“นางคงห่วงเฮ่อหลงมากไปกระมังเจ้าคะ”หยางฮูหยินยังคงพยายามหาข้อแก้ตัว ให้กับความรู้สึกของตนเอง แต่จากสภาพของแม่นมหลี่ในตอนนี้ นางว่ามันเกินกว่าแม่นมกับคุณชายไปสักหน่อย นางที่เป็นแม่แท้ๆ ยังไม่ได้รู้สึกว่าต้องทำอะไรขนาดนั้นเลย หรืออาจเพราะนาง ยังตั้งสติกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ด้วยกระมัง“เจ้าไม่เคยสังเกตจริงๆ หรือ...ว่าเขาไม่เหมือนเราคนใดในบ้านเลย แต่เขากลับเหมือนกับแม่นมหลี่ มากกว่าข้ากับเจ้าที่เป็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเสียอีก”มันคือโอกาสที่เขาจะบอกภรรยาเสียที นี่ก็เป็นสิ่งที่เขายอมรับ ว่ามันเหนือความคาดหมาย สำหรับเขาเช่นกัน และไม่ว่าอย่างไรวันนี้ เขาจะต้องทำให้นาง ได้มองเห็นความจริง ที่แม่นมหลี่ใช้ความชิงชังของนางที่มีต่อเขา บดบังสายตาของนางมาตลอดหลายปี มิให้เห็นถึงความจริงใจ และความรักที่ลูกๆ มีให้แก่นางหากนางจะรับไม่ได้ กับเรื่องที่เขาจะบอกนางต่อจากนี้ มันก็จะเป็นแค่ช่วงเวลานี้ ที่นางจะเสียใจในคราเดียวไปเลย หากจะปลอบใจกันแล้วมาบอกทีหลัง นางก็จะเสียใจซ้ำๆ ไม่หยุดหย่อน อีกอย่าง เขาเองก็ไม่อยากเลี้ยงลูกคนอื่น อีกต่อไปแล้วเช่นกัน“ท่านพี่ จะบอกสิ่งใดกันแน่เจ้าคะ” ฉีเหนียงเหนียง ถามสามีด้
続きを読む
