All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 51 - Chapter 60

...และด้วยภาพที่ฉายอยู่ในมือเป็นคำตอบนั้น ก็ยิ่งทำให้ความคิดในสมองฟุ้งซ่านไม่หยุด...“ทำไมยังไม่กลับกันมาอีกว่ะ”เสียงแข็งถามตัวเองอย่างคนหัวเสียไปมาพร้อมกับหัวใจที่กระสับกระส่ายทุรนทุรายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากที่สมองเริ่มสร้างจินตนาการพานคิดไปถึงเหตุผลหลากหลายว่าเพราะเหตุใดทำไมทั้งสองคนยังไม่กลับมาสักทีแต่แล้วไอ้ความคิดที่ทำงานเข้าขากับเสียงกู่ร้องที่ดังก้องในใจถึงความระแวงปนห่วงใยที่มีต่อหญิงสาวอย่างไม่อาจต้านทานได้ จะถูกกลบลงไปด้วยทิฐิอีกครั้ง อีกทั้งเมื่อนึกไปถึงสิ่งที่ตั้งปฏิญาณกับตัวเองเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่สนใจผู้หญิงหน้าไหนอีกแล้ว...และผู้หญิงพวกนั้นควรจะเป็นฝ่ายไล่ตามผมมากกว่า นั่นจึงทำให้ผมเลิกมองหน้าจอที่ปรากฏแอปพลิเคชันของกล้องวงจรปิดตรงหน้า แล้วหันปิดไฟนอนเพื่อไล่ความรู้สึกว้าวุ่นใจที่เกิดขึ้นให้ออกไปเสียทีใบหน้าหล่อเหลาบรรจงปิดเปลือกตาดื้อรั้นอีกครั้ง เพียงแต่ร่างกำยำไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้ เขาที่ยังคงนอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาเสมือนว่าบนที่นอนมีใครเอาหมามุ่ยมาโรยไว้ ทั้งยังผุดลุกผุดนั่งสลับกันไป จนเผลอคิดเอาว่าท่านผีบ้านผีเรือนถ้ากำลังมองดูอยู่

ดวงตาคมเข้มถูกหนังตาปิดลงมาอย่างใช้ความคิด ว่ายังโชคดีแค่ไหนที่ตัวเองไม่เคยให้ใครปิดเครื่องปรับอากาศในชั้นห้องทำงานเลย เพราะไม่อย่างงั้นด้วยพิษไข้ของหญิงสาวแล้วนั้น ถ้าหากไม่มีอากาศหมุนเวียนแล้วละก็วันนี้ร่างที่ผมอุ้มออกมาคงเป็นร่างที่ไร้วิญญาณแน่ ๆ“ฟู่ววววว ~~ มึงมันบ้า…!! ไอ้คิม...!!”ผมสบถด่าตัวเองเบา ๆ พร้อมกับความรู้สึกสมเพชตัวเองที่เริ่มจะเด่นชัด เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่ตัวเองมั่นใจนักหนาว่าจะละเลยได้กลับทำได้เพียงไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำร่างกำยำยังคงนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอีกสักพัก กระทั่งเมื่อด้านข้างได้มีเสียงคุ้นเคยเรียกดังขึ้น นั่นจึงทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์...“นายครับ” ปราบเรียกชื่อนายตัวเองเบา ๆ หลังจากที่เขาได้รับข่าวจากเรย์ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น“อ้าว...มาได้ไงล่ะ” ผมถามออกไปด้วยความแปลกใจ เพราะผมยังไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับคนตรงหน้าได้ฟังเลย“เอ่อ...พอดีเรย์มันติดต่อมาหาผมนะครับนาย ผมเป็นห่วงนายเผื่อว่านายอยากจะได้อะไรเพิ่มหรืออยากไหว้วานให้ผมไปทำอะไรให้” ปราบก้มหน้าประสานมือเล็กน้อยบอกไปตามความจริง แม้จะรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้างก็ตาม เพราะในเวลาน

วันเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านพ้นไปเข้าสู่วันที่สามที่ฉันนอนอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ อาการของฉันดีขึ้นตามลำดับเพียงแต่ว่าใช้เวลานานไปกว่าที่คุณหมอคาดคะเนเอาไว้ กระทั่งวันนี้ข่าวดีก็มาถึงเมื่อคุณหมอบอกว่าให้ฉันกลับบ้านได้แล้ว“ดีใจไหมจะได้กลับบ้าน” คนตัวโตที่คอยดูแลฉันตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เอ่ยถามขึ้น“ดีใจค่ะ มนต์เบื่อแล้วอยากไปทำงานแล้วค่ะ” ฉันพูดในสิ่งที่ฉันคิด และวินาทีเดียวกันนั้นเองภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นเพื่อย้ำในบางอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้“คุณวาคิมค่ะ มนต์ยังไม่ได้”และในขณะที่ฉันยังพูดไม่จบ คนฟังที่เหมือนจะล่วงรู้ว่าฉันต้องการจะพูดอะไรก็ได้ตอบออกมาก่อน“เรื่องนั้นผมสั่งให้คนเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบหน้าตานิ่งเหมือนเป็นเรื่องปกติทั่วไป แต่สำหรับฉันไม่ใช่...!! มันเป็นเรื่องน่าอายและมันทำให้ฉันตื่นตระหนกทันที“ได้ยังไงคะ ความจริงแล้วมนต์ตั้งใจจะเก็บกวาดเอง ตายแล้วขายขี้หน้าชะมัด” (>///ฉันยกมือขึ้นมาปิดหน้าจนรับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวผ่านจากใบหน้าลงมายังฝ่ามือ“หึหึ...ไม่มีอะไรน่าอายสักหน่อยก็แค่...เกลื่อนเต็มห้องก็เท่านั้นเอง” คนเจ้าเล่ห์ที่เห็นอากัปกิริยาของหญิงสาวแล

--- วาคิม Talk ---เสียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาอย่างสม่ำเสมอเป็นดั่งสัญญาณที่บอกได้ดีว่าคนบนร่างผมตอนนี้ได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วผมเหลือบมองหัวทุยที่เกยอยู่บนหน้าอกของผมพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบลงไปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพานคิดไปว่าถ้าหากตอนนี้เธอไม่ได้กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราก็คงน่าจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของผมอย่างแน่นอนความรู้สึกสบายใจ ผ่อนคลาย และอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกแผ่ซ่านผ่านร่างเล็ก ๆ แทรกซึมเข้ามาตามผิวหนังลงไปยังก้อนเนื้อในอกข้างซ้าย แม้ว่าตัวเองจะพยายามคิดหาเหตุผลมากมายแค่ไหนแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีผลต่อตนเองมากขนาดนี้ การตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามแบบฉบับนักธุรกิจหนุ่มที่ต้องหาเหตุผลมารองรับอย่างรอบคอบ แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เขาจำต้องยอมศิโรราบให้กับมันนั่นก็คือ ความรู้สึกที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขานั้น...คงชอบเธอเข้าให้แล้ว...จากนั้นภาพเลขาสาวที่มักจะแต่งตัวเฉิ่มเชยใส่แว่นหนาเพื่อบดบังความงามของดวงตาคู่นั้นก็ได้ฉายเข้ามาในโสตประสาทเพื่อให้ตัวเองได้ขบขันอีกครั้ง พร้อมกันที่รอยยิ้มบางเบาได้ผุดขึ้นบนใบหน้าให้กับความโง่เง่าของตัวเอง ยามคิดไปว่า

กระทั่งเมื่อเขาอุ้มฉันเข้ามาในลิฟต์แล้ว ฉันที่รู้ดีว่าชั้นที่พักอาศัยของฉันนั้นถึงก่อนที่พักของเขาก็ได้เอ่ยปากบอกให้เขาปล่อยให้ฉันลงเพื่อเตรียมตัวเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวใกล้ไปถึง“ปล่อยมนต์ลงได้แล้วค่ะใกล้จะถึงชั้นที่มนต์พักแล้ว” ฉันบอกเขาด้วยเสียงไม่ดังมากนัก“ใครบอกว่าผมจะให้คุณกลับห้องพักล่ะ”และด้วยคำพูดของเขาก็ทำให้ถึงกับตาโต พร้อมกับหลุดอุทานออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ“หา...!!”“ไม่ต้องหาผมไม่ได้หายไปไหน”“มุกเก่ามากเลยค่ะ” ฉันที่ยังไม่ทันหายตกใจกับเจตนารมณ์ของเขา ถึงกับถอนหายใจให้กลับมุกโบราณที่เขาส่งมาแต่ก่อนที่ฉันจะเผลอลืมสิ่งสำคัญไป ฉันก็ได้ถามเขาขึ้นอีกครั้ง...ถึงเหตุที่ทำไมเขาไม่ปล่อยให้ฉันกลับห้องของฉัน“ข้อเหตุผลดี ๆ ให้มนต์หน่อยได้ไหมคะว่าทำไมถึงต้องพามนต์ไปห้องคุณด้วย” ฉันยู่ปากถามใส่คนเจ้าเล่ห์“อยากนอนกอด”และเพียงแค่ประโยคสั้น ๆ ที่ส่งมานั้นกลับทำใจสาวเต้นระรัว“บนรถก็กอดไปแล้วไงคะ” ฉันบ่นอุบอิบแต่ก็ดังพอที่จะทำให้คนตัวโตได้ยิน เนื่องจากเราอยู่ในลิฟต์กันเพียงลำพัง“ก็ยังไม่หายคิดถึง” เขาที่ได้ยินตอบกลับหน้าตาเฉย“ไม่หายคิดถึงอะไรกันค่ะก็อยู่ด้วยกันทุกวันไ