All Chapters of ฝาแฝดเอวดุ: Chapter 131 - Chapter 140

“อื้อ”พาฝันครางอื้ออึงเมื่อสายฟ้าบดจูบร้อนแรงลงมาอีกครั้งจนหัวสมองโล่ง ตอบรับอย่างเงอะงะแทบหายใจไม่ทัน ยิ่งถูกรังแกทั้งส่วนล่างไปด้วยก็ยิ่งบิดเร่าอย่างทรมาน จนนิ้วยาวกดลงโดนจุดซ้ำๆกายเล็กก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยออกมาจนเลอะมือ“อ๊า พี่ฟ้า”“คนดีชอบมั้ยคะ หืม”สายฟ้าละออกมาถามชิดปากอิ่ม หน้าหวานที่หอบหายใจแรงนั้นแดงก่ำทั้งจากฤทธิ์เหล้าและความสุขสมที่ได้รับ ตาสวยฉ่ำเยิ้มมองกันอย่างยั่วยวนจนต้องรีบไปหยิบเครื่องป้องกันมาสวมโดยเร็ว“อื้อ พี่ฟ้าคะ”พาฝันหอบหายใจเรียกคนที่กลับมาทาบทับสั่นเครือ “อยากได้พี่ฟ้ารึยังคะ หืม”เสียงทุ้มแหบพร่าถามเย้าแหย่คนเมาที่โอบรอบคอเอาไว้และลูบไล้ไปทั่วใบหน้าหล่ออย่างหลงไหล ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติพาฝันไม่มีทางทำมันแน่นอน “อยากได้ ฝันอยากได้พี่ฟ้าค่ะ”คำตอบแสนน่ารักทำเอาต้องก้มลงมอบจูบหวานเป็นรางวัลอีกครั้งอย่างอดใจไม่ไหว“หนูจะได้พี่ฟ้าเดี๋ยวนี้เลยค่ะคนดี”“อื้อ พี่ฟ้า”ความแข็งแกร่งที่สอดแทรกเข้ามาทันทีส่งผลให้เจ็บจุกคับแน่นจนครางลั่น มือเล็กจิกบ่าแกร่งแรงๆด้วยความเจ็บ“อ่า แน่นจัง อย่ารัดพี่ฟ้าแรงค่ะพี่ฟ้าจะไม่ไหว”สายฟ้ากัดฟันแน่นข่มความทรมานที่อยากปลดปล่อยรอร

“ใหญ่กว่าที่คิดอีกนะคะ ที่จริงนานมากๆเลยที่เราไม่ได้กลับมาไทย”นับดาวที่เดินตามฟังคำอธิบายจากสายฟ้าด้วยความสนใจ มองไปรอบๆด้วยความทึ่งที่รู้ว่าโรงพยาบาลของสายฟ้าใหญ่โตและขยายสาขาได้มากมายขนาดนี้ เพราะไม่ได้สนใจรายละเอียดขนาดนั้นรู้เพียงแค่ว่าเป็นโรงพยาบาลชั้นนำที่ใครๆอยากมาร่วมงานและคนไข้อยากเข้ามารับบริการมากที่สุด ถึงได้เลือกมาทำที่นี่ เป็นความบังเอิญที่แสนจะโชคดีเหลือเกินบางอย่างที่รอเวลามานาน วันนี้จะยังทันอยู่มั้ยนะ“แล้วไปอยู่ที่นั่น ดีมั้ยครับ”สายฟ้าถามขึ้นเมื่อไม่มีอะไรจะอธิบายแล้ว และไม่มีที่ไหนให้พาไปดูเพิ่มเติมอีก แต่จะให้แยกตัวไปทันทีก็ดูจะแล้งน้ำใจไปหน่อยกับคนที่เคยรู้จักคุ้นเคยกันมา“ถ้าเป็นเรื่องเรียนกับเพื่อนก็ดีมากๆค่ะ แต่มันก็แลกมากับความคิดถึงบ้าน มัน...เหงามากๆเลยเวลาเราอยู่ในที่ๆไม่คุ้นเคย อยากกลับแต่กลับไม่ได้ คิดถึงแต่ก็ไกลเกินจะเห็น ทุกวันไม่เคยมีวันไหนที่ไม่อยากกลับมาเลย”น้ำเสียงแสนเศร้าที่รับรู้ได้ ถูกเอ่ยออกมาอย่างอ้างว้างไม่ต่างจากท่าทางที่เห็น ไหล่เล็กที่ดูบอบบางไปกว่าเมื่อก่อนทำให้สายฟ้าต้องเบือนหน้าหนีอย่างข่มกลั้นความรู้สึกสงสารที่กำลังก่อตัวขึ้น

