All Chapters of ภรรยาเปลี่ยนชะตา: Chapter 61 - Chapter 70

“มีพระราชโองการ”เสียงประกาศของขันทีจากในวัง ทำให้ทุกคนในงาน ต่างรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินไปคุกเข่าลงรอรับพระราชโองการ และนั่นทำให้เมิ่งหยู๋เฟิงยกยิ้มร้าย ก่อนจะก้าวไปคุกเข่าต่อหน้าขันทีชราขันทีเฒ่าถึงกับผงะ ก่อนจะรีบขยับเข้าไป หมายจะพยุงชายหนุ่ม ก่อนจะเห็นสายตาคาดโทษตอบกลับมา เขาจึงกระแอมไอสองสามที แล้วยืดกายขึ้นตรง เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต“มีพระราชโองการ ลั่วอันผิงธิดาคนเล็กในท่านแม่ทัพใหญ่ ลั่วเจิ้งคัง มีคุณงามความดี อ่อนหวานเพียบพร้อม ฐานะสูงส่งคู่ควรต่อการเป็นภรรยา จึงได้ขอหมั้นหมายให้แก่องค์รัชทายาท จวิ๋นหยู๋ ซึ่งเวลานี้ยังคงพำนักอยู่ต่างเมือง”ลั่วคังอันตวัดสายตาไปยังเมิ่งหยู๋เฟิง ก่อนจะทำปากขมุบขมิบ ทว่านางกลับได้รับรอยยิ้ม อย่างผู้กำชัยตอบกลับมา เจ้าคนหน้าด้าน มานอนบ้านนางไม่กี่วัน ก็สร้างเรื่องแล้วสิน่า…“คุณหนูสามรับพระราชโองการสิ”ขันทีเฒ่าเรียกหญิงสาว ที่ยังคงนิ่งอึ้ง ด้วยไม่อยากจะเชื่อว่านาง จะต้องเข้าสู่วังวนอันน่ากลัว หญิงสาวยื่นมือขึ้นรับม้วนผ้าสีทอง ด้วยมืออันสั่นเทา“ลั่วอันผิง น้อมรับพระราชโองการเพคะ”หญิงสาวเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงคล้ายคนละเมอ ก่อนจะนำม้วนผ

“แค่คนเมาเจ้าค่ะ ท่านพี่เหยาเกอ อยากพักหรือไม่เจ้าคะ”หญิงสาวเกรงว่าเขาจะเบื่อ กับการที่ต้องนั่งอยู่ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นสุรา จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ถ้าได้ออกไปสูดอากาศสักหน่อย ก็คงดีไม่น้อย”ชายหนุ่มตั้งใจที่จะชวนหญิงสาว ออกไปเดินเล่นกันเพียงลำพัง ด้วยไม่อยากให้นางดื่มอีกแล้ว ต่อให้นางจะคุ้นชินแค่ไหน กับสุรารสแรง แต่ก็ยังคงเป็นสตรีอยู่“เช่นนั้น เราออกไปเดินเล่นที่สวนกันเจ้าค่ะ”หญิงสาวได้ฝากน้องสาวทั้งสอง เอาไว้กับเหล่าสหาย พร้อมกำชับว่าห้ามกลั่นแกล้ง หรือคิดอื่นใดเป็นอันขาด ก่อนจะเข็นรถพาหยางเหยาเกอก้าวออกไปเสียงหัวเราะของเหล่าสหาย ที่ดังไล่หลังทั้งสองมา ทำให้แม่ทัพสาวได้แต่ส่ายหน้า เมื่อคำของนางเป็นเรื่องที่สหาย มักไม่ทำตามเสมอ เพราะนี่มิใช่กองทัพ ที่คำของนางหรือจะศักดิ์ ขนาดชี้เป็นชี้ตายกับใครได้ ยิ่งเรื่องเย้ากันแค่นี้ยิ่งไม่มีทาง ที่เหล่าสหายตัวร้ายจะใส่ใจทำตาม“ดูพวกเจ้าจะรักเจ้ามากนะ”หยางเหยาเกอเอ่ยขึ้น เมื่อทั้งคู่ห่างออกมาจากลานจัดเลี้ยงแล้ว“พวกเราเสมือนครอบครัวเจ้าค่ะ เบื้องหลังพวกข้าทุกคน มันเต็มไปอันตราย หากเราแตกแยกก็เท่ากับ เอาคอไปวางใต้คมดาบศัตรู แต่หาก

