All Chapters of ฝาแฝดเอวดุ: Chapter 141 - Chapter 150

พาฝันถามกลับด้วยความไม่เข้าใจและตกใจยิ่งกว่าเก่า สองเท้าที่ยืนเริ่มขยับถอยอย่างไม่วางใจ นับดาวมองท่าทางระแวงนั่นอย่างไม่แปลกใจ เพราะก่อนจะมาพูดเรื่องนี้เธอเองก็ตัดสินใจมานานเหมือนกัน“ไม่อยากเชื่อเลยใช่มั้ยคะ แต่มันคือเรื่องจริงค่ะ ฝันเป็นน้องต่างแม่ของพี่ คนที่พ่อพี่ให้ช่วยตามหามานานหลายปี เห็นหน้าฝันครั้งแรกพี่ก็คิดว่าอาจจะใช่ แต่พอดูนามสกุลแล้วถึงได้มั่นใจว่าใช่แน่ๆ พี่เองก็ไม่อยากเชื่อว่าจะบังเอิญขนาดนี้เลย”นับดาวอธิบายเพิ่ม แม้จะเห็นว่าพาฝันไม่ได้ยอมรับคำพูดเธอสักนิดก็ตาม เธอที่สะดุดใจตั้งแต่เห็นหน้าพาฝันวันนั้น จนต้องรีบไปสืบหาชื่อนามสกุลจนรับรู้ได้ว่าที่แท้ พาฝันคือคนที่เธอและพ่อตามหาตัวมานานหลายปี น่าเสียดายที่เจอกันแบบไม่น่าประทับใจเท่าไหร่ แฟนเก่ากับแฟนใหม่เป็นพี่น้องกัน ตลกแบบขำไม่ออกจริงๆ“หมอพูดเรื่องอะไรคะ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะ ฝันไม่เชื่อ”พาฝันส่ายหัวแบบที่ไม่มีทางยอมรับ อยู่ดีๆเธอที่ไม่เคยมีครอบครัวจะมีคนมาบอกว่าเป็นพี่และก็ยังมีพ่ออีกคน ให้ตายก็เชื่อไม่ลงจริงๆ พาฝันไม่เข้าใจว่านับดาวต้องการอะไรจากเธอกันแน่“พี่รู้อยู่แล้วว่าฝันต้องไม่เชื่อแน่ แต่ถ้าพี

‘สวัสดีครับ’สายฟ้าที่กำลังติดต่อพาฝันอย่างร้อนใจรับสายเมื่อเห็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา“พี่ฟ้า...”เสียงจากปลายสายที่จำได้ขึ้นใจทำเอาสายฟ้าหยุดชะงักการเดินทันที เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปอย่างร้อนรนด้วยความเป็นห่วงอย่างที่พาฝันรู้สึกได้‘ฝัน! ฝันเหรอครับ หนูอยู่ไหนพี่ฟ้าตามหานานแล้ว เป็นห่วงมากรู้มั้ยครับ’“พี่ฟ้า ฝันขอโทษที่ไม่ได้บอกนะคะ ฝันลืมหยิบกระเป่ามาตอนนี้อยู่บ้านลิลค่ะ”พาฝันรีบขอโทษคนที่กระวนกระวายเพราะเธออยู่ทันที “ไม่เป็นไรครับ งั้นเดี๋ยวพี่ฟ้าไปรับหนูรอก่อนนะครับ”คำตอบรับแสนอบอุ่นทำให้ใจที่กังวลสงบนิ่งลงไม่น้อย รอยยิ้มบางจุดขึ้นที่มุมปากอย่างรู้สึกดี“ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ ฝันไม่เป็นไรค่ะรอได้”พาฝันบอกอย่างห่วงใยคนที่เป็นที่พึ่งของเธอได้เสมอตั้งแต่คบกันมา ถ้าไม่มีหมอฟ้าวันนี้เธอก็คงไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว“โอเคครับ”สายฟ้าตอบรับก่อนรีบไปที่รถทันที“ร้องไห้ทำไมครับ ตาบวมหมดเลย”สายฟ้ากอดคนที่ตาแดงช้ำอย่างน่าสงสาร ระหว่างทางที่ไปรับกลับมาสายฟ้าไม่ได้ถามหรือพูดอะไรนอกจากจับมือบางไว้ตลอดทางจนถึงห้อง“พี่ฟ้า...”พาฝันเงยหน้าเรียกคนรักอย่างอ่อนแอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะที่ผ่าน

