All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 41 - Chapter 50

รุ่งเช้า ~~ฉันตื่นมาด้วยความสดใส หลังจากที่เมื่อคืนอิ่มแปล้แถมยังนอนหลับสนิทอีกด้วย“มีความสุขจัง เอ...วันนี้วันประกาศผลดาวเดือนนี่น่า...แต่งหน้าสักหน่อยดีกว่าเรา”ฉันยิ้มหน้าบานเป็นกะดง ยืนหมุนตัวไปมาหน้ากระจกบานใหญ่เพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะเดินทางไปยังมหาลัยเพื่อรับเงิน เอ๊ย! รับตำแหน่งที่ฉันรู้ผลตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วณ มหาลัยชั้นนำแห่งหนึ่งในหอประชุมขนาดใหญ่ที่สามารถบรรจุคณะอาจารย์ และนักศึกษาได้ครบทุกแผนก ทุกคณะภาควิชาที่บัดนี้ต่างพรั่งพร้อมกันมาแทบจะทุกคนเพื่อมารวมตัวกันฟังผลดาวเดือนของแต่ละคณะในวันนี้จากนั้น...คณะแล้วคณะเล่าที่ต่างประกาศชื่อดาวเดือนประจำคณะของตน คนแล้วคนเล่าที่ต่างกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อขึ้นไปรับตำแหน่งด้วยใบหน้าสดใสเปี่ยมไปด้วยความสุขบนเวที จนกระทั่งเมื่อชื่อคณะของฉันมาถึง หัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะก็มาพร้อมอาการประหม่าที่เกิดขึ้นในทันทีและในขณะที่พิธีกรบนเวทีกำลังประกาศชื่อเดือนคณะที่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากริท เสียงปรบมือของทุกคนในหอประชุมแม้กระทั่งฉันก็ดังลั่นยอมรับผลด้วยความเต็มใจก่อนที่ในจังหวะเดียวกันนั้นฉันกลับรู้สึกประหลาดใจ เมื่อท

กระทั่งเมื่อเราสองคนกลับมาถึงห้องทำงาน...คนตัวโตที่ยังคงมีความคุกรุ่นอยู่ในใจก็ได้ตรงมาประชิดร่างบางทันที“อ่ะ...ท่านประธานค่ะ” ฉันถึงกับตกใจและเดินถอยหลังออกห่างเขาไปอย่างอัตโนมัติ แต่ทว่า...วงแขนกว้างกลับคว้าเอวฉันเข้าไปแนบตัวอย่างรวดเร็ว“ทำไมรังเกียจผมงั้นเหรอ” ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาเหมือนจะบอกว่าถ้าฉันตอบว่าใช่เขาอาจจะประหัตประหารฉันลงตรงนี้ก็ได้“เอ่อ...มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ตะ...แต่ว่ามนต์แค่กลัวว่าเดี๋ยวจะมีใครมาเห็นเขาหนะค่ะ” ฉันเกิดอาการระแวงเนื่องจากเพราะเราเพิ่งจะประชุมกันเสร็จอาจจะมีทางฝ่ายกฎหมายหรือฝ่ายอื่นที่เกี่ยวข้องเข้ามารับเอกสารก็ได้ และมันก็คงไม่ดีแน่ถ้าหากเขาเหล่านั้นเข้ามาเห็นแล้วรับรู้เรื่องระหว่างเราสองคนจนมันแพร่งพรายออกไป“ดูท่าว่าตอนนี้คุณจะกลัวคนอื่นมากกว่าผมอีกนะ” เจ้าของเสียงเข้มเปลี่ยนเป็นเสียงเยือกเย็นใส่ จนฉันเองเริ่มจะรู้สึกผิดที่พูดออกไปแบบนั้นและในขณะที่ฉันพยายามออกแรงดิ้นเพื่อให้ตัวเองได้หลุดออกจากพันธนาการอ้อมกอดเขาแต่กลับยิ่งทำให้วงแขนกระชับแน่นขึ้น จนฉันที่กลับมาตั้งสติพยายามสงบจิตสงบใจลงก็เลือกถามในสิ่งที่ทำให้เขาขุ่นเคืองอยู่ตอนนี้ออกไป น

หัวทุยผงกงึก ๆ เป็นคำตอบแม้ว่าใบหน้าจะแดงฉานไปด้วยความรู้สึกอับอายที่มีเต็มอยู่ในมโนสำนึก เพียงแต่ว่าศึกสวาทในเวลานี้ความปรารถนาที่แรงกล้าอยู่ข้างในกับกลายเป็นฝ่ายกำชัย จนกดความเหนียมอายของหญิงสาวเอาไว้แล้วปล่อยให้ความต้องการเป็นใหญ่แทน“ถ้าอย่างนั้นก็ถอดเสื้อออกซะเพราะผมชอบเลียหน้าอกของคุณ...มันหวานดี...” คนตัวโตเอ่ยชมหน้าอกสาวโต้ง ๆ อย่างไม่มีท่าทีเคอะเขิน และด้วยคำชมนั่นก็ยิ่งส่งให้ใบหน้าเนียนเห่อร้อนขึ้นสีเลือดฝาด“คะ...คุณก็ปล่อยมือมนต์ด้วยซิคะ” (>///ดวงหน้าสวยแดงฉานพูดในขณะที่ตาปิดปี๋ไม่กล้าลืมจากนั้นเจ้าของมือกำยำที่กอบกุมข้อมือสาวไว้เหนือหัวก็ได้ปล่อยมือบางตามคำขอ ก่อนที่ร่างนวลเนียนที่ก่อนหน้านี้ยังนอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ และร่างกำยำที่ยืนเต็มความสูงอยู่กลางหว่างขาของหญิงสาวจะต่างจัดเรือนร่างตัวเองจนเปลือยเปล่า แล้วปล่อยให้ตัณหาราคะที่ไร้ซึ่งยางอายเข้าครอบงำอย่างเต็มที่ร่างสูงมองหุ่นสะโอดสะองขาวผุดผ่องงามจับตาที่นอนแผ่หลาด้วยท่าทีเอียงอายตรงหน้าก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาด้วยความลำพองใจ จากนั้นเขาก็ได้จับแก่นกายแท่งยาวของตัวเองใส่เกราะป้องกันที่เตรียมรอเอาไว้แล้วค่อย ๆ ด