“เจ้าเป็นภรรยาของข้า มิว่าเรื่องอันใด ข้าย่อมต้องออกหน้าปกป้องเจ้าอยู่แล้ว”ด้วยมิเคยอยู่ชิดใกล้กัน โดยที่เขาและนาง ไม่ทะเลาะกันเป็นครั้งแรก หยางมู่เสวียนจึงไม่รู้ ว่าความอ่อนโยนเท่าที่เขาจะแสดงออกมาในตอนนี้นั้น จะทำให้สถาการณ์ ระหว่างเขากับนางในเวลานี้ จะแปรเปลี่ยนกลับไปคุกรุ่น เช่นที่ผ่านมาอีกหรือไม่ และคำตอบของเขามันยังคงเป็นทางการอยู่บ้าง เขาจึงไม่แน่ใจว่านางจะมองเห็น ในความอ่อนโยนนั้นบ้างหรือไม่“ข้า...”ฉีเหนียงเหนียง ที่ยังคงมีความขัดเขินเยี่ยงวัยสาว ทั้งที่มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย นับตั้งแต่นางต้องแต่งงานกับสามี โดยไม่มีความรักต่อกัน ทว่าเวลานี้กลับรู้สึกมัน ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นเช่นนั้นแม้แต่น้อย“เจ้าเหนื่อยหรือยัง”เมื่อเห็นภรรยาอึกอัก ด้วยไม่รู้จะหาเรื่องไหนชวนนางคุย เขาจึงเลือกที่จะถามนาง ด้วยคำถามเท่าที่จะคิดออกได้ในตอนนี้“ไม่เท่าไหร่เจ้าค่ะ”ฉีเหนียงเหนียง ยังคงตอบสามีด้วยเสียงอู้อี้อยู่กับอกกว้าง ถาว่านางเหนื่อยกับงานเลี้ยงไหม นางก็อยากตอบไปตรงๆ ว่าเหนื่อยอยู่ไม่น้อย อาจเพราะไม่บ่อยครั้ง ที่นางจะออกงาน ด้วยสายตาของภรรยาขุนนางมากมาย มักมองนางด้วยความหยามหยัน ที่แต่ง

ห้องขังด้านหลังเรือน ณ เรือนเยี่ยนคัง สาวใช้ฉู่ผิงยังคงถูกจองจำ หาได้รับอิสระหรือถูกสำเร็จโทษตายอย่างที่ควรจะเป็น นางดูอิดโรยจนใบหน้าซูบตอบไปไม่น้อยเลย เพราะนางมิเพียงกลายเป็นนักโทษ แต่นางยังรู้สึกตรอมใจกับชะตาของตนเองคนรักที่นางทำทุกอย่างเพื่อเขา แม้แต่การทรยศต่อนายที่มอบชีวิตให้สุขสบาย ก็เพื่อเขาเพียงคนเดียว สุดท้ายกลับเป็นนางที่หลงมัวเมาไปกับคำลวงอยู่เพียงฝ่ายเดียว หญิงสาวนอนสิ้นเรี่ยวแรง เหมือนผักที่เหี่ยวเฉา เยี่ยงต้นไม้ที่มิได้รดน้ำมานาน จนใกล้ตายเต็มทีแล้วแก๊ก! เสียงเหมือนกลอนประตู กำลังมีคนพยายามเปิดมันออก ฉู่ผิงรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก เพราะถ้าเป็นคนของท่านแม่ทัพ ย่อมเปิดประตูนี้ออกได้โดยง่ายดาย นางคือคนที่กุมความลับของผู้บงการ ย่อมถูกตามเก็บกวาดอยู่แล้ว แม้จะไม่รู้ถึงใบหน้า ของผู้นำใหญ่แต่ก็รู้ผู้เชื่อมต่อข่าวสารร่างที่ยังอ่อนแรงรีบผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะรีบคลานเข้าไปหลบยังมุมด้านในสุดของห้อง ด้วยอาการสั่นเทา แก๊ก! เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน เป็นการบอกได้ว่าแม่กุญแจถูกไขได้แล้ว แอ๊ด!! ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ก่อนจะมีร่างสูงของชายผู้หนึ่งก้าวเข้ามา แล้วประตูก็ปิดลง“เจ้ายังอยู

“เจ้าคงสาแก่ใจมากสินะ! ที่วันนี้เป็นข้าที่มาอย่างเหนือความคาดหมายของเจ้า เจิ้งคัง! แต่รู้ไหม! ข้าไม่เคยเชื่อว่าเจ้าจะรู้ว่าเป็นข้า!”ลั่วเสียนจง เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาคิดมาตลอดว่าวางแผนอย่างรัดกุมแล้วแท้ๆ และเหมือนมันจะเป็นไปตามที่เขาต้องการมาโดยตลอดแต่ทำไมเพียงแค่ลั่วคังอันก้าวเข้าจวน ทุกอย่างมันกลับตาลปัตร ในเวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แล้วไหนจะยังทายาทสายตรง ที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน ว่าถือกำเนิดตั้งแต่ตอนไหน“เพื่อสิ่งใดเสียนจง ข้ามั่นใจว่าที่ผ่านมา ไม่เคยสักครั้งที่จะละเลยเจ้าที่เป็นน้องชาย”ท่านแม่ทัพใหญ่ เอ่ยถามถึงเหตุผล ที่น้องชายคิดร้ายต่อเขาและครอบครัว ทั้งที่ผ่านมา เขามั่นใจยิ่งนัก ว่าไม่เคยที่จะมองข้ามความสำคัญของเสียนจงสักครั้ง“ใช่! เจ้าไม่เคยมองข้ามข้า แต่สิ่งที่ข้าต้องการ ทำไมข้าจึงไม่เคยเอื้อมถึงสักครั้งเล่า ตำแหน่งผู้นำตระกูล ไยมันจึงตกมาเป็นของเจ้า สิ่งใดๆ ที่ว่าดีล้วนอยู่ที่เจ้า แม้แต่คนที่ข้าหมายปอง นางยังเลือกเจ้าไม่เลือกข้า! ทำไม! เจ้าบอกข้าสิ! ว่าทำไมข้าจึงต้องเป็นรองเจ้าไปเสียทุกอย่าง”มันคือความอัดอั้น ที่เหนือจากสองพ่อลูกจะคาดได้ถึง ว่าค