ชรัญเอ่ยเสียงแผ่ว ก้มหน้าด้วยแววตาขมขื่นกว่าเดิม พาฝันนิ่งเพราะไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป“....”“แต่พี่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ ฝันแน่ใจแล้วเหรอครับที่ไปคบกับเค้าแบบนี้”ชรัญเงยขึ้นมาถามเหมือนห่วงใยนักหนา แต่ประกายตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจ“หมายความว่าไงคะ”พาฝันถามกลับอย่างไม่เข้าใจว่าชรัญต้องการบอกอะไร“พี่ไม่อยากพูดแบบนี้ แต่มันก็เรื่องจริงสังคมพวกเค้ากับเรามันต่างกัน ถามจริงๆฝันไม่อึดอัดเหรอครับ”ชรัญยกเรื่องที่คิดว่าจะทำให้พาฝันกังวลขึ้นมาพูด เมื่อนึกได้ว่าอาจเป็นเรื่องที่กำลังบั่นทอนเจ้าตัวอยู่ก็เป็นได้“ไม่นี่คะ หมอฟ้าไม่เคยทำอะไรให้ฝันอึดอัดเลย”พาฝันตอบกลับอย่างราบเรียบไม่ได้มีทีท่าว่าจะคิดมากแบบที่ชรัญต้องการ “เพราะยังใหม่อยู่รึเปล่าครับ ถ้านานๆไปฝันคิดว่ามันจะยังดีแบบนี้เหรอ วันนึงสังคมเค้าอาจทำให้ฝันทนอยู่ต่อไม่ไหวก็ได้นะครับ ทำไมไม่คบคนที่ระดับเดียวกันล่ะครับ”ชรัญยังคงยุยงต่ออย่างต้องการให้พาฝันหวั่นไหวกับประเด็นนี้ แต่ไม่ได้นึกเลยว่ามันกำลังทำให้ตัวเองดูเป็นคนจิตใจคับแคบและมองคนจากภายนอกเท่านั้น“แล้วทำไมพี่รัญต้องแบ่งระดับด้วยล่ะคะ เราก็คนเท่ากันไม่ใช่เห

นับดาวบอกออกมาอย่างแสนลำบากใจ เธอคาดหวังว่าพาฝันจะยอมรับได้ แต่ก็เผื่อใจเอาไว้เช่นกันเพราะเรื่องที่มาขอร้องก็ดูหนักหนาเกินไปจริงๆ“ฝัน...ขอเวลาอีกนิดได้มั้ยคะ”หลังจากทบทวนและเรียบเรียงความคิดในหัวสักพัก สุดท้ายก็ได้แต่ขอเวลาออกมาเพราะเธอเองก็ยังตอบตอนนี้ไม่ได้เหมือนกัน“ได้ค่ะ มันเป็นสิทธิ์ของฝันอยู่แล้ว เป็นพี่ก็คงทำใจลำบาก ถ้าฝันอยากพิสูจน์ให้แน่ใจพี่ก็พร้อมทุกอย่างค่ะ ขอแค่ฝันยอมไปพบพ่อสักครั้งก่อนที่เค้าจะเจอฝันไม่ได้อีกก็พอ พี่จะรอคำตอบนะคะ”นับดาวยิ้มออกมาอย่างรู้สึกขอบคุณ เพราะแค่นี้ที่พาฝันยอมรับฟังมันก็ถือว่าดีมากๆแล้ว จากนี้ก็คงต้องรอลุ้นว่าพาฝันจะตัดสินใจยังไง“ค่ะ….”พาฝันรับคำสั้นๆก่อนหันหลังเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่แสนจะสับสนวุ่นวายภายในใจ คำตอบที่ยังตอบตัวเองไม่ได้ กับเวลาที่หดไปเรื่อยๆเธอจะทำยังไงดีนะ“ไม่สบายใจใช่มั้ยครับ”สายฟ้าที่สังเกตุอาการพาฝันตั้งแต่กลับมาจากงานถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ยิ่งเห็นคนที่รักถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มก็ยิ่งพลอยไม่สบายใจไปด้วย“นิดหน่อยค่ะ”พาฝันหันมายิ้มให้อย่างฝืนๆ ต่อให้บอกว่าไม่เป็นไรตอนนี้คงเก็บอาการไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้หลายเรื่อ

‘แล้วฝันตกลงไปแล้วเหรอว่าจะไป’เสียงจากปลายสายของลลิลถามออกมาอย่างตื่นเต้น เมื่อพาฝันโทรไปเล่าเรื่องของพ่อและแม่ให้ฟัง“ใช่...เราไม่รู้เลย เราทำถูกรึเปล่านะลิล”พาฝันตอบกลับด้วยความลังเล ตั้งแต่ที่ตอบตกลงไปจนถึงตอนนี้พาฝันก็ยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย เธอที่จู่ๆก็มีทั้งพ่อและพี่ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ‘เรื่องนี้ไม่มีใครถูกใครผิดหรอกนะฝัน มันอาจแค่ถึงเวลาที่สมควรในการพบกันก็ได้ ถ้าฝันทำแล้วสบายใจก็ทำ แต่อย่าฝืนทำเพราะคนอื่นเลยนะ’ลลิลตอบกลับมาอย่างเข้าใจ ไม่อยากให้เพื่อนกังวลมากไปจนเครียด“เราแค่คิดว่าทุกคนจะได้ไม่มีเรื่องค้างคาใจกันอีก”พาฝันบอกสิ่งที่คิดออกมา เพราะตอนนี้ต่างคนต่างมีเรื่องค้างคาอยู่ในใจยากจะลบเลือน ถ้าหากเธอยอมไปพบกับพ่อ เค้าก็จะได้สบายใจที่ได้เจอ นับดาวก็ทำเรื่องที่พ่อขอร้องมาทั้งชีวิตสำเร็จ ส่วนเธอเอง ก็ได้ช่วยให้ทุกคนสบายใจไม่มีอะไรค้างคากันอีก แถมยังได้ไปเจอคนที่เคยทำให้แม่ยิ้มได้ขนาดนั้นในช่วงเวลาหนึ่ง‘นั่นสินะ พวกเค้ารอฝันมานาน ฝันเองก็จะได้ไม่รู้สึกติดค้างอะไรอีกงั้นก็ดีแล้ว แต่ว่าจะไปเมื่อไหร่เหรอ ให้เราไปเป็นเพื่อนมั้ย’ลลิลถามออกมาอย่างเป็นห่วง เพราะถ้าเพื่อนต้