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อือออออ ~~”จากนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกคุณวาคิมพาเดินในท่านี้ไปทั่วทั้งห้องทำงานอยู่นานอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย โดยที่ฉันก็ได้แต่รับความทรมานปานจะขาดใจกับสิ่งที่ถูกเขากระทำอยู่ในขณะนี้ โดยเฉพาะยามที่เขาเดินขยับบั้นเอวกระแทกส่งของแข็งเข้ามาในร่องเสียวจนลึกสุดลำ มันยิ่งทำให้ฉันเสียวซ่านถึงใจจนอยากให้เขากระแทกรัวไม่หยุด“อ๊ะ มะ มนต์จะไม่ไหวแล้วนะคะ” เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างหูเบา ๆ หลังจากที่โดนทรมานด้วยท่านี้มาสักพักใหญ่แล้วทันทีที่สิ้นคำร้องขอของฉัน คุณวาคิมก็จัดการพาเราสองคนเข้าประชิดกำแพงห้องทำงาน พร้อมกับปล่อยให้ฉันได้ยืนอย่างเป็นอิสระและในขณะที่ฉันกำลังสงสัยว่าเขาจะหยุดการกระทำลงแต่เพียงเท่านี้แล้วหรือ เนื่องด้วยเพราะฉันยังคงมีความต้องการที่คุกรุ่นอยู่เนื่องจากความปรารถนายังไม่ถูกระบายออกไป และในจังหวะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากถาม มือหนาก็ได้ทำการยกขาข้างหนึ่งของฉันขึ้นแล้วแทรกแก่นกายขนาดใหญ่ที่ปลอกเกราะป้องกันด้านนอกเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นเขามายังรูร่องเสียวที่ยังเปียกชื้นทันที“อดทนเก่งเหมือนกันนะเรา...หึหึ”ประโยคที่ไม่รู้ว่าเป็นคำชมหรือเปล่าในเวลานี้ มาพร้อมก

ดวงหน้าสวยขมวดคิ้วด้วยความขุ่นเคืองใจ ก่อนจะตอกหน้ากลับไปอย่าเหลืออด“กับพี่เรย์ก็คุณเป็นคนให้เขามาเฝ้าฉันเอง ฉันไม่ได้ร้องขอเลยสักนิด แล้วมันจะผิดอะไรถ้าฉันอยากจะสนิทกับคนที่มาดูแลฉัน ฉันผิดงั้นเหรอคะหรือว่าฉันต้องไม่ทำดีกับเขาให้เขาเกลียดฉันแบบนั้นใช่ไหมถึงจะถูกใจคุณน่ะ” ฉันที่โมโหจนไม่อาจแทนตัวเองว่ามนต์ได้อย่างเคยพรั่งพรูสิ่งที่คิดออกไปแต่ทว่า...คนเอาแต่ใจก็คือคนเอาแต่ใจ โดยเฉพาะคนที่มีโลกหมุนรอบตัวเองอย่างคนตรงหน้า เพราะคำตอบที่เขาตอบกลับมายิ่งกระตุ้นให้ฉันยิ่งโมโห“ผิด...!! ถ้าผมบอกว่าผิดก็คือผิด...!!” เสียงแข็งตะคอกจนร่างบางถึงกับสะดุ้ง“...หึ...บ้าที่สุด...!! คุณมันบ้าไปแล้ว” ฉันมองคนตรงหน้าเขม็งอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่มีเหตุผลได้ขนาดนี้“ผมบ้าได้มากกว่านี้อีกนะคุณอยากจะเห็นไหมล่ะ” เสียงเย็นเยียบเอ่ยพูดที่ดูจากแววตาแล้วเขาไม่ใช่แค่ขู่แต่เขาเอาจริงแน่นอน“ถ้างั้นคุณต้องการให้ฉันทำยังไงล่ะคะ เชิญบัญชามาได้เลย รับรองว่าฉันจะทำให้เหมือนกับหุ่นยนต์เลยล่ะค่ะ” ฉันที่เหลืออดกับคนตรงหน้าพูดอย่างคนสิ้นหนทาง“คุณไม่ต้องมาประชดผม ผมไม่ชอบ…!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดส่งออกมาต่อว่าฉันไม่