไม่ร้อนรนกับเรื่องการป้องกันที่หละหลวมในครั้งนี้เลยสักนิด” และด้วยคำตอบของเขาก็ทำให้ฉันคลายความสงสัยลง“อะ...อ๋อ...ถ้าเป็นเรื่องนั้นไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ฤทธิ์ยาที่กินไปเมื่อวานก็น่าจะยังอยู่ แล้วอีกอย่างถ้าหากเกิดเหตุการณ์ผิดพลาดขึ้นมาจริง ๆ แล้วล่ะก็ เรื่องนั้นมนต์จะจัดการเองค่ะ” ฉันบอกออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยเหมือนเรื่องที่พูดถึงเป็นเรื่องธรรมดาดาษดื่นทั่วไป“ดูคุณจะจัดการทุกอย่างได้ดีสมกับเป็นเลขาเลยจริง ๆ นะ” ส่วนเขาที่นิ่งเงียบกับคำตอบของฉันไปสักครู่ ก่อนจะเอ่ยปากชมออกมาเพียงแต่ว่าน้ำเสียงที่ส่งมานั้นกลับดูเหมือนจะเย้ยหยันกลาย ๆ“ขอบคุณนะคะที่ชม” ฉันแสร้งประชดกล

ณ ห้องพักภายในคอนโดสุดหรูทันทีที่ฉันกลับมาถึงห้องพักของตัวเอง ฉันก็ตรงดิ่งเข้าจัดการอาบน้ำล้างคราบคาวและกลิ่นอายของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายยามทำงาน เป็นเจ้าชีวิตยามอยู่บนเตียงทันทีซ่า ~~สายน้ำจากฝักบัวที่สาดซัดลงมาบนใบหน้าเนียนใสที่หลับตาพริ้มอย่างต้องการให้มันชะล้างความรู้สึกที่ยังคุกรุ่นอยู่ตามอณูเนื้อให้ออกไปให้หมด ภายใต้น้ำใสที่ไหลผ่านลงมากระทบร่างก็ได้ทำให้ความรู้สึกข้างในค่อย ๆ สงบลงทีละน้อย สมองที่ค่อย ๆ เริ่มประมวลผลไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ภาพที่จู่ ๆ เขาก็หยุดทำกะทันหันเหมือนกับต้องการยับยั้งอะไรบางอย่าง น้ำเสียงเฉยชาที่เขาเอ่ยปากไล่อย่างกับหมูกับหมาทั้งที่ก่อนหน้ายังแสดงทีท่าต้องการไม่หยุด ฉันที่คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าจู่ ๆ เขาเป็นอะไรขึ้นมา...แต่ไม่ว่ายังไงสุดท้ายแล้วจะด้วยเหตุผลกลใดก็ช่าง มันก็ดีที่ฉันไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นอีก เพราะถ้าหากคิดไปถึงยาคุมฉุกเฉินที่กินไปก่อนหน้านี้ฉันเองก็ยังไม่ค่อยวางใจนักกับผลที่จะตามมา และถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมา แม้คำตอบตอนนี้ ณ เวลานี้ฉันจะสามารถยืนหยัดที่จะกำจัดสิ่งผิดพลาดได้อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต

--- วาคิม Talk ---ฟี้ ~~เสียงลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมาอย่างสม่ำเสมอของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้ผมรู้ได้ในทันทีเลยว่าเธอนั้นหลับสนิทชนิดที่ว่าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าบัดนี้ได้มีผมมานั่งมองอยู่ข้าง ๆ แล้ว“นอนหลับไม่รู้เรื่องเลยนะยัยขี้เซา”ผมพูดเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูอีกทั้งยังกลัวว่าเสียงมันจะไปรบกวนจนทำให้เธอให้ตื่นขึ้นมาย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ~~หลังจากที่เธอโทรมาหาผมหนสองหน น้ำเสียงหวานใสของเธอที่มักจะเปล่งออกมาอย่างเฉยชายามที่เราทำงานด้วยกัน สำหรับผมเมื่อก่อนแล้วนั้นมันช่างดูธรรมดาไม่ทำให้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เพียงแต่ว่า ณ เวลานี้น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากปากคนตรงหน้ากลับรู้สึกจักจี้หัวใจยังไงบอกไม่ถูกยามที่ได้ยินเสียงของเธอกระทั่งหลังจากที่เธอกดวางสายไปผมที่พยายามทำใจไม่ให้ฟุ้งซ่านก็ได้หันกลับไปหางานทำ สมองที่ถูกสั่งให้ทำงานหนักเพื่อเค้นคิดโปรเจกต์งานใหม่เพิ่มขึ้น แต่งานเหล่านั้นแม้จะถูกพลังของสมองคิดขึ้นมาได้มากมายแต่ไม่อาจดับความรุ่มร้อนที่อยู่ข้างในของผมให้มอดดับลงไปได้เลยสักนิดเดียวเพราะนับตั้งแต่ที่เธอโทรหา ภาพทั้งใบหน้าและเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของเธอก็ต่างทยอยเข้ามาหลอกหลอนผมไม่หยุด จนผมไ