“ก็ขอกำลังใจไงครับ เลิกงานเหนื่อยๆหนูไม่สงสารพี่ฟ้าเหรอครับ”หน้าหงอยๆที่เคยทำใจอ่อนมาไม่รู้กี่ครั้ง ตอนนี้แทบไม่เป็นผลแล้ว เมื่อพาฝันรู้ดีว่าสายฟ้าเจ้าเล่ห์ขนาดไหน“ฝันก็เหนื่อยเหมือนกันยังไม่บ่นเลยค่ะ”คำตอบไร้เยื่อใยทำเอาแทบกลั้นขำไม่ไหว จนต้องคิดแผนการต่อทันที“จริงเหรอครับ งั้นพี่ฟ้าก็ต้องให้กำลังใจหนูด้วยสิ”พูดจบก็กดจมูกโด่งลงบนแก้มเนียนอีกครั้งทันที“พี่ฟ้า! พอเลยค่ะฝันอยากกลับบ้านแล้ว”พาฝันที่สุดจะทนความเจ้าเล่ห์นั่น รีบดันตัวออกมาแล้วเดินหนีออกจากห้องทันที จนคนตัวโตแทบตามไม่ทัน“ใจร้ายจังเลย รอพี่ฟ้าด้วยครับ”สายฟ้ารีบรวบกระเป๋าก่อนเร่งฝีเท้าตามออกมา พาฝันที่รีบเดินหนี บ่นคนที่ไม่ยอมกลับบ้านไปด้วยจนไม่ทันมองทาง ทำให้ชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง“วันนี้พี่ฟ้าต้องกลับบ้านนะคะ ไม่ให้ค้างด้วยแล้ว ว้าย!!”พาฝันที่ถูกสายฟ้ารวบตัวไว้นั้นไม่ทันได้ล้ม แต่คนที่ชนกับเธอนั้นเอกสารในมือร่วงกระจายเต็มพื้นทันทีจนต้องรีบก้มไปเก็บ“ฝัน!”สายฟ้าที่ตกใจรีบจับพาฝันมาดูทันทีว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แต่พาฝันรีบส่ายหัวและหันไปหาคนที่เธอเดินชนอย่างรู้สึกผิดทันที และเสื้อกาวน์ที่ใส่อยู่ก็ทำให้รู้

“อาผิดเองที่ตามใจลูกไม่ถูกเรื่อง แต่ก็แค่ตามดูไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก อาขอโทษจริงๆนะฟ้า”คิมหันต์ถอนหายใจออกมาอย่างละอายใจในสิ่งที่ทำไป นอกจากคำขอโทษก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวอีก“ถึงจะแค่ตามดูมันก็ไม่ถูกต้องนะครับ มันคือการคุกคามอาก็รู้”สายฟ้าบอกประเด็นที่ไม่ควรมองข้าม เพราะโดนล้ำเส้นจนเกินไปถึงอยากจะพูดให้เด็ดขาดออกมา“รู้สิ อารู้ว่าไม่ควรก็ยังทำ ฟ้าจะเอาเรื่องยังไงก็ได้อาไม่ว่าเลย ไว้อาจะไปขอโทษพ่อเราด้วยนะ ต่อไปลูกอาจะไม่ไปวุ่นวายกับฟ้าอีกอาสัญญา”คำยืนยันที่แสนหนักแน่นถูกเอ่ยออกมาจนสายฟ้ารับรู้ได้ถึงความจริงจัง ถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาและพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะบอกความตั้งใจทั้งหมดที่มาคุยอีกครั้งแล้วขอตัวไป“ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ได้จะเอาเรื่องอะไร แต่ต่อไปก็อย่าทำแบบนี้อีกก็พอครับ ผมเองก็ไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น ถ้าอายืนยันว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกก็โอเคครับ งั้นผมขอตัวก่อน สวัสดีครับ”ริต้ามองตามสายฟ้าออกไปจนพ้นประตูห้อง ก่อนจะหันมาหาพ่อตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา พ่อที่เคยเด็ดขาดจริงจัง ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร ทำไมตอนนี้กลับยอมให้สายฟ้ามาต่อว่าและยอมรับง่ายๆแบบนี้กัน“คุณพ่อ ทำไมต้องยอมรับคะ แบบนี้จ

“น้องฝันคะ”พาฝันที่ง่วนอยู่กับงานชะงักมือและเงยหน้าขึ้นมองคนที่มาเรียกอยู่ข้างหน้า “หมอขอเวลาสักครู่ได้มั้ยคะ”นับดาวยิ้มให้ก่อนเอ่ยความต้องการออกมาทันที เพราะเห็นว่าใกล้เวลาจะออกเวรแล้วถึงได้รีบมาหาก่อนที่พาฝันจะกลับบ้านซะก่อน พาฝันมองมิ้งที่อยู่ข้างๆก่อนจะได้รับการพยักหน้าและเจ้าตัวก็เข้ามาทำแทนอย่างว่องไว“ได้ค่ะ”พาฝันตอบรับก่อนจะเดินตามคนข้างหน้าไปเรื่อยๆอย่างสงสัยในท่าที เพราะไม่รู้ว่านับดาวจะมีเรื่องอะไรมาคุยกับเธอกันแน่ ถึงในใจจะเชื่อไปแล้วว่าต้องเป็นเรื่องของหมอฟ้าก็ตาม“พี่ว่าหมอเรียกน้องฝันไปทำไมคะ”พยาบาลสาวที่แอบมองตามทั้งคู่ไปถามมิ้งที่วุ่นวายกับงานอย่างสงสัย“จะรู้เหรอก็อยู่ด้วยกันเนี่ย”มิ้งละมือก่อนหันมาตอบอย่างอารมณ์เสีย เรื่องของคนอื่นก็ช่างสงสัยกันซะจริง“ต้องเรื่องหมอฟ้าแน่ๆเลย เค้าจะตบกันมั้ยพี่มิ้ง”การคาดเดาที่ออกจะเกินไปนั่นทำมิ้งละมือออกมามองหน้าอย่างโมโหทันที ก่อนจะเอ่ยไล่ให้คนที่สนใจเรื่องคนอื่นนักหนาให้รีบไปทำหน้าที่สักที“ไร้สาระ ใครเค้าจะทำแบบนั้นกัน ไปทำงานไป”“หมอมีอะไรให้ช่วยเหรอคะ”พาฝันที่เดินตามมาจนถึงสวนหลังโรงพยาบาลถามนับดาวที่หยุดเท้าลง ก