ร่างบางค่อย ๆ เคลื่อนกายเขยิบเปลี่ยนไปนั่งตรงขอบเตียงแทน พร้อมกับมือบางที่ยื่นไปจับปราการด่านเนื้อผ้าสุดท้ายที่ยังหลงเหลือเพื่อใช้กักขังอาวุธร้ายของเขาอยู่พรึ่บ...!!ดึ๋ง...!!ความยาวใหญ่ที่ผงาดจนแทบจะตีเข้าใบหน้าเล็ก ทำให้หญิงสาวที่ได้เห็นระยะใกล้อีกครั้งถึงกับเผลอลอบกลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกกริ่งเกรงว่าเธอจะจัดการกับความใหญ่โตตรงหน้ายังไงดี เพราะถึงแม้ว่าเธอจะเคยเจอมาแล้วแต่เธอก็ยังไม่สามารถทำใจให้คุ้นชินกับอวัยวะตรงหน้าได้สักที“จะจ้องอีกนานไหม” เสียงกระเส่าแกมดุส่งมาถามหญิงสาวที่เอาแต่ขมวดคิ้วใส่ลูกชายของเขาโดยที่ไม่ยอมทำอะไรสักที(ยืนอล่างฉ่างแบบนี้ก็หนาวเหมือนกันนะ...จ้องอยู่ได้เมื่อไรจะมอบไออุ่นให้สักทีล่ะ) คนตัวโตนึกคิดในใจพร้อมกับปรายตามองใบหน้าเนียนที่ทำหน้ากระอักกระอ่วนไม่หยุดและทันทีที่สิ้นคำพูดจาร้ายกาจ ริมฝีปากบางก็ค่อย ๆ อ้ากว้างออกก่อนจะครอบเข้าไปยังตัวตนของชายตรงหน้าที่ตอนนี้ปลายหัวเห็ดแดงฉานกำลังพ่นน้ำสีใสออกมาเคลือบ ดั่งเป็นสัญญาณว่าคนตัวโตนั้นมีความต้องการมากแค่ไหนจ๊วบ ~~“อึก...อ่อก...”ความอุ่นชื้นจากโพรงปากสาวที่ค่อย ๆ เขมือบกลืนกินความใหญ่โตเข้าไปอย่างยากลำบา

รุ่งเช้า ~~ดวงตากลมโตค่อย ๆ ขยับเปิดเปลือกตาลืมขึ้น กระทั่งเมื่อสายตาปรับโฟกัสได้แล้วความทรงจำสุดท้ายก็ได้พรั่งพรูเข้ามาเป็นคำตอบว่าเวลานี้ฉันอยู่ ณ สถานที่ใด(O///O) ฉับพลันใบหน้าเนียนใสแดงระเรื่อขึ้นมาทันทียามรับรู้ได้ว่าข้างกายได้มีร่างกำยำนอนกอดก่ายร่างบางของตนอยู่กระทั่งเมื่อฉันค่อย ๆ จับมือหนาที่วางทาบอยู่บนเอวกิ่วยกขึ้นเพื่อที่ตัวเองจะได้ลุกออกไปจากสถานการณ์อันน่าสุ่มเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้น เสียงทุ้มแผ่วเบาก็ถูกปล่อยออกมายังข้างหูทันทีเหมือนกับว่าเขานั้นได้นอนดูการกระทำของฉันอยู่นานแล้ว“จะลุกไปไหน หืมมมมม ~~” คนตัวโตพูดพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นโดยที่ดวงตายังปิดอยู่อย่างนั้น“เอ่อ มนต์จะกลับห้องตัวเองค่ะ” ฉันหลบตาลงเล็กน้อยตอบ“ได้ไงก็เช้านี้คุณต้องอยู่กับผมไม่ใช่หรอ” เจ้าของวงแขนยังคงฝืนมือไม่ยกตามแรงของหญิงสาว แต่กลับทวงข้อตกลงที่พูดไว้กับเธอเมื่อวาน“ก็มนต์อยู่กับคุณทั้งคืนแล้วไงคะ” ฉันตอบเสียงเบา ขณะที่ตัวยังพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนอันทรงพลัง“กลางคืนก็ส่วนกลางคืน กลางวันก็ส่วนกลางวันสิ” เจ้าของวงแขนตอบกลับอย่างไม่ยินยอม“แต่ว่ามนต์อยากกลับห้องไปอาบน้ำแล้วนี